III SA/Wa 1149/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę 1. Na podstawie przedłożonych akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. wystawionego na współmałżonków M. K. oraz M. K. (dalej: "Skarżący", "Strona") obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok w kwocie 1.617.662,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę, określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2006 r. nr [...]. 2. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu [...] grudnia 2006 r. podjęto skuteczne czynności egzekucyjne: 1) zawiadomieniem nr [...] dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego udział w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w postaci zajęcia 300 udziałów M. K. w Spółce H. Sp. z o.o. w W.. Zawiadomienie doręczono Spółce 14 grudnia 2006 r., natomiast do Sądu wniosek o wpis w KRS w dniu 7 grudnia 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. sygnatura akt [...] KRS [...] Sąd Rejonowy dla m. W. w W. postanowił o dokonaniu wpisu do akt KRS [...] informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o zajęciu udziałów, 2) zawiadomieniem nr [...] dokonano zajęcia wynagrodzenia u dłużnika H. Sp. z o.o. w W. Zawiadomienie doręczono do Spółki 14 grudnia 2006 r. Pismem z 21 grudnia 2006 r. Spółka przekazała informację o uzyskiwanym wynagrodzeniu przez M. K., natomiast pismem z 30 stycznia 2007 r. przekazała informację o uzyskiwanym wynagrodzeniu przez Skarżącego, informując jednocześnie o zajęciu alimentacyjnym. Zawiadomienia z 5 grudnia 2006 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono na adres małżonków w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "k.p.a.") 27 grudnia 2006 r. Ponadto 5 grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wniósł o dokonanie wpisu w księdze wieczystej nr [...] urządzonej dla nieruchomości o pow. 4.4893 ha, położonej w miejscowości S., stanowiącej ustawową współwłasność małżeńską M. i M. K., hipoteki przymusowej w kwocie 1.617.662,00 zł, tytułem należności dochodzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Pismem z 4 czerwca 2007 r. Sąd Rejonowy w L. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych zawiadomił o dokonaniu wpisu. Na wniosek organu egzekucyjnego, postanowieniem z [...] stycznia 2008 r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy dla m. W. w W. zarządził sprzedaż 300 udziałów w Spółce H. Sp. z o.o. w W.. Organ nie dokonał sprzedaży, natomiast z dniem 1 kwietnia 2016 r. Spółka H. Sp. z o.o. w likwidacji została wykreślona z rejestru przedsiębiorców. Zawiadomieniem z [...] grudnia 2008 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia u pracodawcy - Spółki H. Sp. z o.o. w W.. Zawiadomienie doręczono Spółce 8 grudnia 2008 r., natomiast Skarżącemu i M. K. w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 23 grudnia 2008 r. W odpowiedzi pismem z dnia 12 grudnia 2008 r. pracodawca poinformował, że wynagrodzenie Strony z miesięcy IX, X, XI/2008 r. kształtuje się w wysokości 1.500,00 zł - podstawa wymiaru składek, i jest obciążone zajęciem alimentacyjnym w wysokości łącznej 1.000,00 zł. Natomiast M. K. jest zatrudniona w Spółce od 1 grudnia 2008 r. z wynagrodzeniem brutto 1.126,00 zł. Zawiadomieniem z [...] lipca 2013 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego M. K. w B. S.A. Zawiadomienie doręczono Bankowi 26 lipca 2013 r. Skarżącemu 6 sierpnia 2013 r., natomiast M. K. 27 lipca 2013 r. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: "NUS") do realizacji tytuł wykonawczy z [...] grudnia 2006 r. nr [...] wraz z aktami sprawy. Wskazując, że w związku z brakiem możliwości prowadzenia egzekucji z majątku zobowiązanych pod adresem rejestracyjnym tj. W. ul. [...] lok. [...] lok. [...] zgodnie z art. 22 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2017 r., poz. 1201, dalej jako "u.p.e.a."), przekazuje tytuł wykonawczy NUS, jako organowi właściwemu zgodnie z majątkiem nieruchomym zobowiązanych położonym w S., dla którego urządzona jest księga wieczysta nr [...]. Wezwaniem z 9 listopada 2015 r. NUS dokonał zajęcia ww. nieruchomości. Wezwanie doręczono Skarżącemu i M. K.18 listopada 2015 r. Jednocześnie NUS skierował do Sądu Rejonowego w L. wniosek o wpis do księgi wieczystej informacji o wszczęciu egzekucji. Wniosek doręczono Sądowi 12 listopada 2015 r. Zawiadomieniem z 16 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w L. potwierdził dokonanie wpisu. NUS podjął działania mające na celu sprzedaż zajętej nieruchomości. 