III SA/Wa 1107/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Alojzy Skrodzki, , , po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. A., B. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...].04.2004 r., wydaną na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z póz. zm.), art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z póz. zm.) – zwanej dalej ,,ord. pod." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – zwane dalej ,,SKO" po rozpatrzeniu odwołania B. i Z. A. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...].02.2004r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości położonej w P. przy ul. P. [...], na rok 2004 r. postanowiło utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...].02.2004 r. nr [...] skierowaną do B. i Z. A. ustalił wymiar podatku od nieruchomości położonej w P. przy ul. [...][...], na rok 2004 w kwocie [...]zł. Wymiaru podatku dokonano opierając się na przepisach ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84)- zwanej dalej "upol", Ordynacji podatkowej oraz Uchwały Nr XVI/157/2003 Rady Miejskiej w P. z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa [...] nr 311 poz. 8715 z dnia 15.12.2003 r.). Ustalono, że podatek od przedmiotowej nieruchomości wyliczony wg stawki od gruntów pozostałych (0,30 zł/m2), budynków mieszkalnych (0,51 zł/m2) oraz pozostałych budynków lub ich części (5,78 zł/m2), wynosi [...] zł. Od powyższej decyzji B. i Z. A. odwołali się. Podnosili w odwołaniu, że przeciwstawiają się tak drastycznej podwyżce podatku (w stosunku do 2003 r.), która nie znajduje odzwierciedlenia ani w wysokości inflacji ani we wzroście ich przychodów. Argumentowali, że nie są w stanie zapłacić podatku w takiej wysokości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2004 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozpoznając odwołanie SKO stwierdziło, że wysokość maksymalnych stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych rodzajów nieruchomości określają przepisy art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy, przy czym stawki te nie mogą być wyższe od maksymalnych ustalonych w ustawie. Właściwa i powołana wyżej uchwała Nr XVI/157/2003 Rady Miejskiej w P. w sprawie podatku od nieruchomości stanowiąca podstawę naliczenia podatku, jest dołączona do akt sprawy, zatem wysokość stawki nie może budzić wątpliwości, a organy podatkowe obydwu instancji są zobowiązane te przepisy stosować. Kolegium nie stwierdziło, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu wskazującym na konieczność uchylenia decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. skarżący podtrzymali argumenty wysuwane w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...].02.2004 r. Odpowiadając na zarzuty Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało stanowisko w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Przede wszystkim SKO podkreśliło, że Uchwała Nr XVI/157/2003 Rady Miejskiej w P.z dnia 11 grudnia 2003r. w sprawie podatku od nieruchomości jest obowiązującym przepisem prawa miejscowego i SKO nie ma kompetencji do jej kwestionowania. Kolegium powołuje się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustanawiają zasadę samodzielności gminy w kwestiach ustalania wysokości stawek podatków określonych w tej ustawie - tak między innymi w wyroku NSA z dnia 05.04.2002 I SA/Gd 434/01 (OSS 2002/3/85). Powyższa samodzielność gminy jest ograniczona jedynie granicami stawek, określonymi przez ustawodawcę w art. 5 ust. 1 in fine i ust. 2 ww. ustawy. Zgodnie z powyższym przepisem stawki te od gruntów pozostałych nie mogą przekroczyć rocznie 0,31 zł od 1 m2 powierzchni, natomiast stawki od budynków mieszkalnych lub ich części nie mogą przekroczyć rocznie 0,52 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, zaś od budynków pozostałych - 5,82 zł. Kolegium wskazało także, iż wobec uchwał, co do których organ nadzoru nie orzekł o ich nieważności w trybie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591) lub które nie zostały zaskarżone do Sądu na podstawie art. 93, ani nie zostały podważone w trybie art. 101 cyt. ustawy o samorządzie terytorialnym, istnieje domniemanie ich zgodności z prawem. Uchwały takie są ważne i stanowią na terenie danej gminy obowiązujące przepisy prawa miejscowego. W przedmiotowej sprawie uchwała Rady Miejskiej w P. nie została podważona w żaden z ww. sposobów, w konsekwencji czego stanowi ona akt prawa miejscowego. W ocenie SKO przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w tym lokalnego, zostały w rozpoznawanej sprawie właściwie zastosowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydana