III SA/Wa 1124/09

Sygn. akt III SA/Wa 1124/09 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Płusa Protokolant Ewa Chojnacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2009 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Wójt Gminy P. określił L. J. – zwanym dalej Skarżącym wymiar podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie 825,00 zł. Jako podstawę opodatkowania organ podatkowy przyjął powierzchnię gruntu 857,00 m2 oraz powierzchnię budynku 89,50 m2. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. W odwołaniu podniósł, iż zakwalifikowanie jego budynku jako "inny niż gospodarczy" i w związku z tym zastosowanie do opodatkowania stawki 6,35 zł, jest niezgodne z jego wykorzystaniem. Skarżący wyjaśnił, że jest to budynek mieszkalny, ponieważ spełnia wszystkie kryteria budynku mieszkalnego, spędza w nim 8 miesięcy w roku. W załączniku do odwołania Skarżący oświadczył, iż zapłaci podatek od nieruchomości według stawki obowiązującej w 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. z 2000r. nr 100, poz. 1086 ze zm. ), dane ewidencji gruntów są urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych między innymi w postępowaniu podatkowym odnośnie powierzchni gruntów i budynków i ich przeznaczenia. Przedmiotowa decyzja Wójta Gminy P. wydana została w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy "Zawiadomienie w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków" z dnia 15 stycznia 2008r. Zmiany zostały wprowadzone na podstawie operatu geodezyjnego z dnia 22 listopada 2007 roku -założenie ewidencji budynków i weryfikacji zabudowanych użytków gruntowych. Dalej organ wskazał, że z zawiadomienia wynika, iż Skarżący jest właścicielem działek o nr ew. [...] o powierzchni 0,0089 ha i nr [...] o powierzchni 0,0768 ha. Działki te do zmiany klasyfikacji użytków gruntowych stanowiły użytki rolne klasy V i VI. Po zmianie zostały sklasyfikowanie jako inne tereny zabudowane -Bi, podlegają przepisom ustawy z dnia 12 stycznia 199Ir. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2006r. nr 121, poz. 844 ze zm. dalej u.p.o.l.) i opodatkowane są podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Wprowadzone przez Starostwo Powiatowe w P. zmiany w ewidencji Gruntów i budynków dotyczą także klasyfikacji budynków znajdujących się na gruncie objętym weryfikacją użytków gruntowych. Organ wskazał, że dane zawarte w ewidencji potwierdzają, iż Skarżący jest właścicielem budynku zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] Ewidencja określa funkcję tego budynku jako "inny". Niezależnie od faktu wykorzystywania budynku przez właściciela jako mieszkalnego, przy dokonywaniu wymiaru podatku od tego budynku istotna jest jego funkcja określona w ewidencji. W sytuacji gdy istnieje ewidencja budynków organ podatkowy nie może uwzględnić wniosku podatnika dotyczącego zmiany funkcji budynku z "inne" na "mieszkalną", i ze względu na funkcję określoną w ewidencji nie może mieć zastosowania do jego opodatkowania stawka dotycząca budynków mieszkalnych. Podstawę opodatkowania budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa, co wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Wymiaru podatku dokonano przy zastosowaniu stawek określonych uchwałą Rady Gminy P. z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...]. Do opodatkowania gruntu ma zastosowanie stawka w wysokości 0,30 zł/m2, natomiast do budynku - stawka w wysokości 6,35 zł/m 2. Organ dodał, że Skarżący kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję -Starostwo Powiatowe w P. bowiem danych tych nie może zmienić organ podatkowy. Na powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej wady formalne i materialne. Skarżący wskazał, że formalnie decyzja nie spełnia przesłanek z art. 107 K.p.a. - gdyż nie wskazuje wystarczającej podstawy prawnej materialnej, czyli ustawy podatkowej, w oparciu o którą następuje ustalenie wymiaru podatku. Skarżący podkreślił, że organy podatkowe opierają się na błędnym lub ewidentnym niedbalstwie w sporządzaniu i wprowadzaniu danych ewidencyjnych i takie wadliwe dowody stanowią podstawę wydania decyzji. Zdaniem Skarżącego organy podatkowe posiadając wiedzę o błędach ewidencji winny same inicjować postępowanie celem sprostowania ewidencji. Ponadto wbrew stanowisku Kolegium istotna jest funkcja rzeczywista budynku przeznaczonego na cele mieszkaniowe, a nie wadliwe zapisy w ewidencji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy organy podatkowe prawidłowo dokonały wymiaru podatku od nieruchomości, kwalifikując budynek, którego właścicielem jest Skarżący jako budynek inny niż mieszkalny. Jako podstawę określenia stawki podatku organ podatkowy przyjął dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, z której wynikało, iż Skarżący jest właścicielem gruntów sklasyfikowanych jako,, inne tereny zabudowane Bi" oraz budynku zlokalizowanego na działce sklasyfikowanego jako ,,inny". Należy podkreślić, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) zwana dalej Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego odnośnie związania organów podatkowych w zakresie ustaleń co do powierzchni nieruchomości oraz klasyfikacji budynku danymi wynikającymi z wypisu z ewidencji gruntów, o czym stanowi powołany art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994r. III SA 1685/93, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999 nr 2, poz. 67, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r. SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995 nr 42, poz. 24, wyrok SN z dnia 13 lutego 2003r. III RN 22/02, OSNP 2004 nr 6, poz. 92). Skarżący zarówno w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego jak i w skardze kwestionował prawidłowość zapisu w ewidencji gruntów wskazując, iż budynek którego jest właścicielem jest budynkiem mieszkalnym, a fakt zamieszkiwania w nim przez większą część roku bezsporny. Należy podkreślić, że dane wynikające z ewidencji gruntów lub budynków mogą być oczywiście zakwestionowane, a wynikające z nich domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy może być obalone. Jednakże weryfikacja tych danych nie może być przeprowadzona przez organy podatkowe, gdyż nie posiadają one takich kompetencji. Organy właściwe do prowadzenia ewidencji i sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jeżeli więc Skarżący kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994r. III SA 911/94, OSS 1994 nr 4-5, poz. 164). Warto również przytoczyć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 1411/07, w którym Sąd stwierdził, iż biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela prezentowane powyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro z zawiadomienia o zmianie ewidencji gruntów i budynków z dnia 15 stycznia 2008 r. wynika, że budynek będący własnością Skarżącego jest zakwalifikowany w kategorii,, inny" to organ podatkowy nie mógł dokonać odmiennej klasyfikacji , określając budynek jako mieszkalny. Jednocześnie prawidłowo przyjął na podstawie uchwały Rady Gminy P. z dnia 6 grudnia 2007r. nr XII/75/2007, iż do opodatkowania gruntu ma zastosowanie stawka w wysokości 0,30 zł/m2, natomiast do tak sklasyfikowanego budynku - stawka w wysokości 6,35 zł/m 2. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. to należy wskazać, iż postępowanie przed organami podatkowymi regulują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. ). W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. jest bezzasadny. Natomiast brak wskazania w sentencji zaskarżonej decyzji powołania przepisu ustawy podatkowej stanowiącej podstawę wymiary podatku, w sytuacji gdy ta podstawa została wskazana jedynie w uzasadnieniu decyzji i to wadliwie bowiem powołano art. 2 ust. 2 zamiast art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie tylko nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji , ale również jej uchylenia z powodu naruszenia przepisów postępowania. Bowiem jak wyżej już wskazano zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy może stanowić podstawę uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji. W ocenie Sądu brak jest podstaw w przedmiotowej sprawie do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu wskazanym w powołanym art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi