III SA/Wa 114/08

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu (adwokata) ze skargi S. A. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie 1. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, wnioskowanym w tej sprawie, obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmuje wnioskowane przez stronę zwolnienie od kosztów sądowych oraz – ponadto - ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. 2. Wnioskiem z 15 lutego 2008 r., uzupełnionym następnie wypełnionym formularzem PPF z 18 marca 2008 r. S. A., dalej jako skarżący, zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. W jego ocenie Urząd Skarbowy [...] zaniechał czynności związanej z przyłączeniem się do egzekucji prowadzonej przez komornika sądowego przy SR w S.". Zdaniem skarżącego Urząd Skarbowy i jego reprezentanci "bezczynnie zwlekali z podjęciem działań". Skarżącemu znane są związki "pomiędzy osobami trzecimi a tymi pracownikami". Postępowanie komornicze nie było prowadzone zgodnie z kpc, w szczególności nie doręczono postanowienia dotyczącego podziału sumy, ani nie złożono depozytu. Skarżący wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żona – R.. Posiada działkę budowlaną o pow. 642 m. kw., obciążoną hipoteką kaucyjną. Utrzymuje się, wraz z żona, z pomocy materialnej rodziny. 3. Pismem z 25 lutego 2008 r. skarżący został wezwany o przedstawienie szczegółowych informacji o jego kondycji majątkowej – w szczególności o wskazanie dochodów uzyskanych w 2007 r., nadesłanie zeznań podatkowych za 2005 i za 2006 r., wyciągów z rachunków bankowych, wskazanie należności i zobowiązań oraz dokładnego oznaczenia wszystkich źródeł utrzymania skarżącego. 4. Referendarz sądowy zauważa, że skarżący nie ustosunkował się do doręczonego mu wezwania z 14 marca 2008 r., czym uniemożliwił ocenę jego sytuacji majątkowej. Stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia jest zobowiązana na danym etapie postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2005 r., II FZ 781/05), co było niemożliwe z przywołanych wyżej powodów. Pojęcia środków nie można przy tym ograniczać wyłącznie do środków pieniężnych. Ciężar wykazania przesłanek, o których mowa wyżej spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., FZ 760/04). Uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji przyznanie prawa pomocy w żądanym przez stronę zakresie (por. postanowienie z dnia 5 września 2005 r., II FZ 414/05; postanowienie z dnia 14 września 2005 r., II FZ 575/05). 5. Niezależnie od uwag poczynionych powyżej referendarz sądowy zauważa, że w treści formularza PPF nie zostały wskazane żadne okoliczności, które mogłyby uzasadniać przyznanie skarżącemu prawa pomocy, zatem przy braku tych okoliczności wniosek skarżącego jest bezzasadny. Twierdzenie o tym, że skarżący "utrzymuje się z pomocy materialnej dalszej rodziny", jako gołosłowne, nieuprawdopodobnione w żaden sposób, jako fakt, jak też bez wskazania dokładnych wartości – pomimo wezwania w tym przedmiocie – nie mogło być przyczyną innego rozstrzygnięcia. 6. Z tych powodów referendarz sądowy, uznał zdolność skarżącego do ponoszenia kosztów sądowych, jak też kosztów postępowania w ogóle i na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1 § 2 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.