III SA/Wa 1112/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął w dniu 21 lipca 2014 r. postępowanie podatkowe wobec G. S. działającego pod firmą [...] (dalej: "Skarżący") w zakresie prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za II, III kwartał 2009r. oraz za I i IV kwartał 2010 r. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził w kontrolowanym okresie zawyżenie podatku naliczonego za IV kwartał 2010 r. o łączną kwotę [...]zł, przez odliczenie podatku z faktur VAT nr [...] z [...]grudnia 2010 r. (realizacja umowy z dnia [...]listopada 2010 r., zapłata częściowa, na kwotę VAT [...]zł), nr [...] z [...]grudnia 2010 r. (realizacja umowy z dnia [...]listopada 2010 r., zapłata częściowa, na kwotę VAT [...]zł) oraz nr [...]z [...] grudnia 2010 r., dotyczącej zakupu urządzenia [...], na kwotę VAT [...]zł, które dokumentowały czynności niedokonane, a których wystawcą była firma [...]Sp. z o.o. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie faktur otrzymanych od ww. kontrahenta organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że zakup usług oraz towarów opisany na zakwestionowanych fakturach nie miały miejsca i na podstawie przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), dalej: "ustawa o VAT", nie stanowiły podstawy do odliczenia wykazanego podatku naliczonego u Skarżącego. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. Skarżący w odwołaniu z dnia 12 grudnia 2014 r., odnosząc się do zakupu sprzętu [...], wyjaśnił, że podpisał umowę z firmą LexisNexis na analizę danych teleadresowych oraz czyszczenie, normalizację i reduplikację baz danych. W treści umowy zawarto zapis dotyczący kary umownej w wysokości [...]zł za każdy rekord, który wypłynąłby z firmy Skarżącego. Ponadto Skarżący wyjaśnił, iż zwrócił się do D. J. z prośbą o instalację zapory uniemożliwiającej wyciek danych przez Internet, który zainstalował taki program najpierw nieodpłatnie, ale w trakcie przeprowadzki biura na ul. M. urządzenie [...]uległo zniszczeniu i musiał za nie zapłacić. Skarżący wskazał, iż od ww. kontrahenta nabył blisko połowę wyposażenia swojego biura i dlatego zwracał się z prośbą o rozszerzenie kontroli o lata wcześniejsze. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm., dalej: "O.p."), art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a i art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnik Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2014 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, z art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT wynika, że prawo do odliczenia może dotyczyć wyłącznie czynności, które faktycznie zostały dokonane. Tymczasem z zebranego materiału dowodowego wynika, że Strona bezpodstawnie dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu towarów i usług, których wystawcą była firma [...]Sp. z o.o. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, każda z zakwestionowanych faktur wystawionych przez J. Sp. z o.o., nie dokumentowała rzeczywiście dokonanych czynności. Spółka ta funkcjonowała w grupie podmiotów, określanej przez pana D. J. jako konsorcjum, do którego należały również H. Sp. z o.o., X. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o. Wymienione spółki były faktycznie zarządzane przez D. J., który w różnych okresach był ich dyrektorem generalnym, prezesem lub udziałowcem. Podmioty te wystawiały sobie nawzajem fikcyjne faktury zakupu tych samych towarów i usług stosując minimalną marżę, które następnie miały być sprzedawane do końcowych odbiorców, również na podstawie fikcyjnych faktur. Ponadto z włączonych do postępowania decyzji i materiałów dowodowych zebranych w trakcie postępowań kontrolnych prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. w firmie J. Sp. z o.o. ustalono, że spółka ta nie zatrudniała żadnych pracowników, nie posiadała magazynów sprzętu komputerowego i części komputerowych, nie prowadziła żadnych usług informatycznych oraz nie posiadała żadnych dowodów potwierdzających, że wykonane przez nią usługi wykazane na fakturach były rzeczywiście wykonywane, a towary faktycznie dostarczone do nabywcy. J. Sp. z o.o. mimo zarejestrowania działalności gospodarczej nie podjęła żadnych czynności w celu jej wykonywania, a jedynie na zlecenie innych podmiotów gospodarczych wystawiała faktury VAT dokumentujące fikcyjną sprzedaż towarów i usług, które również nabywała na podstawie tzw. "pustych faktur". Wystawiane na rzecz odbiorców faktury nie dokumentowały opisanych zdarzeń gospodarczych, pozorując jedynie transakcje dokonane między wskazanymi na nich podmiotami. Świadczyły o tym zeznania R. M., D. J., J. R., A. L. oraz M. S., które potwierdziły, że J. Sp. z o.o. nie prowadziła w kontrolowanym okresie żadnej działalności gospodarczej, gdyż nie zatrudniała żadnych pracowników oraz nie posiadała środków trwałych oraz nieruchomości bez których nic była w stanie wykonać lak różnorodnych usług (budowlanych, remontowych, transportowych, reklamowych) czy też magazynować i handlować znacznymi ilościami sprzętu komputerowego. Ponadto firma J. W. oraz J. