III SA/Wa 1128/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi H. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2019 r. oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. R. i H. F. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej:" organ odwoławczy", "SKO") z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2019 rok. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 31 lipca 2015 r. do Urzędu (...) W. wpłynęła informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożona przez J. R. Do opodatkowania wskazano budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 246,50 m2. Decyzją Prezydenta (...) W. z [...] lutego 2019 r. ustalono skarżącym podatek od nieruchomości na 2019 r. na kwotę 5.866,00 zł. Do opodatkowania przyjęto lokale zajęte na działalność gospodarczą o pow. 246,50 m2, grunty zajęte na działalność gospodarczą o pow. 58,81 m2, części wspólne budynku o pow. 32,45 m2. Od ww. decyzji organu pierwszej instancji skarżący wnieśli odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucili zastosowanie do opodatkowania budynku maksymalnej stawki podatku, jaka została ustalona przez Radę Gminy. Wskazali, że opodatkowany lokal jest niepełnowartościowy, nie ma okien, nie ma witryn. Z tego powodu opłaty ponoszone na rzecz wspólnoty zostały ustalone na poziomie 50% opłat innych lokali użytkowych w tym budynku. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z [...] lutego 2020 r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wskazał organ odwoławczy, z akt sprawy wynika, że wg stanu na dzień 1 stycznia 2019 r. w ewidencji gruntów i budynków ujawniona jest działka nr [...] obręb [...] o pow. 614 m2 oznaczona symbolem [...] (tereny mieszkaniowe) oraz budynek nr 1, w którym znajduje się lokal mieszkalny nr [...] o pow. użytkowej 246,50 m2, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Kolegium podkreśliło, iż jak wynika z aktu notarialnego z [...] listopada 2003 r. skarżący nabyli odrębną własność lokalu użytkowego nr [...], usytuowanego na parterze budynku przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 246,50 m2, z własnością którego to lokalu związany jest udział we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości, na której posadowiony jest budynek oraz we własności wszelkich części wspólnych budynku innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku lokali wynoszący [...]. Jak wskazało SKO, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów i budynków, podatnicy posiadają udział wynoszący [...] w gruncie o powierzchni 705,00 m2 oraz taki sam udział w częściach wspólnych budynku. Zdaniem SKO, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ podatkowy nie jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia i wykazania powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Stąd też, w opinii Kolegium, nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Organ odwoławczy wskazał, że dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania wymiarowego. W opinii organu odwoławczego, ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, dlatego też odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków. SKO stwierdziło, że postępowanie podatkowe, jakie prowadził organ podatkowy pierwszej instancji odpowiada obowiązującym przepisom ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: ordynacja podatkowa). Organ odwoławczy wskazał, iż w związku z tym, że w niniejszej sprawie stan faktyczny, w porównaniu z ubiegłym rokiem podatkowym, nie uległ zmianie, organ pierwszej instancji nie miał obowiązku wszczynania postępowania podatkowego na 2019 r. i zawiadamiania stron o prawie do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego na podstawie art. 200 § 1 ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy nadmienił, że z urzędu wiadomym mu jest, że decyzją z [...] stycznia 2018 r., utrzymaną w mocy decyzją SKO w W., Prezydent (...). W. ustalił skarżącym wymiar podatku od nieruchomości na 2018 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. oznaczony jako działka ew. nr [...] z obrębu [...], na kwotę 5.773,00 zł. Do opodatkowania przyjęto lokale pod działalność gospodarczą o powierzchni 246,50 m2, grunty pod działalność gospodarczą o powierzchni 58,81 m2 i część wspólna budynku o powierzchni 32.45 m2. Odnosząc się do zastosowanych stawek, SKO wskazało, że są one zgodne z uchwałą Rady [...] W. Nr LVI/1393/217 z dnia 19 października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2018 r. W § 1 powołanej uchwały określono stawkę od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów w wysokości 0,91 zł od 1 m2 powierzchni, od budynków lub ich części mieszkalnych - 0,77 m2 powierzchni użytkowej (dot. część wspólna budynku) oraz od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w wysokości 23,10 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że rada gminy jest zobowiązana na mocy art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do określania wysokości stawek podatku od nieruchomości. Stawki określone przez radę nie mogą przekraczać stawek maksymalnych corocznie waloryzowanych przez Ministra Finansów na podstawie art. 20 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ogłaszanych w drodze obwieszczenia. SKO podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie stawki przyjęte do opodatkowania mieszczą się w maksymalnych stawkach określonych przez Ministra Rozwoju i Finansów w rozporządzeniu z dnia 28 lipca 2017 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2018 roku. W opinii SKO, brak okien i witryn w lokalu nie ma wpływu na wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy zauważył, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje się zwolnienia od podatku, czy też zastosowania niższej stawki podatku w związku z niepełnowartościowym charakterem nieruchomości. W art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określono katalog, w jakich sytuacjach jest możliwe zwolnienie z podatku. Zdaniem organu, żadna okoliczność wymieniona ww. przepisie prawa nie występuje w tym przypadku i tym samym nie można uznać, że skarżący winni być zwolnieni z obowiązku podatkowego. Ponadto, zdaniem SKO, należy wyjaśnić, że powołana ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje różnicowania stawek ze względu na stan techniczny budynku. Brak regulacji w tym zakresie, w opinii SKO, doprowadza do uznania, że wniosek o obniżenie podatku od nieruchomości do poziomu 50% jest bezpodstawny. