III SA/Wa 1144/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: asesor sądowy WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 16 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na postanowqienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] przedmiocie stwierdzenie - po wznowieniu postępowania sądowego- nieważności postanowienia w sprawie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego postanawia 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi o wznowienie postępowania sądowego w kwocie 100,00 (sto złotych) W dniu [...] lipca wpłynęła do Sądu wniesiona w terminie skarga J. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] Zaskarżone postanowienie utrzymywało w mocy postanowienie Izby Skarbowej w G. w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., jako wydanego z naruszeniem art. 156 i art. 158 K.p.a. oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Pismem z dnia [...] lutego 2004 r. nadesłanym do Sądu, skarżąca cofnęła swoją skargę, nie podając przyczyn cofnięcia. W związku z powyższym, nie widząc przeszkód wskazanych w art. 60 zd. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia [...] lutego postanowił na podstawie art. 161 powołanej ustawy umorzyć postępowanie sądowe. W dniu [...] marca 2004 r. skarżąca skierowała do Sądu kolejne pismo, w którym prosiła o "anulowanie" swojego wniosku z dnia [...] lutego 2004 r. w przedmiocie cofnięcia skargi. W piśmie tym skarżąca podniosła, że wniosek o cofnięcie skargi wniosła po wydaniu korzystnego rozstrzygnięcia w jej sprawie przez organ pierwszej instancji. Z kolei jako okoliczność uzasadniającą anulowanie wniosku o cofnięcie skargi, skarżąca wskazała fakt, że korzystne rozstrzygnięcie wydane w jej sprawie przez organ pierwszej instancji zostało zakwestionowane przez Dyrektora Izby Skarbowej w drodze stwierdzenia nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym tego wniosku stwierdził, że będąc na podstawie art. 164 powołanej ustawy, związany postanowieniem z dnia 27 lutego 2004 r. w przedmiocie umorzenia postępowania sądowego, od chwili jego podpisania nie mógł anulować wniosku strony na podstawie, którego postanowienie to zostało wydane. Wniosek strony skarżącej o anulowanie pisma cofającego skargę Sąd potraktował jako skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 27 lutego 2004 r. i odrzucił ją jako niespełniającą wymogu, o który mowa w art. 175 § 1 powołanej ustawy. Pismem z dnia [...] maja 2004 r. skarżąca wniosła do Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem z dnia 27 lutego 2004 r. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowego skarżąca podnosiła, że wycofała skargę na wymienione na wstępie postanowienie Ministra Finansów pod wpływem wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Skarżąca podnosiła, że to korzystne dla niej postanowienie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. w drodze stwierdzenia nieważności, wobec czego skarżąca stała się nadal zainteresowana w kontynuowaniem postępowania sądowego, które zostało zakończone pod wpływem postanowienia, którego nieważność stwierdził organ drugiej instancji. Te okoliczności zdaniem skarżącej stanowią podstawę do wznowienia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wznowienie postępowania sądowego jest instytucją szczególną, której celem jest powrót do rozpatrywania sprawy, w której postępowanie sądowe zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 270 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym może nastąpić wyłącznie w przypadku wystąpienia w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania sądowego wymienionych w art. 271-273 a mianowicie: - w przypadku, gdy w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo, jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1); - w przypadku, gdy strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (art. 271 pkt 2). -w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą na podstawie, którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). - w przypadku, gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1) ; - w przypadku, gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2). - w przypadku późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 272 § 2) - w przypadku późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy; w tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 272 § 3) Z akt sprawy wynika, że podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności uzasadniające jej zdaniem wznowienie postępowania sądowego, nie stanowią w ocenie Sądu żadnej z wymienionych powyżej przesłanek do wznowienia postępowania sądowego. Z tego względu należało stwierdzić, że wniesiona skarga o wznowienie postępowania nie opierała się na ustawowej podstawie wznowienia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 280 § 1 powołanej ustawy postanowiono jak w sentencji. Zwrot kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.