III SA/Wa 1100/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Z. K. (dalej "Skarżąca") zwróciła się z wnioskiem, zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lutego 2010r., o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku powołała się na swój szczególnie ważny interes oraz naruszenia prawa stanowiące podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaznaczyła, iż wykonanie ww. decyzji pozbawi ją majątku niezbędnego do normalnego funkcjonowania. Podniosła też, że nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na spłatę ustalonego zobowiązania, co spowoduje konieczność wyprzedaży majątku osobistego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z orzecznictwa sądowego, wypracowanego na niwie ww. przepisu, wynika że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę występującą z wnioskiem przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku (por. postanowienia NSA z 25 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z 24 maja 2004r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.) Innymi słowy, chodzi o wykazanie istnienia okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę przesłanek określonych w art. 62 § 1 P.p.s.a., które ocenia Sąd, uwzględniając zasady logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie ww. przepisu (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005r. sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). W związku z tym stwierdzić należy, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału strony - na jej wniosek, do Skarżącej należy wskazanie którejkolwiek, lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, iż ustawodawca posługując się w ww. przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że za wstrzymaniem wykonania przemawia jej szczególnie ważny interes oraz naruszenia prawa stanowiące podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wyjaśniła też, że wykonanie decyzji pozbawi stronę majątku niezbędnego do normalnego funkcjonowania, który będzie musiała sprzedać, bo nie dysponuje środkami finansowymi na zapłatę ustalonego przez organ podatkowy zobowiązania. Skarżąca nie wskazała przy tym żadnych konkretnych okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Nie przedstawiła żadnych danych liczbowych, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozwoliłyby wykazać ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uniemożliwiała tym samym Sądowi dokonanie ocen przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zauważa ponadto, że odwołanie się przez stronę do "szczególnie ważnego interesu strony" samo przez się nie rodzi obowiązku zastosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a. W piśmiennictwie podnoszona jest okoliczność, że niewykonywanie decyzji ostatecznych organów jest stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. II zmienione, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, s. 152). Ustawodawca określił wyraźnie w art. 61 § 1 P.p.s.a., że wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania aktu lub czynności. Wykonanie decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma ponadto charakter odwracalny. W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej przez Sąd istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. W ocenie Sądu ogólnikowość argumentów podniesionych przez Skarżącą nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd z tych względów uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.