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., skarżący wnieśli skargę pismem z dnia 2 kwietnia 2020 roku. Skarżący zarzucili, że SKO rozpatrując odwołanie w swoim uzasadnieniu ograniczyło się tylko i wyłącznie do stwierdzenia zgodności decyzji organu pierwszej instancji z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący nadmienili, że ich odwołanie do SKO nie dotyczyło zasadności opodatkowania tylko wysokości tej stawki. Skarżący wskazali, że ustawodawca taką możliwość obniżenia stawki zawarł w art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem skarżących, ustawodawca pozostawia możliwość Radzie Gminy ustalenia stawki na niższym poziomie od maksymalnej ustalonej na dany rok. Niestety Rada Gminy z tej możliwości nie skorzystała pomimo tego, że w opinii skarżących, były ku temu mocne przesłanki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z treścią art. 15zzs4 ust. 2 tej ustawy, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Natomiast w myśl ust. 3 ww. art. 15zzs4 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzenie w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy, zostało wydane w niniejszej sprawie 5 stycznia 2021 roku (zarządzenie k. 37 akt postępowania sądowego). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanych wyżej granicach, sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta odpowiada prawu. W konsekwencji, skarga – jako niezasadna - podlegała oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części oraz 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania stanowi: 1)dla gruntów - powierzchnia; 2)dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3)dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1)od gruntów: a)związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni, b)pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - 4,58 zł od 1 ha powierzchni, c)pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,30 zł od 1 m2 powierzchni, d)niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1023, 1529 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 756), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3 zł od 1 m2 powierzchni; 2)od budynków lub ich części: a)mieszkalnych - 0,51 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b)związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c)zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,06 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d)związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,27 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e)pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 5,78 zł 16 od 1 m2 powierzchni użytkowej; 3)od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7. Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. W myśl ustępu 2. art. 20 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy. Górne granice stawek kwotowych podatku od nieruchomości na 2019 rok zostały ogłoszone w obwieszczeniu Ministra Finansów z 25 lipca 2018 roku w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2019. W myśl tego obwieszczenia, górne granice stawek kwotowych na rok 2019 określone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych w: 1)art. 5 ust. 1: a)pkt 1: -lit. a - 0,93 zł, -lit. b - 4,71 zł, -lit. c - 0,49 zł, -lit. d - 3,09 zł, b)pkt 2: -lit. a - 0,79 zł, -lit. b - 23,47 zł, -lit. c - 10,98 zł, -lit. d - 4,78 zł, -lit. e - 7,90 zł. W niniejszej spawie istotne znaczenie ma również treść uchwały nr LXXIV/2104/2018 Rady miast (...) W. z 27 września 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2019 rok (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia 5 października 2018 r. poz. 9420). Zgodnie z treścią § 1 ww. uchwały określa się wysokość stawek podatku od nieruchomości na 2019 rok: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,93 zł od 1 m 2 powierzchni, 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,79 zł od 1 m 2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 23,47 zł od 1 m 2 powierzchni użytkowej, Z powyższego wynika, że stawki podatku od nieruchomości określone uchwałą Rady (...) W. z 27 września 2018 roku nie przewyższają górnych stawek kwotowych ogłoszonych na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w powołanym wyżej obwieszczeniu Ministra Finansów z 25 lipca 2018 roku. W tym miejscu wskazać należy, że – jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO - organ ten wydał rozstrzygnięcie w oparciu o uchwałę Rady (...) W. nr LVI/1393/217 z 19 października 2017 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2018, zatem uchwały, która nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Powyższe stanowi o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie uchwały Rady (...) W., nieadekwatnej do stanu faktycznego sprawy. