III SA/Wa 1131/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Owsiak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. E. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2015 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. E. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS) z dnia [...] sierpnia 2016 r., z uwagi na wniesienie jej po terminie. Postanowieniem z dnia 30 października 2017 r., wydanym w sprawie I FZ 252/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. W dniu 28 listopada 2017 r. Skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w postaci radcy prawnego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na przedmiotową decyzję DIS. W treści wniosku pełnomocnik Skarżącego wskazał, iż w dniu 27 listopada 2017 r. otrzymał prawomocne postanowienie NSA oddalające zażalenie, z którego wynika, iż skarga została wniesiona po terminie. Pełnomocnik Skarżącego wskazał, że skargę złożył po terminie bez swojej winy, gdyż był przekonany, iż składa ją w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest dopuszczalne tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć np. błędne pouczenie sądu lub nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt l OZ 246/08). Ponadto przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu, nawet lekkie niedbalstwo, powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. W ocenie Sąd w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż do uchybienia terminowi do wniesienia skargi doszło bez jej winy. Podnieść należy, że strona skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika już na etapie postępowania administracyjnego i to jemu została doręczona decyzja z dnia 18 sierpnia 2016 r. (k. 4283 – zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Przedmiotowa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do WSA w Warszawie. Dlatego też nie można uznać, że w niniejszej sprawie do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego. Wyjaśnić należy, że pełnomocnik działa na rzecz i w imieniu mocodawcy, co oznacza, że skutki jego działania obciążają mocodawcę. Zdaniem Sądu od zawodowego pełnomocnika należy oczekiwać, iż jeżeli nie wystąpi nagłe zdarzenie, wniesie on skargę w terminie. Radca prawny posiada niezbędną wiedzę potrzebną do prawidłowego obliczania terminu. Samo subiektywne przeświadczenie, iż dokonał on czynności w postaci wniesienia skargi w terminie, nie może skutkować uznaniem o braku winy po jego stronie. Takie przeświadczenie tym bardziej potwierdza winę pełnomocnika, gdyż uzasadnia przypuszczenie o nieznajomości procedury sądowoadministracyjnej tegoż pełnomocnika. Z powyższych względów Sąd, uznając przedmiotowy wniosek za niezasadny, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.