III SA/Wa 116/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P.K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 116/17 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P.K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 27 sierpnia 2018r. pozostawił bez rozpoznania wniosek P.K. – zwany dalej "Skarżącym" - o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący zwrócił się na formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy, ale nie wypełnił wszystkich rubryk. W związku z tym Skarżącego wezwano go do uzupełnienia tego braku formalnego, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z wezwaniem przesłano Skarżącemu formularz PPF. Wezwanie doręczono Skarżącemu 23 lipca 2018r. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał 30 lipca 2018r. (poniedziałek). Skarżący nie uzupełnił wezwania, choć prawidłowo został wezwany i pouczony o skutkach jego niewykonania. Skarżący w terminie wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia, w którym zarzucił naruszenie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., podnosząc, że złożył formularz PPF, zaś wezwanie do jego uzupełnienia było nieprawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2008r. sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu bądź złożenie go w sposób nieprawidłowy – bez wypełnienia rubryk w nim przewidzianych - skutkuje tym, że na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a należy wezwać Skarżącego do uzupełnienia tego braku, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a. W myśl tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego nie złożono na urzędowym formularzu, lub którego braków nie uzupełniono w terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Skoro Skarżącego wezwano do złożenia wniosku w prawidłowej formie, wskazując konkretne uchybienia, wraz z drukiem obowiązującego formularza, a Skarżący nie wykonał tego zarządzenia, Sąd, działając na podstawie art. 257 P.p.s.a. w związku z art. 260 § 1 – 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.