III SA/Wa 1112/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym na skutek sprzeciwu od orzeczenia starszego referendarza sądowego wniosku pełnomocnika strony skarżącej - adw. E.K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi G.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. E.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 738 zł (słownie: siedemset trzydzieści osiem złotych) w tym: tytułem opłaty - kwotę 600 zł (słownie: sześćset złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług - kwotę 138 zł (słownie: sto trzydzieści osiem złotych) Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. III SA/Wa 1112/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu G.S. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie po wystąpieniu tut. Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. na pełnomocnika Skarżącego została wyznaczona adw. E.K. Następnie na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. ww. pełnomocnik Skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu, oświadczając że koszty te nie zostały uiszczone w całości lub w części przez Skarżącego. Postanowieniem z dnia 17 października 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. E.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 73,80 zł, a w tym: kwotę 60 zł tytułem opłaty, oraz kwotę 13,80 zł tytułem 23 % podatku od towarów i usług. Pismem z dnia 27 października 2017 r. pełnomocnik Skarżącego złożył sprzeciw od powyższego postanowienia starszego referendarza sądowego, po rozpatrzeniu którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Następnie pełnomocnik Skarżącego złożył pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 23 listopada 2017 r., po rozpatrzeniu którego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FZ 70/18, uchylił zaskarżone postanowienie oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że formuła rozstrzygnięcia przyjęta w zaskarżonym postanowieniu nie koresponduje ze znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", w jego brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. Ponadto zdaniem NSA, blisko ośmiokrotne obniżenie minimalnego wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w niniejszej sprawie, może nasuwać zastrzeżenia z perspektywy konstytucyjnej zasady proporcjonalności, zważywszy już chociażby na jego udział w rozprawie przed tut. Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", w brzmieniu które zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658) znajduje zastosowanie w odniesieniu do postępowań sądowych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określają w niniejszej sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 ww. rozporządzenia, stawka minimalna wynagrodzenia adwokata ustanowionego z urzędu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której wartość przedmiotu sprawy wynosi do 1.500 zł do 5.000 zł wynosi 600 zł. Stosownie zaś do treści przepisu § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. Biorąc pod uwagę treść powołanych powyżej przepisów Sąd przyznał pełnomocnikowi strony skarżącej tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 738 zł, a w tym: tytułem opłaty - kwotę 600 zł oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług - kwotę 138 zł. Decydując o kwocie wynagrodzenia Sąd miał również na uwadze rodzaj i charakter zawisłej sprawy, jej przebieg, a także czynności, które pełnomocnik podjął w sprawie. W związku z powyższym, na podstawie art. 250 oraz art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.