zostało bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy, w drodze uchwały. Ustawa określa maksymalne stawki, w ramach których każda rada gminy ustala stawki szczegółowe, obowiązujące na terenie danej gminy. Ww. przepis daje uprawnienie radzie gminy do określenia innych wysokości stawek podatkowych, lecz nie mogą one przekraczać górnej granicy stawek określonych w ustawie. Rada gminy, kierując się własną polityką może uwzględniać poziom zamożności społeczności lokalnej. Rada gminy może zmieniać ustalone przez siebie stawki w trakcie roku podatkowego, w granicach wyznaczonych ustawą, jeżeli zmienią się uwarunkowania lub okoliczności uwzględnione jako podstawowe lub istotne przy określaniu poziomu stawek podatkowych. W przedmiotowej sprawie stawki podatku od nieruchomości za 2004 r. zostały określone Uchwałą Nr XVI/157/2003 Rady Miejskiej w P. z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie podatku od nieruchomości. Stawki wynikające z tej uchwały nie przekraczają maksymalnych stawek określonych na rok 2004 przez art. 5 ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z tym należy stwierdzić, że wysokość stawek jest zgodna z prawem. Zatem, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do badania zasadności wysokości ustalonych przez radę gminy stawek. Ustalenie stawek podatkowych w podatku od nieruchomości jest samodzielnym uprawnieniem rady gminy i rada jest ograniczona górnymi stawkami określonymi w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Jeżeli stawki te nie zostaną przekroczone nie można mówić o naruszeniu prawa przez organy podatkowe. Odnośnie zarzutu podniesionego w skardze dotyczącego przekwalifikowania gruntu działki na związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowania jej stawka właściwą dla gruntu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd zauważa, że organy podatkowe potraktowały przedmiotowy grunt jako pozostały. Dowodem tego jest decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2004 r. opodatkowująca tenże grunt stawką 0,30 za mkw. Art. 5 ust . 1 pkt 1 lit c) upol określa maksymalną stawkę na rok 2004 r. za grunty pozostałe w kwocie 0,31 zł za mkw. Zatem z porównania tych stawek wynika, że nie doszło do przekroczenia maksymalnej stawki określonej w ustawie oraz opodatkowania Państwa gruntu stawką przypisaną gruntom związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą, która nota bene wynosi 0,63 zł za mkw, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit a) upol. W ocenie Sądu nie został też naruszony art. 20 ust. 1 upol, który nakładał na ustawodawcę od roku 2003 ograniczenie ustalania górnych stawek kwotowych określonych między innymi w art. 5 ust. 1 upol, na następny rok podatkowy w stopniu przekraczającym wskaźnik wzrostu cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku, w którym stawki ulegają podwyższeniu, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Stawka za grunty pozostałe na 2003 r. została ustalona w ustawie na poziomie 0,30 zł za mkw, za budynki mieszkalne 0,51 zł za mkw, za pozostałe budynki -5,72 zł za mkw. Na 2004 r. te stawki wyniosły odpowiednio za grunty pozostałe 0,31 zł za mkw, za budynki mieszkalne 0,52 zł za mkw, za budynki pozostałe 5,82 zł za mkw. Zatem ustawodawca nie przekroczył ustalania wysokości stawek w odniesieniu do zapisu zawartego w art. 20 ust. 1 upol. W tym miejscu Sąd zauważa, że przepis art. 20 odnosi się do górnych stawek zawartych w ustawie o opłatach i podatkach lokalnych. Przepis art. 20 upol ograniczający wzrost stawek do wysokości wzrostu cen towarów i usług na następny rok podatkowy w stopniu przekraczającym wskaźnik wzrostu cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku, w którym stawki ulegają podwyższeniu, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego, nie ma zastosowania do uchwały rady gminy. Rada gminy nie może ustanowić stawek wyższych niż ustawa to przewiduje natomiast rada gminy może określić stawki niższe niż ustawa to przewiduje w danym roku a w następnym roku określić wyższe stawki w stosunku do wskaźnika wzrostu cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku, nie przekraczając jednak maksymalnych stawek wynikających z ustawy. Z uwagi na podniesione w odwołaniu stwierdzenia o braku możliwości zapłaty tak wysokiego podatku Sąd zauważa, że może to być podstawą do ubiegania się o zastosowanie ulgi w spłacie podatku. Nie mniej jednak postępowanie to jest odrębnym postępowaniem od postępowania wymiarowego i nie mogło być rozstrzygane na etapie niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygnięto jak w sentencji.