3. Pismem z 19 lipca 2017 r. Skarżący stwierdził, że sprawa z dniem 1 maja 2017 r. uległa przedawnieniu. NUS pismem z 24 lipca 2017 r. wezwał Stronę do sprecyzowania żądania wniesionego ww. pismem informując, że w przypadku braku odpowiedzi pismo zostanie rozpatrzone jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto pismem z 18 sierpnia 2017 r. NUS, w związku z twierdzeniem Strony o przedawnieniu zobowiązań, wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o zajęcie stanowiska w sprawie. Pismem z 16 października 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. potwierdził wymagalność dochodzonych należności. 4. Postanowieniem z [...] października 2017 r. NUS odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. 5. Skarżący pismem z 31 października 2017 r. wniósł zażalenie, w którym stwierdził, że postanowienie wydane przez organ egzekucyjny w oparciu o art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm., dalej: "O.p.") jest niezasadne zarówno z powodu złej interpretacji przepisów, jak i przewlekłości postępowania, które toczy się ponad dekadę. W ocenie Strony prowadzenie tak długiego postępowania egzekucyjnego nie ma uzasadnienia merytorycznego i powoduje utratę zaufania obywatela do władzy publicznej, co w sposób rażący narusza zasadę pogłębienia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, wyrażonej w art. 8 k.p.a. 6. Postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia DIAS wskazał, że przewlekłość postępowania egzekucyjnego nie została wymieniona w art. 59 u.p.e.a., nie może zatem stanowić podstawy żądania przez Stronę umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. DIAS podał, że przed upływem terminu wymagalności przedmiotowego zobowiązania (31 grudnia 2006 r.) i w latach następnych, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zastosował środki egzekucyjne, przewidziane w przepisach art. 1a pkt 12 u.p.e.a. skutecznie przerywające bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania na podstawie: DIAS stwierdził, że w wyniku zastosowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skutecznych środków egzekucyjnych, zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 został skutecznie przerwany kolejno w dniach 14 grudnia 2006 r., 8 grudnia 2008 r. oraz 26 lipca 2013 r. Natomiast w wyniku zajęcia nieruchomości przez NUS, z dniem 18 listopada 2015 r. doszło, w myśl art. 70 § 4 O.p., do kolejnego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania, które jest na obecnym etapie wymagalne do dnia 18 listopada 2020 r. DIAS uznał, że organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ocenił i wykazał, że w świetle art. 70 § 4 O.p., przedmiotowe zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 jest wymagalne, tym samym, wobec niespełnienia przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zasadnie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. 7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Strona wniosła o dopuszczenie dowodu z odpisu zupełnego księgi wieczystej o numerze [...], która stanowiła załącznik do skargi, na okoliczność od kiedy organy egzekucyjne miały wiedzę na temat dysponowania przez Skarżącego wskazaną w niej nieruchomością, czy jest to nieruchomość gruntowa, a także kiedy i jakie czynności zabezpieczające oraz egzekucyjne były podejmowały w stosunku do przedmiotowego składnika majątku Skarżącego. Skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art 18 u.p.e.a. przez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz niewyważenie ani interesu społecznego, ani słusznego interesu obywateli poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek niezastosowania wobec Skarżącego w rozsądnym terminie wszystkich dostępnych środków egzekucyjnych, co było przyczyną wielokrotnego przerwania biegu terminu przedawnienia jego zobowiązania podatkowego, narastania odsetek i niewyegzekwowania należności, a tym samym jest niekorzystne zarówno dla Skarbu Państwa, jak i Skarżącego, 2) art. 11 k.p.a. i art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek naruszenia zasady szybkości i wnikliwości