III SA/Wa 1183/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Asesor WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Anna Armińska, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi P.Z. na działanie Ministra Transportu w przedmiocie : pobrania zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu P.Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem opłaconego wpisu sądowego. P.Z. pismem dnia 4 stycznia 2007r. zatytułowanym "pozew" zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. o naprawienie szkody, jaka została wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie Ministra Infrastruktury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. pismem z dnia 29 stycznia 2007 r. wezwał Stronę do wskazania czy pismo z dnia 4 stycznia 2007 r. stanowi pozew o odszkodowanie czy skargę sądowoadministracyjną. Pouczono Stronę o treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Strona pismem z dnia 9 lutego 2007r. wskazała, że jej pismo stanowiło skargę na niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej Ministra Infrastruktury oraz Starosty R. dotyczące pobrania zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zarządzeniem z 13 lutego 2007r. rozdzielił skargi na: skargę na Starostę R. w przedmiocie pobrania zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu oraz skargę na Ministra Infrastruktury w tym samym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 5 marca 2007r. stwierdził swą niewłaściwość w sprawie skargi na Ministra Infrastruktury w przedmiocie pobrania zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał Ministrowi Transportu poświadczone za zgodność z oryginałem kopie pism Strony, informując, że zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Minister Transportu w odpowiedzi na skargę z dnia 12 czerwca 2007r. wniósł o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) (2) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z treści skargi wynika, że skarżący wskazuje na niezgodne z prawem wydanie przez Ministra Infrastruktury rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137 poz.1310), w związku z czym żąda odszkodowania za sprzeczne z prawem działanie tego organu. Niniejsza skarga na niezgodne z prawem działanie Ministra Infrastruktury dotyczące pobrania zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu w istocie jest skargą na rozporządzenie Ministra Infrastruktury (poprzednik Ministra Transportu) w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Skarga taka wykracza poza zakres kognicji Sądu określonej w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., bowiem wydanie rozporządzenia nie można uznać ani za akt, ani za czynność, o których mowa w wyżej przytoczonym przepisie art. 3 § 2 P.p.s.a. W szczególności nie jest to decyzja administracyjna, postanowienie administracyjne, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie można również uznać - stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. - za inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Wydanie rozporządzenia nie jest również pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, aktem prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; aktem organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 art. 3 § 2 p.p.s.a., podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej; aktem nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynnością organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a. Również przepisy ustaw szczególnych nie przewidują sądowej kontroli skarg na wydanie rozporządzenia. Ponadto o zwrocie nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu orzekał będzie organ administracyjny, który dokonał czynności poboru tej opłaty a więc Starosta R. W przypadku negatywnej decyzji, skarżącemu przysługiwać będą stosowne środki odwoławcze. Zatem Minister Transportu nie jest organem właściwym zobowiązanym do zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu ani też organem, który będzie dokonywał ewentualnej wypłaty odszkodowania, jeżeli takie zostanie stronie przyznane. Poza tym, gdyby nawet uznać, iż skarżącemu taka skarga przysługuje, z czym Sąd się nie zgadza, to należy zauważyć, iż skarga podlegałaby także odrzuceniu ze względu na nie wyczerpanie środków zaskarżenia, o czym stanowi wprost art. 51 § 1-4 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że wniesiona przez Stronę skarga, jako wykraczająca poza kognicję sądów administracyjnych, była niedopuszczalna. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę wniesioną w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd odrzuca. W tym stanie rzeczy zasadne było wydanie orzeczenia zawartego w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.