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o. i X. sp. z o.o. funkcjonowały jako kolejne ogniwa wystawiające pomiędzy sobą faktury VAT na te same towary i usługi, przy czym w kolejnych latach zmieniała się tylko kolejność wystawiania faktur pomiędzy firmami. Środki pieniężne, które wpływały na rachunki bankowe J. Sp. z o.o. najczęściej w tym samym dniu były wypłacane gotówką z kasy banku lub za pośrednictwem bankomatów i wg zeznań świadków przekazywane panu D. J. Z koeli faktury sprzedaży (według zeznań osób prowadzących księgowość) często wystawiane były na podstawie przesyłanych do biura e-malii lub fax-ów z danymi, które miały być uwzględnione na fakturze. O tym, która ze spółek D. J. wystawiła fakturę na daną usługę lub towar decydował wyłącznie D. J. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na okoliczność świadomego udziału Skarżącego w procederze obrotu fikcyjnymi fakturami. Wskazano, iż Skarżący płacił swojemu kontrahentowi wyłącznie gotówką. Ponadto z materiału zabranego w rozpatrywanej sprawie wynika, iż firmą J. faktycznie zarządzała osoba zawiadująca siecią podmiotów trudniących się wystawianiem fikcyjnych faktur na zlecenie. W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności wskazują jednoznacznie, że Strona w kontaktach ze swoim kontrahentem nie dochowała minimum należytej staranności i rzetelności, co potwierdza jej świadomy udział w transakcjach o oszukańczym i fikcyjnym charakterze. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że faktury wystawione przez ww. podmiot są dokumentami odzwierciedlającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze i na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. Skarżący w skarze, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucił naruszenie: 1) art. 120 O.p., przez przyjęcie, że materiał dowodowy jest wyczerpujący, gdy tymczasem brak przeprowadzenia dowodów wpływa na treść orzeczenia oraz powoduje błędną ocenę prawną, 2) art. 121, art. 122 i art. 123 O.p., przez niezachowanie zasady prawdy obiektywnej, bez własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, w szczególności w zakresie zeznań świadków i oparcia oceny materiału na dowodach zebranych przez organ pierwszej instancji oraz pozbawienie Strony możliwości czynnego uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu podatkowym, 3) art. 210 § 4 O.p., przez podtrzymanie błędnej podstawy prawnej decyzji przez organ pierwszej instancji i wskazanie, że wysokość zobowiązania jest inna niż w deklaracji, 4) wydanie decyzji bez uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego w przedmiocie odwołania. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ pierwszej instancji wydając decyzję, pominął istotne fakty i dowody przedstawione w trakcie kontroli. Ponadto protokół kontroli zawiera stwierdzenia niezgodne z faktycznym przebiegiem zdarzeń, a kontrolujący nie udzielali Skarżącemu wyczerpujących informacji na temat możliwości przeprowadzenia nowych dowodów w sprawie oraz nie wskazali na jakiej podstawie uznali, że wskazane przez niego dowody są niewystarczające. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 24 kwietnia 2017 r. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii innowacyjności z dnia 3 lutego 2010 r. na okoliczność zamówienia oprogramowania i korzystania z usług kontrahenta skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Badając zaskarżoną decyzją w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego podlega oddaleniu. Istota sporu między stronami w przedmiotowej sprawie sprowadza się – co do zasady - do oceny zasadności pozbawienia Skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu towarów i usług, których wystawcą była firma J. Sp. z o.o. Zdaniem Skarżącego, zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż organy podatkowe dokonały nieprawidłowych ustaleń faktycznych, poprzez pominięcie istotnych faktów i dowodów przedstawionych już na etapie postępowania kontrolnego, co do którego zainteresowany zgłosił zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia 24 kwietnia 2014r. Tym samym Organ odwoławczy "(...) podobnie jak organ pierwszej instancji, pozbawił stronę możliwości aktywnego uczestniczenia w toczącym się postępowaniu, poprzez pominięcie wskazywanych dowodów", a swoją decyzję oparł "wyłącznie na materiale zebranym w toku kontroli przeprowadzonej w firmie J. Sp. z o.o., przy pominięciu wniosków