III SA/Wa 113/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 29/6/2017 r po rozpoznaniu wniosku rpr T. N. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]/10/2015 r. Nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych postanawia przyznać pełnomocnikowi E. M. – rpr T.N. - kwotę 240,- zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 55,20,- zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) łącznie kwotę 295,20,- zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) Wyznaczony w sprawie przez OIRP, pismem z 5/4/2017 r., na podstawie postanowienia z 23/2/2017 r., III SA/Wa 113/16 pełnomocnik z urzędu - rpr T. N., pismem z 16/6/2017 r. oraz – osobiście – na rozprawie zwrócił się o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że opłaty te nie zostały uiszczone. Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 - dalej jako u.p.p.s.a.). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, czy doprowadzenie do rozpoznania sprawy na rozprawie. Zgodnie z § 23 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. 2015 poz. 1805) wynika, ze rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.. Skarga w sprawie została złożona 12 stycznia 2016 r. Stąd należy w sprawie stosować przepisy rozporządzenia 22 października 2015 r. również dlatego, że z § 22 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r.poz 1715) wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną, co w sprawie nastąpiło i znalazło wyraz w obecności pełnomocnika na rozprawie, w szczególności w złożonym wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Referendarz sądowy wskazuje, że, mając na uwadze rodzaj sprawy (odpowiedzialność osób trzecich), w której brak jest ekonomicznie wyrażonego przedmiotu sporu, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj. reprezentowanie przed Sądem I instancji oraz zapisy § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia w zw. z § 4 ust. 1 powodują, że wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 240,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., należało stwierdzić, jak w sentencji.