III SA/Wa 1150/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. G. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi - Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie określenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. Powodem odrzucenia skargi było uchybienie terminu do jej wniesienia. Odpis powyższego postanowienia doręczono Skarżącej 3 lipca 2007 r. Wnioskiem z 30 lipca 2007 r. - wniesionym 2 sierpnia 2007 r. za pośrednictwem poczty - Skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wyjaśniła, że odrzucając skargę Sąd nie wziął pod uwagę faktu, iż mylnie skierowane pismo do organu państwowego w praktyce sądowej uznawane jest za dostarczone i przesłane do właściwego organu. Z tego względu Skarżąca wniosła więc o uznanie za zachowany trzydziestodniowego terminu od dnia doręczenia rozstrzygnięcia administracyjnego przyjmując, że uzupełnienie skargi na decyzję "Izby Skarbowej w S." wniesione zostało 14 maja 2007 r. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Zdaniem Skarżącej w postanowieniu odrzucającym skargę Sąd naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego. Na potwierdzenie swego stanowiska wskazała orzecznictwo. Na wezwanie Sądu Skarżąca uzupełniła brak formalny skargi, polegający na dokonaniu czynności, której termin został uchybiony. Nadesłała mianowicie jej odpis Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana - w przypadku zaś wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się je za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi - w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu uzależnione jest od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek. Zdaniem Sądu Skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody w zachowaniu terminu usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03; Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Wynika z tego, że przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Obowiązkiem strony jest więc uwiarygodnienie swojej staranności oraz wykazanie, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Skarżąca zignorowała zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, prawidłowe pouczenie o trybie wnoszenia skargi za pośrednictwem organu. Skierowała bezpośrednio do Sądu pismo zatytułowane skarga, nie zawierające jednakże danych co do przedmiotu zaskarżenia. W swoim wniosku nie wskazała przy tym żadnych okoliczności uzasadniających i usprawiedliwiających takie jej działanie. Zamiast tego zarzuciła Sądowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przy wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Tego rodzaju argumentacja nie mogła być skuteczna. Na marginesie jedynie, ustosunkowując się do treści wniosku, Sąd wyjaśnia, że podstawę jego działania stanowią przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowość postanowienia o odrzuceniu skargi może być kwestionowania wyłącznie poprzez skargę kasacyjną. Natomiast celem instytucji przywrócenia terminu jest umożliwienie stronie postępowania, w określonych przepisami warunkach skuteczne dokonanie czynności, której termin został uchybiony. Jak już wskazywano rzeczą strony jest więc wykazanie w uzasadnieniu wniosku, że w jej przypadku ustawowe przesłanki zastosowania tej instytucji zostały spełnione. Skarżąca tego nie uczyniła. W ocenie Sądu uchybienie terminu do złożenia skargi, wynikające z pominięcia trybu właściwego dla dokonania tej czynności, spowodowane było brakiem staranności Skarżącej w działaniu. Skoro mogła ona wysłać pismo (nazwane przez nią skargą) do Sądu, to nie mogło być przeszkód, aby pismo takie skierować do organu - zgodnie z zamieszczonym w decyzji pouczeniem. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu nie było zawinione przez Skarżącą. To zaś wyklucza uwzględnienie jej wniosku o przywrócenie terminu. Wyjaśnić również należy, że Sąd uznał za zasadne merytoryczne rozpatrzenie wniosku nie znajdując podstaw do zastosowania art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. W piśmiennictwie przyjmuje się bowiem, iż fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku. Sąd nie ma prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej, a nie w innej dacie. Jeśli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany, sąd wyda rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1 tej ustawy (B.Dauter [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2006, s. 222). W sprawie niniejszej treść wniosku nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy Skarżąca uchybiła terminowi na jego złożenie. Termin na złożenie wniosku liczony jest od ustania przyczyny jego uchybienia, a tej - Skarżąca nie wskazała. W tej sytuacji Sąd uznał za właściwe dokonanie oceny zasadności wniosku.