III SA/Wa 1175/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. S.A. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Wnioskiem z dnia 08.09.2010r. G. (Skarżący) zwrócił się o wydanie interpretacji przepisów obowiązującego prawa podatkowego w zakresie aktualności certyfikatu rezydencji oraz odpowiedzialności płatnika, przedstawiając różne sytuacje związane z wykonywaniem funkcji płatnika przy poborze podatków od odsetek wypłacanych nierezydentom. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Bank prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług finansowych. Klientami Banku są zarówno podmioty mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w Polsce (określane we wniosku jako rezydenci) jak również osoby i podmioty nie mające miejsca zamieszkania, siedziby bądź zarządu w Polsce (nierezydenci). Zapytanie zawarte we wniosku dotyczy wykonywania obowiązków płatnika przez Bank w stosunku do nierezydentów - zarówno osób fizycznych jak również prawnych. Wnioskodawca wskazał, że jako płatnik od wypłacanych klientom - nierezydentom odsetek (m.in. z tytułu środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych oraz z tytułu posiadanych przez klientów papierów wartościowych) pobiera zryczałtowany podatek dochodowy, a następnie przekazuje go do właściwego organu podatkowego. W sytuacji, gdy klient - nierezydent przekazał Bankowi certyfikat rezydencji wydany przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania/siedziby klienta, Bank pobierając zryczałtowany podatek dochodowy stosuje stawkę podatku, wynikającą z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zdaniem Wnioskodawcy w aktualnym stanie prawnym brak jest unormowań definiujących okres ważności certyfikatu rezydencji. W ocenie Banku certyfikat rezydencji winien być uznany za ważny tak długo, jak długo stan faktyczny w nim zawarty nie ulega zmianie. Certyfikat rezydencji potwierdza określony stan faktyczny tj. miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych na moment jego wystawienia. Dokument ten co do zasady nie określa statusu rezydencji podatkowej podatnika w przyszłości, choćby bardzo bliskiej. Z uwagi na powyższe w praktyce gospodarczej winno się, w ocenie Wnioskodawcy stosować zasadę, w myśl której certyfikat rezydencji podatkowej pozostaje aktualny do czasu, gdy stan faktyczny w nim poświadczony nie ulegnie zmianie i to bez względu na to, czy certyfikat rezydencji wskazuje datę obowiązywania, czy jej nie wskazuje. Dlatego też, zdaniem Banku, konieczność przedłożenia przez podatnika nowego certyfikatu rezydencji powstaje tylko w sytuacji, gdy w dotychczasowym certyfikacie dane o miejscu zamieszkania lub siedzibie podatnika utracą swoją aktualność. Ponadto Bank wskazał, iż wyłączona jest odpowiedzialność płatnika w sytuacji, gdy posiada on certyfikat oraz dodatkowe oświadczenie Klienta o braku zmian w przedmiocie rezydencji podatkowej. Interpretacją z dnia [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działający z upoważnienia Ministra Finansów uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe zarówno w zakresie aktualności certyfikatu rezydencji jak i odpowiedzialności płatnika. Interpretacja została doręczona w dniu 13 grudnia 2010 r. (dowód zwrotne potwierdzenie odbioru k. 20 akt podatkowych). Zawierała pouczenie, że Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Skarżący złożył w dniu 28 grudnia 2010 r. a zatem po upływie 14 dniowego terminu (dowód data stempla pocztowego na kopercie zawierającej wezwanie k. 21 akt administracyjnych). Zgodnie z art. 52 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skarga wniesiona z naruszeniem 14 dniowego terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlega odrzuceniu. Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 4 P.p.s.a. odrzucił skargę.