III SA/Wa 1115/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. SA z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. SA z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2012 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżąca – M. SA z siedzibą w K., wniosła skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2012 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na ryzyko wyrządzenia znacznej szkody oraz możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazała na znaczną kwotę zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji (1.140.706,74 zł), która to w jej ocenie stanowi samoistną przesłankę do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Powołała się również na trudną sytuację finansową spółki w tym brak składników majątkowych o znacznej wartości. Wskazała, iż poza towarami handlowymi (obrotowymi) o szacowanej wartości 1.344.540,32 zł, posiada majątek nieruchomy o wartości szacunkowej 5.481.981,37 zł oraz majątek ruchomy o łącznej szacunkowej wartości 3.328.714,71 zł. Ponadto wyjaśniła, że ww. składniki majątku są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej i są niezbędne dla prawidłowego jej funkcjonowania. Zaznaczyła, iż środki finansowe znajdujące się w jej posiadaniu na dzień 12 lutego 2017 r. wynosiły łącznie 3.403.987,21 zł. Na dzień 31 stycznia 2017r. zatrudniała 800 pracowników, w tym 739 niepełnosprawnych. Z kolei miesięczne koszty zatrudnienia (koszty wynagrodzeń i związanych z tym zobowiązań publicznoprawnych: podatki, składki na ubezpieczenia społeczne) wynoszą 2.042.768,74 zł. Skarżąca wskazała, że na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (zakup towarów, zapłata za wymagalne zobowiązania) konieczne jest dysponowanie przez Skarżącą kwotą ok. 3.500.000 zł. Do wniosku dołączyła potwierdzenie salda środków pieniężnych na rachunkach bankowych oraz sprawozdania finansowe za 2016 r. W konsekwencji wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli jej na kontynuowanie działalności gospodarczej, której celem jest generowania przychodów i zysków, co będzie w interesie zarówno w jej interesie, jak i finansów publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Jak ponadto podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku sprowadzało się do argumentacji o znacznej wielkości zobowiązania podatkowego oraz trudnej sytuacji finansowej. Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por.: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Ponadto w sytuacji, gdy z okoliczności przedstawionych przez Skarżąc nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jej bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie należy wskazać, iż Skarżąca posiada, poza towarami handlowymi (obrotowymi) o szacowanej wartości 1.344.540,32 zł, majątek o znacznej wartości (nieruchomości o szacunkowej wartości 5.481.981,37 zł oraz ruchomości o łącznej szacunkowej wartości 3.328.714,71 zł.). Ponadto, jak sama wskazała we wniosku i jak wynika z nadesłanych dokumentów dysponuje środkami finansowymi wynoszącymi łącznie 3.403.987,21 zł. Już samo zestawienie tej kwoty w wielkością zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji nie stanowi okoliczności wskazującej, iż zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei z rachunku zysków i strat za 2016 r. wynika, iż Skarżąca miała na koniec 2015 r. zysk wielkości 3.188.463, 13 zł, a za rok 2016 r. 515.139, 72 zł. Nie uszły uwadze Sądu znaczne przychody Spółki, wynoszące za 2016 r. 8.771.591, 29 zł, którą są miarodajne dla oceny sytuacji finansowej podmiotów prowadzących działalności gospodarczą i przeczą tezie o trudnej sytuacji finansowej spółki. W związku z powyższym skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.