w prowadzeniu niniejszego postępowania egzekucyjnego, w szczególności mając na uwadze fakt, że od daty wydania tytułu wykonawczego do daty wydania zaskarżonego postanowienia organy egzekucyjne podejmowały czynności w zbyt długich odstępach czasu, jakie nie odpowiadają normalnemu tokowi bieżącego prowadzenia tego typu spraw, zaś w okresie od 23 grudnia 2008 roku do 26 lipca 2013 roku nie przeprowadziły żadnych czynności, przez co nastąpiła przewlekłość niniejszego postępowania, która doprowadziła do znacznego narośnięcia odsetek, więc zaistniała opieszałość godzi w interesy zarówno Skarbu Państwa, jak i Skarżącego, 3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy i wybiórczą ocenę materiału dowodowego z pominięciem istotnych okoliczności, tj.: a. braku wskazania, jakie działania rzekomo podjął NUS, mające na celu sprzedaż zajętej 9 listopada 2015 roku nieruchomości położonej w Serocku, dla której urządzona jest księga wieczysta o numerze [...], b. braku w skazania, z jakich powodów zajęcie nieruchomości położonej w S., dla której urządzona jest księga wieczysta o numerze [...], nastąpiło dopiero 9 listopada 2015 roku, podczas gdy organy egzekucyjne miały wiedzę na temat posiadania wzmiankowanego składnika majątku przez Skarżącego co najmniej od 2006 roku, zaś nowelizacja przepisów w zakresie egzekucji z nieruchomości weszła w życie 21 listopada 2013 roku, c. braku wskazania, z jakich powodów zajęcie konta M. K. w B. S.A. nastąpiło dopiero 26 lipca 2013 roku, podczas gdy żona Skarżącego dysponowała tym kontem już w dacie wszczęcia wobec Państwa K. postępowania egzekucyjnego, co implikuje wniosek, iż organy podatkowe zwlekały z zastosowaniem rzeczonego środka egzekucyjnego przez ponad siedem i pół roku, 4) art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, albowiem zobowiązanie jest nadal wymagalne i to mimo zawinionej opieszałości organów egzekucyjnych, które w ewidentny sposób wykorzystują wobec Skarżącego znane im od początku środki egzekucyjne z bardzo dużym opóźnieniem, jakiego nie da się racjonalnie wytłumaczyć, aby w sposób "sztuczny" przedłużać prowadzone postępowanie egzekucyjne, w trakcie którego nieustannie rosną odsetki, jakimi zostanie obciążony zobowiązany 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez utrzymanie w mocy błędnego postanowienia organu I instancji, gdy ze względu na powołane powyżej uchybienia należało to rozstrzygnięcie uchylić w całości II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 roku (dalej: Konstytucja), art. 30 Konstytucji oraz art. 32 ust, 1 Konstytucji w zw. z art. 70 § 4 O.p. polegające na naruszeniu zasady sprawiedliwości społecznej, przyrodzonej i niezbywalnej godności obywateli oraz zasady równości wobec prawa poprzez wprowadzenie zróżnicowanej sytuacji prawnej podatników (z przyczyny niezależnej od nich), w zależności od tego, jaką liczbę środków egzekucyjnych można zastosować wobec nich w toku postępowania egzekucyjnego, co ma zasadniczy wpływ na bieg terminu przedawnienia w tego typu sprawach, 2) art. 70 § 4 O.p. przez jego błędną wykładnię w wyniku uznania, że organy egzekucyjne mogą zwlekać w zastosowaniu znanych sobie środków egzekucyjnych wobec zobowiązanych, by w sposób "sztuczny" przedłużać w nieskończoność ustawowy termin przedawnienia zobowiązań podatkowych, określony w art 70 § 1 O.p., a co za tym idzie uznano, że zobowiązanie Skarżącego nie uległo przedawnieniu. 8. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 9. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2017.2188 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2018.1302), dalej jako "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest postanowienie, o którym mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zatem stosownie do treści tego przepisu oraz art. 120 p.p.s.a. sprawa mogła być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 10. Postępowanie dotyczy odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2006 r. wystawionego na współmałżonków M. i M. K. obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Skarżący powołał się na art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W jego ocenie obowiązek wynikający z ww. tytułu wykonawczego wygasł, ponieważ objęte nimi należności przedawniły się. 11. Spór między organem a Skarżącym M. K. koncentruje się zatem na kwestii upływu terminu przedawnienia i skuteczności jego przerwania. