III SA/Wa 1152/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] , [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. od przychodu niezaewidencjonowanego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych za 2012 r. od przychodu niezaewidencjonowanego. Ze skargą złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż do dnia wydania zaskarżonej decyzji jego jedynym źródłem dochodów była działalność gospodarcza w zakresie handlu samochodami używanymi. Na przestrzeni lat 2012-2015 z prowadzonej działalności uzyskał następujące przychody: 1) 2012r. przychód kwota 244.828,72 zł, zakup samochodów w trakcie roku podatkowego kwota 195.635,95 zł. dochód brutto 49.192,77, podatek VAT 8.561 zł, składki społeczne 7.958.24 zł. składki zdrowotne 3.042,44 zł, zryczałtowany podatek dochodowy do zapłaty kwota 4485 zł. dochód 25.164, 09 zł, 2) 2013r. przychód kwota 293.113,20 zł. zakup samochodów kwota 224.815,40 zł, dochód brutto 68.297.80 zł podatek VAT 11081 zł, składki społeczne 8.492,25 zł, ubezpieczenie zdrowotne 3.133,58 zł. zryczałtowany podatek dochodowy do zapłaty kwota 5.840 zł. dochód 39.750, 97 zł, 3) 2014r. przychód kwota 108.328.83 zł, zakup samochodów kwota 97.202,89 zł. dochód brutto 11.125,94 zł, składki społeczne 7417,98 zł, składki zdrowotne 3.236,13 zł, po odliczeniu kosztów nie było dochodu. 4) 2015r. przychód kwota 32.270,37 zł, zakup samochodów kwota 0,00 zł (w 2015r. sprzedał dwa samochody zakupione w 2014r.), składki społeczne 5.668.14 zł, składki zdrowotne 2.785.09 zł. dochód 23.817,14 zł. Osiągane w poszczególnych latach dochody w znacznej większości przeznaczał na zakupy samochodów w kolejnych latach, co pozwalało mu na uzyskiwanie kolejnych dochodów i rozwijanie prowadzonej działalności. W ocenie Skarżącego uzyskane w ostatnich 4 latach dochody nie dają możliwości zapłaty tak wysokich należności wynikających z wydanych decyzji. Wszystkie posiadane oszczędności wpłacił na konto organu skarbowego po złożeniu korekt deklaracji podatkowych za 5 lat podatkowych, w tym za kontrolowane lata – w łącznej kwocie 18.513.00 zł. Wszczęcie i prowadzenie w 2015r. kontroli podatkowej a później postępowania podatkowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. spowodowało, że nie mógł normalnie prowadzić działalności. Dodatkowo potrzeba zgromadzenia środków na spłatę należności zmusiła Skarżącego do oszczędności. W związku z czym, w dniu [...] -10-2015r. zawiesił działalność, by nie generować kosztów. W związku z zaistniałą sytuacją zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej. Aktualnie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna i pobiera zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 831,10 zł brutto. Aktywnie poszukuje pracy. Skarżący zaznaczył, iż obecnie nie posiada majątku, który mógłby spieniężyć ani środków finansowych na spłatę w całości przedmiotowych zobowiązań. Od 2008r. prowadził działalność gospodarczą i bardzo trudno jest mu znaleźć pracę. Zdaniem Skarżącego konsekwencje ewentualnego wszczęcia egzekucji kwoty 86.919,00 zł (kwota z obu skarżonych decyzji) będą miały bezpośredni wpływ na jego płynność finansową i mogą być bardzo trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty nie przywróci stanu sprzed egzekucji. Skarżący podniósł, iż wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia złożonych skarg umożliwi mu podjęcie próby powrotu do prowadzenia działalności i da możliwości na zebranie środków finansowych na ewentualną zapłatę zaległości, w przypadku odrzucenia jego skargi. Podkreślił, iż wszczęcie i prowadzenie egzekucji przy tak dużej kwocie należności spowoduje naliczenie dużych kosztów egzekucyjnych, co uniemożliwi mi powrót do prowadzenia działalności. W sytuacji braku środków do spłaty należności, dalsze naliczanie kosztów egzekucyjnych pozbawi Skarżącego jakichkolwiek możliwości na spłatę przedmiotowych należności w przyszłości. W związku z powyższym stwierdził, iż wykonanie w całości zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki dla Skarżącego i jego rodziny, na której utrzymaniu aktualnie pozostaje. Do wniosku załączył zeznania podatkowe za lata 2012-2015, wydruk z CEIDG, potwierdzenie zapłaty zaległości podatkowych za korygowane lata, kopie decyzji o nadaniu statusu bezrobotnego. W zażaleniu Skarżący wyjaśnił, że jego sytuacja osobista i finansowa jest bardzo trudna. Wskazał, że przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego spowoduje brak możliwości powrotu do wznowienia przez niego działalności gospodarczej, co narazi go na niebezpieczeństwo poniesienia znacznej szkody w postaci utraty przychodów w dłuższym okresie czasu i trudnych do odwrócenia skutków, bo nawet w przypadku uchylenia decyzji nikt nie zwróci Skarżącemu utraconych za ten czas przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Postanowieniem z 29 września 2016 r. sygn. akt II FZ 576/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając wniosek powinien odnieść się do treści wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji i podnoszonych tam okoliczności z punktu widzenia spełnienia wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd szczególnie dokładnie powinien rozważyć podnoszoną przez Skarżącego zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jak i w zażaleniu kwestię, czy przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego spowoduje u Skarżącego brak możliwości powrotu do wznowienia prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, co narazi go na niebezpieczeństwo poniesienia znacznej szkody w postaci utraty przychodów w dłuższym okresie czasu i trudnych do odwrócenia skutków, "bo nawet w przypadku uchylenia decyzji nikt nie zwróci skarżącemu utraconych za ten czas przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższe wymogi spełnia. Skarżący wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony złą sytuacją majątkową. Skarżący obecnie jest osobą bezrobotną i nie posiada żadnego majątku. Ponadto Skarżący wskazał, że przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego spowoduje brak możliwości powrotu do wznowienia przez niego działalności gospodarczej, co narazi go na niebezpieczeństwo poniesienia znacznej szkody w postaci utraty przychodów w dłuższym okresie czasu i trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powołane przepisy, stanowisko sądów administracyjnych oraz stan faktyczny, stwierdzić należało że Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wykazał w sposób wystarczający, że wykonanie zaskarżonej decyzji, mogłoby spowodować powstanie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia