III SA/Wa 1118/12

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżący M. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, iż jest emerytem. Gospodarstwo domowe prowadzi wraz z żoną – również emerytką. Łączny ich dochód wynosi 7.388 zł. Do majątku Skarżący zaliczył mieszkanie (udział wynoszący ½), nieruchomość rolną o pow. 1,2 ha, samochód osobowy [...] oraz oszczędności na kwotę 5.000 zł. Uwzględniając powyższe zważono, co następuje: Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wynika zatem, że prawo pomocy ma służyć osobom, w przypadku których uiszczenie kosztów sądowych wywoła negatywny wpływ na możliwość utrzymania siebie i rodziny. Nie chodzi tu przy tym o utrzymanie na określonym poziomie, zwykłym dla wnioskodawcy i o wpływ polegający na obniżeniu tego poziomu. Ustawodawca utrzymanie, jakie nie może doznać uszczerbku, określił jako "konieczne" dla wnioskodawcy i jego rodziny. Oznacza to, że prawo pomocy może być przyznane, jeżeli uiszczenie kosztów sądowych zagrozi możliwości zaspokojenia potrzeb życiowych, rozumianych jako obiektywnie niezbędne. Uiszczenie tychże kosztów, jak każdy wydatek finansowy powodować może konieczność poczynienia pewnych zmian i oszczędności w wydatkach. Prawo pomocy przysługuje jedynie osobom, które w istocie rzeczy zmian tych i oszczędności nie mają możliwości dokonać, a wygospodarowanie środków na pokrycie kosztów sądowych odbędzie się kosztem wydatków na konieczne utrzymanie. W ocenie referendarza sądowego taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Skarżący posiada stały miesięczny dochód, który po zsumowaniu z dochodem żony wynosi 7.388 zł miesięcznie, a zatem przewyższa wielokrotnie wysokość wymaganych kosztów sądowych (nawet przy uwzględnieniu okoliczności, iż ich suma wynosi 400 zł, co ma związek z udziałem Skarżącego w czterech postępowaniach o sygn. akt III SA/Wa 1118-1121/12). Nadto co istotne Skarżący posiada oszczędności na kwotę 5.000 zł. Z tych względów referendarz sądowy uznał, że wygospodarowanie kwoty 400 zł nie odbędzie się kosztem zaspokojenia potrzeb życiowych Skarżącego, rozumianych jako obiektywnie niezbędne. Tym samym, bez konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w niniejszej sprawie, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 § 1 i § 3 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.