dowodowych Strony wskazanych w odwołaniu z dnia [...]grudnia 2014r.. Zdaniem Organu odwoławczego, w rozstrzyganej sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym w rozumieniu art. 187 O.p., który nakłada na organy podatkowe obowiązek gromadzenia i wyczerpującego rozważenia całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Dokonały także wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów oraz w sposób obiektywny i logiczny uzasadniły podjęte stanowisko, z którego jednoznacznie wynika, że zakup usług oraz towarów opisany na zakwestionowanych fakturach, których wystawcą była firma [...] Sp. z o.o. nie miał miejsca, co zgodnie z przepisem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy o VAT, skutkuje brakiem podstawy do odliczenia wskazanego w decyzji spornego podatku naliczonego. Przy tak zakreślonych granicach sporu i wywiedzionych zarzutach skargi, w ocenie Sądu, skarga podlega oddaleniu. Na wstępie, w ślad za poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt II FSK 2910/11 (dostępny na stronach www.cbois.nsa.gov.pl), zauważenia wymaga, że "dokonywanie ustaleń faktycznych jak i oceny przeprowadzanych dowodów nie można sprowadzać do stanu abstrakcyjnego, gdyż musi być powiązane z przepisami prawa materialnego, tworzącymi podatkowoprawny stan faktyczny". Z analizy akt sprawy wynika, że organy podatkowe na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdziły u Skarżącego zawyżenie podatku naliczonego za IV kwartał 2010r. o łączną kwotę [...]zł, poprzez odliczenie podatku z faktur VAT o nr [...]z [...].12.2010r. (dotyczącej realizacji umowy z dnia [...].11.2010r. - zapłata częściowa, na kwotę VAT [...]zł), nr [...]z [...].12.2010r. (dotyczącej realizacji umowy z dnia [...].11.2010r. - zapłata częściowa, na kwotę VAT [...]zł) oraz nr [...]z [...].12.2010r., (dotyczącej zakupu urządzenia [...], na kwotę VAT 176 zł), których wystawcą była firma J. Sp. z o.o., ul. P., [...] W.. Podstawą zakwestionowania przez organy wymienionych faktur u Skarżącego były ustalenia kontroli skarbowej, przeprowadzonej w firmie J. sp. z o.o., z których wynika, że firma ta, mimo zarejestrowania działalności gospodarczej, nie podjęła żadnych czynności w celu jej wykonywania, a jedynie na zlecenie innych podmiotów gospodarczych wystawiała faktury VAT dokumentujące fikcyjną sprzedaż towarów i usług, które zresztą nabywała również na podstawie tzw. "pustych faktur". Co należy szczególnie podkreślić, ustalając stan faktyczny na tę okoliczność, organy podatkowe dokonały wszechstronnych ustaleń w sprawie, opierając je zarówno na dowodach materialnych, jak umowy i sporne faktury Skarżącego z bezpośrednim kontrahentem, tj. firmą – J. sp. z o.o. (które zostały poddane szczegółowej analizie także pod kątem powiązań tejże firmy z podmiotami współpracującymi, tj. firmami: B. i X. – sp. z o.o), jak i dowodach z zeznań świadków, które we wzajemnym powiązaniu pozwalają, w ocenie Sądu, na wiarygodne przyjęcie, że zakwestionowane faktury wystawione na rzecz Skarżącego, w zakresie objętym istotą sporu, nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych opisanych na tych fakturach. Sąd stwierdza, że – wbrew twierdzeniom Skarżącego – przeprowadzone postępowanie dowodowe odpowiada rygorom i zasadom określonym w art. 120 i 121 O.p., tj. działania organów na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów skarbowych, a także pozostaje w zgodzie z art. 180 i 181O.p., które to przepisy upoważniają organy do dopuszczenia jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w tym tych materiałów, które pochodzą z postępowania kontrolnego przeprowadzonego u kontrahenta (tj. w firmie J. sp. z o.o.). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przeprowadzona kontrola skarbowa u wskazanego wyżej kontrahenta Skarżącego w sposób niebudzący wątpliwości wykazała, że firma ta wystawiała faktury VAT dokumentujące fikcyjną sprzedaż towarów i usług, które również nabywała na podstawie "pustych faktur". Powyższe ma oparcie także w całokształcie obrazu i oceny "działalności" tej firmy, z której wynika, że nie zatrudniała ona żadnych pracowników, nie posiadała magazynów sprzętu komputerowego i części komputerowych, nie prowadziła żadnych usług informatycznych oraz nie posiadała jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że wykonane przez nią usługi wykazane na fakturach były rzeczywiście wykonywane, a towary faktycznie dostarczone do nabywcy. Sąd zauważa przy tym, że Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego nie podważył prawidłowości powyższych ustaleń faktycznych czy choćby dokonanej na powyższych podstawach oceny poszczególnych dowodów, a nade wszystko nie przedstawił wniosków dowodowych wskazujących na to, że - wobec ustaleń dokonanych