III SA/Wa 110/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i październik 2005 roku postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca A. G., reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata A. D., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2011r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i październik 2005 roku wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi na łączną kwotę 353.985,80 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Samotnie wychowuje dwoje dzieci. Obecnie otrzymuje dochód w wysokości 400 zł oraz alimenty płacone przez ojca dzieci w wysokości 800 zł. Kwoty te wystarczają jedynie na zaspokojenie bieżących kosztów utrzymania rodziny, co oznacza, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi Skarżącą środków niezbędnych do życia. Ponadto z akt sprawy (urzędowy formularz PPF) wynika, że Skarżąca nie posiada żadnego majątku. Z kolei przy piśmie z dnia 5 marca 2012 r. pełnomocnik Skarżącej przesłał zawiadomienie o wszczęciu egzekucji przeciwko Skarżącej na kwotę główną 825.886,86 zł oraz zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego Skarżącej na kwotę 386.916,60 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do unormowań art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Przepis ten nie wypowiada się w kwestii szczegółowych przesłanek, których zaistnienie uzasadniałoby podjęcie decyzji, stwierdza jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić zwłaszcza wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotychczasowe orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyjmowało, że powodem wstrzymania wykonania decyzji może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu lub czynności, które następnie przez tenże Sąd zostałyby wzruszone. Bezspornie natomiast z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika konieczność wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia w rzeczywistości okoliczności opisanych w hipotezie tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Mając na uwadze powołane przepisy, stanowisko sądów administracyjnych oraz stan faktyczny, stwierdzić należało że Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wykazała w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków poprzez egzekwowanie wynikających z zaskarżonej decyzji wysokich kwot, przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd. Mając na uwadze powyższą argumentację, działając na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.