III SA/Wa 1166/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę 1. Postępowanie przed organami egzekucyjnymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Finansów z [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. (dalej: DIS) z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi M. W. (dalej: skarżący/strona) na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. 1.2. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] i [...] wystawionych przez Wójta Gminy J. oraz tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. wszczął egzekucję z majątku skarżącego. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 29 grudnia 2014 r. nr [...] dokonał w Banku Spółdzielczym w B. zajęcia prawa majątkowego skarżącego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. 1.3. Pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. skarżący wniósł skargę na czynność egzekucyjną dokonaną ww. zawiadomieniem. Strona zarzuciła, iż zaskarżonej czynności egzekucyjnej dokonano z naruszeniem art. 67a z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, ze zm., dalej: O.p.) poprzez błędną interpretację tego przepisu. Ponadto skarżący podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, oraz że nie zostały zakończone postępowania w sprawie umorzenia zaległości. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego zawiadomienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, umorzenie zaległości i zawieszenie postępowania egzekucyjnego do chwili prawomocnego rozstrzygnięcia złożonych wniosków o umorzenie zadłużenia. 1.4. DIS postanowieniem z [...] marca 2015 r. nr [...] oddalił wniesioną skargę uznając, że zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ egzekucyjny dokonał zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 1.5. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie DIS, w którym powielił argumentację i zarzuty zawarte w piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r., dotyczące naruszenia art. 67a O.p. nadto wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a postępowanie w sprawie zastosowania ulgi w spłacie zaległości nie zostało zakończone. W zażaleniu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, umorzenie zaległości i zawieszenie postępowania egzekucyjnego. 1.6. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie DIS. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Dokonana w niniejszej sprawie ocena prawidłowości zaskarżonej czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego nie wykazała nieprawidłowości. Zajęcia rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.), poprzez przesłanie do dłużnika zajętej wierzytelności - Banku Spółdzielczego w B. - zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o zajęciu wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Podstawę dokonania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego stanowiły tytuły wykonawcze nr: [...] i [...] oraz nr [...] wystawione na skarżącego i na dochodzone należności, których odpisy skarżący otrzymał w dniach: 30 czerwca 2014 r. (tytuł nr [...]), 5 sierpnia 2014 r. (tytuł nr [...]) i 20 stycznia 2015 r. (tytuł nr [...]). Do zajęcia wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego wykorzystano druk zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, który odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druku w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 655). O zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego powiadomiono skarżącego w dniu 20 stycznia 2015 r. doręczając mu odpis ww. zawiadomienia nr EA/721/1439/3/14. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że dokonanie zaskarżonej czynności egzekucyjnego okazało się nieskuteczne. Dłużnik zajętej wierzytelności pismem znak RBK 50/230/14 z dnia 31 grudnia 2014 r. poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunku bankowego na rzecz skarżącego. Minister Finansów odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 67a O.p. wyjaśnił, iż powoływany przepis nie ma zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ podkreślił też, iż złożenie wniosków o umorzenie zaległości nie stanowi przeszkody w dokonywaniu przez organ egzekucyjnych czynności egzekucyjnych, bowiem przepisy ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują kompetencji dla organu egzekucyjnego do zaprzestania czynności egzekucyjnych. Rolą organu egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania obowiązku. Ponadto Minister Finansów wyjaśnił, że organem właściwym do zajęcia stanowiska w kwestii dotyczącej umorzenia zaległości jest wierzyciel dochodzonych zaległości, zaś organem właściwym do zajęcia stanowiska w kwestii dotyczącej zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest organ egzekucyjny. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżący nie zgadzając się z postanowieniem organu złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniu zarzucił rażące naruszenie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 209 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia o finansach publicznych (Dz.U. 2016 poz. 1870) w związku z § 3 ust. 1 pkt 5 ust. 1 § 6 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty, spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz.U. z 2010 r. Nr 258 poz. 1747) poprzez niewłaściwe zastosowanie, pomijając milczeniem istotne przepisy prawne dotyczącego sprawy skarżącego, działając bezprawnie na jego niekorzyść. Skarżący zarzucił też pominięcie jego odwołania z 26 czerwca 2014 r. 2.2. Skarżący mając na względzie wskazane naruszenie przepisów wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów oraz o ponowne rozpatrzenie wniosku o umorzenie zadłużenia w całości. 2.3. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. 2.4. Pismem procesowym z dnia 9 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymując wniosek o uchylenie skarżonego postanowienia w całości podniósł dodatkowo zarzut naruszenia art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a także wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wskazując, że nie zostały one przez stronę uiszczone. W uzasadnieniu pisma wskazano, że wadliwość uzasadnienia zarówno postanowienia DIS jak i Ministra Finansów polegająca na nie odniesieniu się do zarzutów zawartych w złożonej skardze na czynności egzekucyjne miała wpływ na wynik sprawy. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 3.2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. Oceniając zaskarżone postanowienie Ministra Finansów z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.4. Przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wskazuje, jak rozumieć pojęcie czynności egzekucyjnych. W świetle tego unormowania są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne (a nie akty prawne). W skardze na czynności egzekucyjne można podnieść, co podnoszono konsekwentnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. Natomiast skarga na czynności egzekucyjne, zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Skoro czynnościami takimi stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a. są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, to ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. Stosownie do art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Natomiast w świetle art. 1a pkt 12 lit a) tiret 4 u.p.e.a. środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym należności pieniężnych, jest min. egzekucja z rachunków bankowych. Zgodnie natomiast z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. 