III SA/Wa 1104/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: sprostować oczywistą omyłkę pisarską w pkt 1) sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1104/17, poprzez zastąpienie wyrażenia: "zaskarżoną interpretację indywidualną" wyrażeniem "zaskarżone postanowienie" oraz w pkt 2) sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1104/17, poprzez zastąpienie wyrażenia: "Szefa Krajowej Administracji Skarbowej" wyrażeniem "Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.," sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok bez względu na jego zaskarżalność czy prawomocność. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). Mając powyższe na uwadze Sąd zauważa, iż w pkt 1) sentencji ww. wyroku błędnie wskazano zaskarżony akt prawny. Przedmiotem skargi było bowiem postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, a nie jak błędnie wskazano interpretacja indywidulana. Błędnie wskazano również w pkt 2) sentencji ww. wyroku organ administracji publicznej, który prawidłowo powinien być wskazany jako Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Powyższy błąd stanowi oczywistą omyłkę pisarską, którą Sąd niniejszym postanowieniem postanowił wyeliminować. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.