przez organ - kwestionowane faktury dokumentowały rzeczywiste zdarzenia. Analogicznie, kwestionując ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, poprzez wskazanie zarówno na etapie postępowania kontrolnego, jak i podatkowego, określonych naruszeń proceduralnych, nie przedstawił w istocie żadnych konkretnych środków dowodowych, które zmierzałyby do podważenia tych ustaleń. W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty dotyczące naruszenia art. 123 O.p., które Skarżący upatruje w uniemożliwieniu Podatnikowi czynnego uczestnictwa w postępowaniu podatkowym i przedstawienie dowodów mogących mieć wpływ na wynik postępowania. Odnosząc się do powyższego na wstępie wyjaśnienia wymaga, że unormowania zawarte w tym przepisie obligują organy skarbowe do zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji organy obowiązane są umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Praktycznym wyrazem tej zasady jest przepis art. 200 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy przed wydaniem decyzji wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z analizy akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. jako organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...].01.2015r. wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku prowadzonego postępowania. Ponadto Stronie wyznaczono siedmiodniowy termin do ewentualnego uzupełnienia zebranego materiału o dowody będące w posiadaniu Podatnika. Jednakże Skarżący ani w wyznaczonym terminie, ani też w trakcie całego postępowania odwoławczego z przysługującego mu uprawnienia nie skorzystała. W świetle powyższego jako nie tylko chybiony, ale wręcz niezrozumiały uznać trzeba zrzut Skarżącego, jakoby Organ odwoławczy nie odniósł się do dowodów przedstawionych przez Stronę czy wręcz nie pozwolił na ich dopuszczenie i oparł swoją decyzję wyłącznie o ustalenia organu pierwszoinstancyjnego, skoro z akt sprawy wynika, że Strona takich dowodów w trakcie postępowania odwoławczego nie tylko nie przedstawiła, ale wezwanie Organu we wskazanym trybie art. 200 O.p. wręcz zignorowała. Powyższe przeczy równocześnie tezie Skarżącego o "pozbawieniu go możliwości aktywnego uczestnictwa w toczącym się postępowaniu, poprzez pominięcie wskazywanych przez niego dowodów". W nawiązaniu do powyższego zarzutu podkreślić też należy, że – jak słusznie podniósł to Organ odwoławczy – jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji, m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu. Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, iż faktury dokumentowały rzeczywiste transakcje gospodarcze, jeżeli strategia podatnika opiera się na negowaniu działań podejmowanych przez te organy. Sąd nie dopatrzył się także wskazywanego w skardze naruszenia przepisu art. 210 § 1 i § 4 O.p., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, gdyż zaskarżona decyzja w pełni te wymogi respektuje. Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, Sąd nie mógł podzielić poglądu Skarżącego co do wskazywanych w skardze naruszeń, gdyż stan faktyczny został ustalony zgodnie z wyrażoną w art. 187 § 1 O.p. zasadą prawdy materialnej, a postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, z zachowaniem, w szczególności, zasady czynnego udziału stron i podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W konsekwencji, przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, organy zastosowały właściwe przepisy materialnoprawne, opierając swoją decyzję na przepisie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, który nie daje podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w przypadku, gdy wystawione faktury są dokumentami które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Końcowo Sąd wskazuje, że oddalił na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosek dowodowy Skarżącego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii innowacyjności z dnia 3 lutego 2010 r. na okoliczność zamówienia oprogramowania i korzystania z usług kontrahenta, gdyż nie był on niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości dla rozstrzyganej sprawy. Po raz kolejny podkreślenia wymaga bowiem, że istota sporu sprowadza się do oceny czy sporne faktury, których wystawcą na rzecz Skarżącego była firma J. Sp. z o.o., są fakturami "pustymi" czy też odzwierciadlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze a nie kwestia, czy przedmiotowe oprogramowanie lub też zakup towarów i usług mogły być wykorzystywane w działalności Skarżącego. Reasumując, Sąd nie dopatrując się wskazanych w skardze naruszeń prawa procesowego ani też innych, które winien wziąć pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy z urzędu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.