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zaś w myśl art. 70 § 4 tej ustawy, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Egzekwowana od Skarżących należność pochodzi z 2000 r. Należało więc rozważyć, czy miały miejsce zdarzenia powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia. Z uwagi na to, że w sprawie stosowano środki egzekucyjne należało rozstrzygnąć, czy zostały one zastosowane skutecznie. Organ wskazał, że bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania kilku środków egzekucyjnych, o których zobowiązani zostali powiadomieni. 12. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest jego przerwanie, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o nieprowadzeniu już postępowania. Instytucja ta kończy postępowanie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku, wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały uregulowane w sposób enumeratywny w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. Przy czym wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, bez względu na to czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, czy wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Natomiast w odniesieniu do przesłanki, o której stanowi przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny dysponuje uznaniem, co oznacza, że przy zaistnieniu w danym stanie faktycznym przesłanki bezskuteczności egzekucji może on umorzyć postępowanie egzekucyjne, ale może też odmówić jego umorzenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, że po stronie organu nie istnieje obowiązek umorzenia postępowania egzekucyjnego nawet wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Przy czym uznaniowość przesłanki umorzenia, o której stanowi art. 59 § 2 u.p.e.a., nie oznacza zupełnej dowolności po stronie organu egzekucyjnego, który powinien kierować się celem postępowania egzekucyjnego, którego celem jest wykonanie egzekwowanego obowiązku (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod redakcją R. Hausera, A. Skoczylasa, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, str. 284-287). 13. Z akt sprawy wynikało, co nie sporne między stronami, że organ egzekucyjny dokonał szeregu czynności egzekucyjnych - na podstawie art. 96j § 1 u.p.e.a.: zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. doręczonym dłużnikowi zajętej wierzytelności 14 grudnia 2006 r., dokonał zajęcia 300 udziałów M. K. w H. Sp. z o.o. w W.. Zgodnie § 2 ww. art. 96j zajęcie udziału oraz wierzytelności z tego prawa jest dokonane z chwilą doręczenia spółce zawiadomienia, o którym mowa w § 1, art. 72 § 1 u.p.e.a.: zawiadomieniem nr [...] z [...] grudnia 2006r., doręczonym pracodawcy 14 grudnia 2006 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia Skarżącego i M. K. u dłużnika H. Sp. z o.o. w W., oraz zawiadomieniem nr [...] z [...] grudnia 2008 r., doręczonym pracodawcy 8 grudnia 2008 r., zajęcia wynagrodzenia Strony i M. K. u pracodawcy - Spółki H. Sp. z o.o. w W.. Zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych zostały skutecznie doręczone stronom w trybie zastępczym, co nie podważa ich poprawności oraz tego, że zgodnie z art. 70 § 4 O.p. przerwały bieg terminu przedawnienia. Tym samym bieg terminu przedawnienia został wydłużony o kolejne 5 lat. Ponadto w dniu 5 grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wniósł o dokonanie wpisu w księdze wieczystej nr [...] urządzonej dla nieruchomości o powierzchni 4.4893 ha, położonej w miejscowości Serock, stanowiącej ustawową współwłasność małżeńską M. i M. A. K., hipoteki przymusowej w kwocie 1.617.662,00 zł, tytułem przedmiotowej należności dochodzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Pismem z dnia 4 czerwca 2007 r. Sąd Rejonowy w L. IV Wydział Ksiąg Wieczystych zawiadomił o dokonaniu ww. wpisu. Następnie zawiadomieniem z dnia 1 grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia u pracodawcy - Spółki H. Sp. z o.o. w W.. Zawiadomienie doręczono do Spółki w dniu 08.12.2008 r., natomiast M. K. i M. K. w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 23 grudnia 2008 r. W odpowiedzi pismem z dnia 12 grudnia 2008 r. pracodawca poinformował, że wynagrodzenie M. K. z miesięcy