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy i w myśl treści art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ppsa, nie może stanowić przyczyny uchylenia decyzji. Zgodnie bowiem z treścią ww. przepisu, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało pływ na wynik sprawy. Zaskarżaną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, który z kolei ustalił podatek od nieruchomości na kwotę 5 866 zł. Tak ustalona wysokość podatku (potwierdzona przez organ odwoławczy) odpowiada wysokości podatku ustalonej w oparciu o przepisy prawa (w tym odpowiedniej uchwały Rady (...) W.) obowiązujące w roku 2019 roku. Z okoliczności niniejszej sprawy, niekwestionowanych w tym zakresie przez skarżących, wynika, że są oni właścicielami lokalu użytkowego o powierzchni 246,50m2. W lokalu tym jest prowadzona działalność gospodarcza, co również pozostaje poza sporem w niniejszej sprawie. Przy zastosowaniu stawki podatku za 2019 rok od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, określonej w § 1 pkt 2) lit. b) Uchwały Rady (...) W. z 27 września 2018 roku, podatek od tego lokalu wynosi 5 785,35 zł (23,47 zł x 246,50 m2). W odniesieniu do opodatkowania gruntu, na którym jest posadowiony budynek, skarżący są podatnikami w odniesieniu do 58,51 m2. Powierzchnia ta odpowiada ich udziałowi w prawie własności nieruchomości wspólnej. Zatem podatek w tym zakresie, mając na uwadze stawkę określoną w § 1 pkt 1) lit.a) ww. uchwały z 27 września 2018 roku - wynosi 54,69 zł. Natomiast w zakresie własności części wspólnych budynku, w odniesieniu do skarżących opodatkowaniu podlega powierzchnia 32,45 m2 odpowiadająca udziałowi skarżących w powierzchni części wspólnych budynku. Przy zastosowaniu stawki określonej w § 1 pkt 2) lit. a) uchwały, podatek wynosi 25,63 zł (0,79 zł x 32,45 m2). Zatem łączna kwota podatku od nieruchomości, z uwzględnieniem stawek określonych uchwałą Rady (...) W. z 27 września 2018 roku wynosi 5 865,67 zł – po zaokrągleniu – 5866 zł. W świetle powyższego, zarówno zaskarżona decyzja SKO, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu. Raz jeszcze podkreślić należy, że w toku postępowania w niniejszej sprawie, w tym również w skardze wniesionej do sądu, skarżący nie kwestionowali powierzchni budynku i nieruchomości przyjętych do opodatkowania. Skarżący kwestionowali przyjętą do opodatkowania stawkę podatku od nieruchomości, wnioskując o opodatkowanie należącej do nich nieruchomości na poziomie 50% stawki podatkowej obowiązującej w roku 2019. Dla uzasadnienia swojego stanowiska skarżący odwołali się do treści art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W myśl tego przepisu, przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Przypomnieć należy, że przepis ust. 1 pkt 2 (artykułu 5) dotyczy stawek podatku od nieruchomości w odniesieniu do budynków lub ich części. Analogiczne uprawnienie do różnicowania stawek podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów wynika z treści art. 5 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z jego treścią przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu. Co do zasady zatem skarżący mają rację, że istnieje możliwość różnicowania (w tym obniżenia) stawki podatku np. z uwagi na stan techniczny budynku. Podkreślenia jednak wymaga, co umknęło uwadze skarżących, że takie uprawnienie – w myśl powołanych przepisów art. 5 ust. 2 i 3 ww. ustawy – zostało przyznane radzie gminy, a w warunkach ustroju (...) W. – Radzie (...) W. To ten organ w drodze uchwalonego aktu prawa miejscowego może określić różne stawki podatku od nieruchomości w zależności np. od sposobu wykorzystania, lokalizacji, czy stanu technicznego. W obowiązującej w 2019 roku uchwale Rady (...) W. w zakresie stawek od gruntów stawki zostały ustalonej w różnej wysokości dla gruntów: -związanych z działalnością gospodarczą, -pod wodami, -pozostałych, -niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. W zakresie podatku od budynków stawki podatku w różnej wysokości zostały określone dla budynków (lub ich części): - mieszkalnych, - związanych z działalnością gospodarczą, - zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, - związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Jak wynika z treści uchwały z 27 września 2018 roku, Rada (...) W. nie skorzystała z możliwości, którą dają przepisy art. 5 ust. 2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stawki podatku od nieruchomości, zarówno w zakresie odnoszącym się do gruntów, jak i budynków, nie zostały zróżnicowane z uwagi na lokalizację, stan techniczny, czy wiek budynków. W konsekwencji, w 2019 roku nie istniał żaden przepis prawa, który mógłby stanowić podstawę ustalenia podatku od nieruchomości skarżących w wysokości obniżonej do poziomu 50% obowiązującej na ten rok stawki. Należy raz jeszcze podkreślić, że możliwość różnicowania stawek podatku od nieruchomości, wolą ustawodawcy, jest prawem organu uchwałodawczego – rady gminy. Prawo do obniżenia podatku (określonego taka uchwałą) nie przysługuje natomiast organom podatkowym – prezydentowi (...) W. i SKO. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie miał kompetencji do obniżenia podatku od nieruchomości do poziomu 50% obowiązującej stawki. Zarówno SKO, jak i organ pierwszej instancji obowiązane są do działania w graniach sprawa, co jednoznacznie wynika z treści art. 120 ordynacji podatkowej. Z argumentacji przedstawionej we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia wynika jednoznacznie, że treść zaskarżonej decyzji (jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym również prawa miejscowego w postaci ww. uchwały Rady m. st. W. z 27 września 2018 roku. Mając na uwadze powyższe, skarga, jako niezasadna, została oddalona na podstawie art. 151 ppsa, o czym sąd orzekł w sentencji wyroku.