III SA/Wa 1106/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania Wnioskiem z 24 lipca 2009 r. J. S., powoływany dalej jako "skarżący", zwrócił się o "(....) zwolnienie od wpisu sądowego (...) z uwagi na społeczny powód wniesionej skargi, który to powód nie jest obciążony tego rodzaju kosztami". Pismem z 31 lipca 2009 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do udzielenia – w terminie siedmiu dni - dodatkowych informacji o jego kondycji majątkowej oraz do nadesłanie – w tym samym terminie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - wypełnionego formularza PPF, który jest niezbędny do rozpoznania wniosku. W załączeniu do wezwania dołączono formularz PPF. Skarżący w piśmie z 12 sierpnia 2009 r. poinformował o "niskich i nazistowskich" pobudkach działania Urzędu Skarbowego, o "stanie wojennym IV Rzeszy Rzeczpospolitej z wyznawcami Islamu", o tym, że "działania wojenne IV Rzeszy (...) nie respektują praw wojennych nie traktując dzieci jako ludność cywilną, lecz traktują ją jako najsłabszą linię obrony eksterminowanej mniejszości (...)" oraz o innych aspektach sprawy istotnych – według skarżącego – dla rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 1 września 2009 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że pomimo doręczenia wezwania w dniu 11 sierpnia 2009 r., skarżący nie nadesłał we wskazanym terminie wypełnionego formularza PPF, ani innych informacji, o które był wzywany. Skarżący pismem z dnia 15 września 2009 r. zatytułowanym "zażalenie" wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Stwierdził, że powodem odmowy przyznania adwokata z urzędu jest niedostarczenie pitu B oraz informacji o osiągniętych dochodach będących przedmiotem sporu. Skarżący oznajmił, że żądanych zaświadczeń nie może dostarczyć, gdyż nie stać go na opłacenie ich wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Skutki złożenia wniosku z pominięciem wymaganej formy łagodzi wprawdzie § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), zgodnie, z którym jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się jej ten formularz w celu jego wypełnienia, jednakże stosując ten przepis należy mieć na uwadze wyrażoną w art. 6 p.p.s.a. zasadę udzielania pomocy stronom. Stanowi ona, iż Sąd udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz poucza je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (karta nr 18 akt sądowych) skarżący otrzymał w dniu 11 sierpnia 2009 r. wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF. Skarżący został pouczony, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie doręczono skarżącemu formularz PPF. Skarżący jednak w zakreślonym przez referendarza sądowego terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza. Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.