IX, X, XI/2008 r. kształtuje się w wysokości 1.500,00 zł - podstawa wymiaru składek i jest obciążone zajęciem alimentacyjnym w wysokości łącznej 1.000,00 zł, natomiast M. K. jest zatrudniona w Spółce od dnia 01.12.2008 r. z wynagrodzeniem brutto 1.126,00 zł. z akt sprawy wynikało nadto, że zawiadomieniem z dnia 22 lipca 2013 r. organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego M. K. w B. S.A. Zawiadomienie doręczono do Banku w dniu 26 lipca 2013 r., M. K. w dniu 6 sierpnia 2013 r., natomiast M. K. w dniu 27 lipca 2013 r. Ostatnią czynnością egzekucyjną w sprawie było zajęcie nieruchomości w 2015 r. Z akt sprawy wynikało, że pismem z dnia 11 maja 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. do realizacji tytuł wykonawczy z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] wraz z aktami sprawy. Wskazując, że w związku z brakiem możliwości prowadzenia egzekucji z majątku zobowiązanych pod adresem rejestracyjnym tj. W. ul. [...] lok. [...] lok. [...] zgodnie z art. 22 § 1 u.p.e.a., przekazuje ww. tytuł wykonawczy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L., jako organowi właściwemu zgodnie z majątkiem nieruchomym zobowiązanych położonym w S., dla którego urządzona jest księga wieczysta nr [...]. Wezwaniem z dnia 9 listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. dokonał zajęcia ww. nieruchomości. Wezwanie doręczono M. K. i M. K. w dniu 18 listopada 2015 r. Jednocześnie organ skierował do Sądu Rejonowego w L. wniosek o wpis do księgi wieczystej informacji o wszczęciu egzekucji. Wniosek doręczono do Sądu w dniu 12 listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. podjął działania mające na celu sprzedaż zajętej nieruchomości. 14. Powyższe czynności egzekucyjne, o których prawidłowo zawiadomiono zobowiązanych spowodowały, że na obecnym etapie zaległości podatkowe podatników będą wymagalne do 18 listopada 2020 r. Z zestawienia tytułów wykonawczych wystawionych wobec Skarżących (karta akt nr 87) wynikało, że w 2008 r. ich dług wobec fiskusa został wyliczony na kwotę 24.624.266,41 zł. 15. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 roku (dalej: Konstytucja), art. 30 Konstytucji oraz art. 32 ust, 1 Konstytucji w zw. z art. 70 § 4 O.p. polegającego na naruszeniu zasady sprawiedliwości społecznej, przyrodzonej i niezbywalnej godności obywateli oraz zasady równości wobec prawa poprzez wprowadzenie zróżnicowanej sytuacji prawnej podatników (z przyczyny niezależnej od nich), w zależności od tego, jaką liczbę środków egzekucyjnych można zastosować wobec nich w toku postępowania egzekucyjnego, co ma zasadniczy wpływ na bieg terminu przedawnienia w tego typu sprawach – Sąd wskazuje, że organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa, które nie zostały podważone jako naruszające normy konstytucyjne. Fakt korzystania przez organy egzekucyjne z przysługujących im uprawnień nie może powodować zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazać bowiem należy, że celem postępowania egzekucyjnego, jest wymuszenie przez wierzyciela, a przede wszystkim przez organ egzekucyjny, zachowania się zgodnego z prawem. Te działania mają doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Zgodnie z jedną z ogólnych zasad postępowania egzekucyjnego tj. zasadą stosowania środków prowadzących do wykonania obowiązków ustawodawca wprost nakazał stosować środki, które prowadzą do bezpośredniego wykonania egzekwowanego obowiązku. Organ egzekucyjny ma nakłonić zobowiązanego i zarazem doprowadzić do wykonania egzekwowanego obowiązku. Zgodnie z piśmiennictwem postępowanie egzekucyjne nie jest skierowane na wywołanie dolegliwości, nie ma charakteru represyjnego. Istotą powyższej zasady jest także to, że celem postępowania egzekucyjnego nie jest wyrządzenie dolegliwości zobowiązanemu, ale bezpośrednie zapewnienie wykonania obowiązków administracyjnych. To właśnie odróżnia postępowanie egzekucyjne od postępowań represyjnych, takich jak karne czy w sprawach o wykroczenia. 16. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się, ani uchybień zarzucanych w skardze, ani też innego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby uchylenie albo stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Z tego powodu skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1302).