III SA/Wa 1156/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.K.o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1156/07 odrzucającego skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie – umorzenia postępowania w sprawie ustalenia odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej za zaległości we wpłatach na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej Pismem z dnia 14 maja 2007 r. profesjonalny pełnomocnik Skarżącego S. K. będący radcą prawnym, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej za zaległości we wpłatach na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu stwierdzono, że do dnia 29 czerwca 2007 r. nie uiszczono należnego stałego wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 200 zł. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sądu wskazano, iż zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W postanowieniu Sąd przywołał także tezy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. Sygn. akt SK 11/05, w którym TK orzekł o niezgodności z powyższym przepisem, a także z art. 2 Konstytucji RP, przepisu 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej powoływanego jako rozporządzenie z 16 grudnia 2003 r.), zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z dnia 17 marca 2006 r. I z tym dniem przestał obowiązywać wskazany przepis rozporządzenia Rady Ministrów. Sąd w uzasadnieniu postanowienia wskazał także, iż w przedmiotowej sprawie należny był wpis stały, który nie został opłacony przez pełnomocnika bez wezwania sądu. Postanowienie z dnia 10 lipca 2007 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 16 lipca 2007 r. Następnie pismem z dnia 25 września 2007 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2007 r. odrzucające skargę. Do wniosku załączył skargę kasacyjną oraz uiścił należny wpis sądowy. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącego podniósł, że wstrzymał się ze złożeniem skargi kasacyjnej do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu stałego od skargi, uznając, że w przedmiotowej sprawie "toczą się dwa różne postępowania dotyczące w istocie tego samego zagadnienia czy problemu". Pełnomocnik Skarżącego wskazał także, że od początku lipca 2007 r. cierpiał na poważne [...], był już trzykrotnie hospitalizowany. Na dowód złego stanu zdrowia załączył skierowanie do szpitala opatrzone datą 24 września 2007 r., oraz karty informacyjne o pobytach w szpitalu w dniach 21 września 2007 r. – 24 września 2007 r., 9 września 2007 r. – 13 września 2007 r. , 9 lipca 2007 r. – 11 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje; Wskazać należy, iż w myśl przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do przepisu 86 § 2 przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalne. Zasadniczą przesłanką przywrócenie terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody uniemożliwiającej dokonania czynności procesowej nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warto także wskazać, iż orzecznictwo sądowe jednoznacznie wskazuje, iż dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. II SA/Wr 239/01, niepubl.), niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r. , SA/Sz 1117/99, niepubl.), przebywanie na urlopie w okresie awizowania przesyłki (post. WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2004 r. III S.A. 2384/03, niepubl.) – nie mogą stanowić uprawdopodobnienia braku jakiejkolwiek winy po stronie Skarżącego przy nie dochowaniu wskazanego przez Sąd terminu na wykonanie określonego wezwania. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić w przypadku, gdy strona w sposób przekonywujący wskazaną we wniosku argumentacją wskaże brak swojej winy, a przy tym wskaże że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego wskazał, iż uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, z uwagi na toczące się odrębne postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do uiszczenia stałego wpisu od skargi. Pełnomocnik Skarżącego do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej załączył dokumenty potwierdzające jego zły stan zdrowia tj. skierowanie do szpitala opatrzone datą 24 września 2007 r., oraz karty informacyjne o pobytach w szpitalu w dniach 21 września 2007 r. – 24 września 2007 r., 9 września 2007 r. – 13 września 2007 r. , 9 lipca 2007 r. – 11 lipca 2007 r. W ocenie Sądu podnoszone przez stronę Skarżącą argumenty nie stanowią, podstawy do przyjęcia, że uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez jej winy. Sąd nie mógł się zgodzić ze stanowiskiem pełnomocnika Skarżącego, iż w przedmiotowej sprawie toczyły się dwa różne postępowania dotyczące w istocie tego samego zagadnienia czy problemu. Sąd wskazuje, iż fakt rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu nie był przeszkodą złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia sądu odrzucającego skargę. Sąd odnosząc się do przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dowodów wskazujących na zły stan zdrowia pełnomocnika Skarżącego stwierdził, iż okoliczności te nie mogły stanowić przesłanki wskazującej na brak winy strony skarżącej odnośnie uchybienia terminowi do złożenia skargi. Podnieść bowiem należy, iż postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2007 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 16 lipca 2007 r. pełnomocnik ten miał 30 dni na złożenie skargi kasacyjnej od przedmiotowego postanowienia. Mimo ustawowego terminu pełnomocnik Skarżącego do dnia 16 sierpnia 2007 r. nie skorzystał z przysługującego stronie skarżącej środka zaskarżenia. Sąd wskazuje, iż pełnomocnik Skarżącego jak sam wyjaśnia we wniosku z dnia 25 września 2007 r. w powyższym okresie podejmował niezbędne czynności "aby odzyskać możliwość słusznego, bez wątpliwości interesu Skarżącego". Sąd nadmienia, że w dniu 8 sierpnia 2007 r. pełnomocnik Skarżącego w wykonaniu wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych przesłał do WSA w Warszawie pełnomocnictwo Skarżącego S. K.. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że strona Skarżąca miała możliwość złożenia skargi kasacyjnej, a uchybienie terminowi w jej złożeniu nastąpiło z jej winy. Sąd także podkreśla, iż w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron, należy przyjąć, że osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria. Podnoszone przez pełnomocnika Skarżącego okoliczności dotyczące jego złego stanu zdrowia w świetle powyższego stanu faktycznego z którego wynika, iż w przerwach między pobytami w szpitalu wykonywał czynności radcy prawnego - nie stanowią, podstawy do przyjęcia, że uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez jej winy. Mając na uwadze powyższe uznając wniosek strony Skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej za bezskuteczny, na podstawie art. 86, art. 87 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.