III SA/Wa 113/17

Warszawa, dnia 25 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. i J. M. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: sprostować oczywistą niedokładność pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 113/17 z dnia 15 grudnia 2017 r. w ten sposób, że w komparycji wyroku po słowach "sprawy ze skargi Z. M." wpisać słowa "i J. M.". Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 113/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 4 listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W komparycji wyroku jako stronę skarżącą wskazano Z. M., podczas gdy w niniejszej sprawie jako skarżący występował również J. M. Zgodnie z treścią przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Istotnym jest ustalenie, czy błąd mający być przedmiotem sprostowania mieści się w granicach, jakie przepis art. 156 § 1 p.p.s.a. wyznaczył dla pojęcia "niedokładności", "błędu pisarskiego albo rachunkowego" oraz "innej oczywistej omyłki". Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. W ocenie Sądu, sytuację zaistniałą można bezsprzecznie zaklasyfikować jako oczywistą niedokładność pisarską. W komparycji powołanego powyżej wyroku jako skarżącego wskazano jedynie Z. M., podczas gdy niespornym jest, że jako skarżący w niniejszej sprawie występował również J. M., a zatem uznać należało, iż zaistniała podstawa do sprostowania tej niedokładności pisarskiej. Wobec powyższego, stosownie do treści przepisów art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.