3.5. Sąd, odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy zauważa, iż wymogi formalnoprawne wynikające z przepisu art. 80 § 1 u.p.e.a. zostały zachowane. Z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie z dnia 29 grudnia 2014 r. nr [...] zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 20 stycznia 2015 r., natomiast Bankowi Spółdzielczemu w B. w dniu 30 grudnia 2014 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, znajdujących się w aktach sprawy. Znajdujący się w aktach sprawy druk zawiadomienia nr [...] jest zgodny z wzorem określonym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 655) i zawiera wszystkie elementy niezbędne dla tego typu dokumentu określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zawiadomienie jest podpisane przez upoważnionego pracownika, umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego oraz dochodzonych należności, jak również tytułu wykonawczego. Analiza akt sprawy wskazuje ponadto, że wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 80 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Jednocześnie wskazać należy, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż dokonanie zaskarżonej czynności egzekucyjnego okazało się nieskuteczne. Bank Spółdzielczy w B. - dłużnik zajętej wierzytelności poinformował bowiem organ egzekucyjny pismem znak [...] z dnia 31 grudnia 2014 r., że nie prowadzi rachunku bankowego na rzecz skarżącego. W ocenie Sądu Minister Finansów i DIS rozpatrujący sprawę w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. w sposób właściwy ocenili, że przy dokonywaniu czynności egzekucyjnych, mających na celu zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego nie doszło do naruszenia przepisów prawa normujących ww. kwestie. Właściwe było wskazanie jako podstawy prawnej dokonanego zajęcia art. 80 § 1 u.p.e.a., gdyż w przepisie tym zostały określone obowiązki organu egzekucyjnego, który dokonuje zajęcia. Zachowano również terminy i sposób doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. 3.6. Za niezasadne Sąd uznaje zarzuty skargi z dnia 1 marca 2016 r. w zakresie naruszenia art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 209 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych w związku z § 3 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 1, § 6 i 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Powołane przez skarżącego jako naruszone przepisy prawa nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu wszczętym skarga na czynność egzekucyjną, gdyż pozostają poza zakresem przedmiotowego postępowania. Jak już wcześniej zostało wskazane w niniejszym postępowaniu ocenie podlegają jedynie czynności wykonawcze organu egzekucyjnego i Minister Finansów oraz DIS mógł orzekać jedynie w zakresie objętym tym postępowaniem. Zgodnie z orzecznictwem administracyjnym brak jest podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia przy pomocy, którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny (tak m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 885/15). Również zarzut odnoszący się do kwestii dotyczącej zastosowania ulg w spłacie dochodzonych należności pozostaje poza zakresem niniejszego postepowania. Trafnie wskazał DIS, a za nim Minister Finansów, że kompetencje w zakresie stosowania ulg w spłacie zobowiązań posiada wierzyciel dochodzonych należności. Powyższe przesądza, że podniesiony w postepowaniu administracyjnym zarzut naruszenia art. 67a O.p. nie mógł być uwzględniony w postepowaniu wywołanym skarga na czynność egzekucyjną. Rację ma więc Minister Finansów twierdząc, że nie zarzuty strony wiążące się z toczącym się postępowaniem dotyczącym umorzeniem egzekwowanego zobowiązania, podobnie jak trudna sytuacja życiowa i materialna nie mogły być rozpoznane w trybie skargi na czynności egzekucyjnej. Analogicznie ocenić należy żądanie dotyczące zawieszenia postępowania egzekucyjnego jako niepodlegające rozpatrzeniu w przedmiotowym postępowaniu. Trafnie wskazał również Minister Finansów, że złożenie wniosków o umorzenie zaległości nie stanowi przeszkody w dokonywaniu przez organ egzekucyjnych czynności egzekucyjnych, bowiem przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują kompetencji dla organu egzekucyjnego do zaprzestania czynności egzekucyjnych, rolą organu egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie do wykonania obowiązku. 3.7. Za niezasadne uznaje Sąd również podniesione w piśmie procesowym z dnia 9 marca 2017 r. zarzuty naruszenia przepisów art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Wydane w sprawie postanowienia DIS i Ministra Finansów rozstrzygające w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną zostały uzasadnione zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Nie została też naruszona ustanowiona w art. 8 K.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Realizacja tej zasady uzależniona jest od przestrzegania reguł postępowania przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego, zaczynając od zasad ogólnych, przez rozwiązania przyjęte w przepisach szczególnych. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że prowadzenie postępowania zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego jest działaniem zgodnym z wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (tak m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 944/08). W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 11 K.p.a., który nakazuje wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się organy administracji publicznej przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Analiza postanowienia DIS i skarżonego postanowienia Ministra Finansów wskazuje, że oba organy rozpatrując meritum zagadnienia przestrzegały ściśle przepisów prawa, a także wskazały skarżącemu, dlaczego jego żądania nie mogą zostać uwzględnione w trybie art. 54 u.p.e.a. w ramach postępowania wywołanego skargą na czynności egzekucyjne. 3.8. Konkludując, Sąd podziela stanowisko Ministra Finansów wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że czynności podjęte przez organ egzekucyjny odpowiadały prawu, nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze i piśmie procesowym z dnia 9 marca 2017 r. przepisów postępowania. 3.9. Zdaniem Sądu organy obu instancji, jak wynika z akt sprawy, w ramach prowadzonego postępowania w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. prawidłowo oceniły sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Białymstoku. 3.10. Sąd, biorąc powyższe pod uwagę, uznając zarzuty podniesione przez skarżącego za niezasadne, jak również nie stwierdzając innych naruszeń prawa, skargę jako nieuzasadnioną oddalił w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.