III SA/Wa 1184/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia - umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy - W skardze na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej skarżąca – A. Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zawarła wniosek o "udzielenie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych od wniesienia przedmiotowej skargi". Wbrew informacji zawartej w skardze (w wykazie załączników) nie załączono do niej wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr wraz z załącznikami. Na podstawie zarządzenia z 5 maja 2016 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W odpowiedzi skarżąca uiściła należny w sprawie wpis sądowy. Przyjmując sprawę do rozpoznania referendarz sądowy uznaje, że w okolicznościach niniejszej sprawy, zasadne jest umorzenie postępowania w przedmiocie prawo pomocy. Jak stanowi bowiem art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zdaniem referendarza sądowego, skoro zawarty w skardze wniosek dotyczył w istocie zwolnienia od wpisu sądowego, a skarżąca ten wpis uiściła, uznać należało, że skarżąca nie podtrzymuje tego wniosku i wniosek ten złożyła niejako "na wyrost". Tym samym, w takiej sytuacji, niecelowe byłoby wzywanie skarżącej do złożenie wniosku na urzędowym formularzu a następnie merytoryczna jego ocena. Powyższe, przedłużałoby jednie postępowanie w sprawie. Jednocześnie tego rodzaju rozstrzygnięcie nie zamyka skarżącej możliwości ponownego wnioskowania o prawo pomocy. Wniosek ten może być bowiem złożony na każdym etapie postępowania. Tym samym przyjmując, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, postępowanie w tym zakresie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.