III SA/Wa 1194/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Kleiber, sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2012 r. oddala skargę Prezydent m. W. (zwany dalej "Prezydentem") decyzją z dnia [...] listopada 2012r., na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 13 § 1 pkt 1, art. 63 § 1 i art. 143 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej "O.p "), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej "u.p o.I. ") oraz na podstawie § 1 uchwały Rady m. W. z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2012r., ustalił S. O. (zwanemu dalej "Skarżącym") wymiar podatku od nieruchomości od lokalu użytkowego położonego w W., przy ul. P. [...], na 2012r. w kwocie 1.488zł. Do opodatkowania przyjęto - budynki pod działalność gospodarczą o pow. 67,83 m2. Wysokość podatku ustalono na podstawie danych będących w posiadania organu podatkowego oraz danych z ewidencji gruntu. W odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji, podnosząc, że decyzja dotycząca podatku za 2012r. została doręczona 4 grudnia 2012r., czyli wymierza podatek za okres miniony, co według Skarżącego nie jest zgodne z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej "SKO w W.") decyzją z dnia [...] marca 2013r. utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji. SKO w W. odwołało się do art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.p.o.l. i stwierdziło, że podatnikiem podatku od nieruchomości może być również osoba fizyczna, prawna lub organizacyjna, której posiadanie wynika z "innego tytułu prawnego". Jak wynika z poglądów doktryny należy przez to rozumieć zarząd, użytkowanie lub inne szczególne formy gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa i jednostki samorządu terytorialnego - w tym w myśl ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964r. Nr 16, poz. 93 ze zm., zwanej dalej "K.c."). SKO w W. wskazało, że jak wynika z akt sprawy w dniu 1 kwietnia 1993r. Skarżący zawarł z właścicielem nieruchomości - jednostką samorządu terytorialnego m. st. W. umowę najmu przedmiotowego lokalu użytkowego, która to umowa została rozwiązana z dniem 23 grudnia 2008.r, jednakże lokal ten nie został zwrócony gminie. W ocenie SKO w W. powyższe przesądzało o ciążącym na Skarżącym obowiązku podatkowym w podatku od nieruchomości - w myśl art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu Skarżącego SKO w W. wskazało na brzmienie art. 6 ust. 6 i ust. 7 u.p.o.l., art. 21 § 1 pkt 2 oraz art. 68 § 1 i § 2 O.p. i podkreśliło, że w myśl ww. przepisów decyzja dotycząca zobowiązania podatkowego Skarżącego w podatku od nieruchomości na 2012r. mogła zostać mu doręczona przez organ I instancji w ciągu 5 lat od końca roku kalendarzowego w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. do dnia 31 grudnia 2017r. W ocenie SKO w W. był to zatem zarzut całkowicie bezzasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji SKO w W. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący podtrzymał argumentację, iż decyzja dotycząca podatku za 2012r. została doręczona 4 grudnia 2012r., czyli wymierza podatek za okres miniony, co według Skarżącego nie jest zgodne z prawem, zaś utrzymanie tej decyzji w mocy przez SKO w W. uznał za błędne. W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r, poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p. p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Na wstępie podkreślić należy, że Skarżący nie przedstawił w skardze konkretnych zarzutów naruszenia prawa procesowego lub materialnego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji, ograniczając się do jedynie do stwierdzenia, że "Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. (...)", co Skarżący "uważa za błędne". Z treści odwołania Skarżącego, praktycznie biorąc, tożsamej z treścią skargi przyjąć można, że autor skargi wywodzi wadliwość zaskarżonej decyzji z tego, że decyzja Prezydenta m. W. z dnia 13 listopada 2012r. ustalająca wymiar podatku od nieruchomości położonej przy ul. P. [...] w W. (lokal użytkowy) na rok 2012 na kwotę 1.488 zł została mu doręczona 4 grudnia 2012r. i tym samym ustala przedmiotowy podatek "za okres miniony". W ocenie Sądu, przy tak zakreślonym sporze miedzy stronami, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne mają obowiązek złożenia organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych zawierających niezbędne dane do wymiaru podatku. Informacja ta musi być sporządzona na formularzu według ustalonego przez radę gminy w uchwale wzoru. Powinna być złożona w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego. W przypadku wystąpienia w trakcie roku podatkowego zmiany sposobu użytkowania budynku lub gruntu albo ich części mającej wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku (o czym stanowi art. 6 ust. 3 u.p.o.l.), osoby fizyczne powinny poinformować o tym organ podatkowy w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian. Z przepisu art. 6 ust. 7 u.p.o.l. z kolei wynika, że podatek od nieruchomości należny od osób fizycznych wymierzany jest za dany rok w drodze decyzji. Płatny jest on w ratach w terminach: do 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Organem uprawnionym do podejmowania tych decyzji jest wójt (burmistrz, prezydent) właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Inni pracownicy samorządowi, ze skarbnikiem gminy włącznie, mogą wydawać decyzje wymiarowe w zakresie podatku od nieruchomości tylko z upoważnienia i w imieniu wójta (burmistrza, prezydenta) - jak w niniejszej sprawie (kwestia ta jest między stronami niesporna). Dodać można, że począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r., zmieniły się zasady wydawania przez gminny organ podatkowy decyzji ustalających i określających wysokość podatku od nieruchomości. W zmienionym art. 21 § 3 O.p. zapisano, że jeżeli organ podatkowy w postępowaniu podatkowym stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, to organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W ten sposób istniejące do końca 2002. r. decyzje określające wysokość zaległości podatkowych zastąpiono decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Odnosząc to do podatku od nieruchomości, należy zauważyć, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego znajdzie zastosowanie tylko do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (podatków powstających z mocy prawa). Natomiast decyzje ustalające (wymiarowe) są wydawane w stosunku do osób fizycznych a zobowiązanie podatkowe powstaje po doręczeniu decyzji. Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego nie może być wydana w stosunku do zobowiązań, które powstają w drodze doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Doręczenie decyzji wymierzającej podatek powinno nastąpić w ciągu 3 lat od licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, o czym stanowi art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Po upływie tego terminu organ podatkowy traci kompetencję do ustalenia (ukształtowania) wysokości zobowiązania podatkowego, czego skutkiem jest to, że powstanie tego zobowiązania nie jest już możliwe. Termin do wydania decyzji ulega przedłużeniu do 5 lat, jeżeli podatnik nie poinformuje organu podatkowego o powstałym obowiązku podatkowym poprzez złożenie stosownej informacji albo też w informacji tej nie poda wszystkich danych niezbędnych do prawidłowego ustalenia zobowiązania podatkowego, o czym stanowi przepis art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej. Poza sporem jest, co przyznaje Skarżący zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do tut. Sądu, że zaskarżona decyzja z dnia [...] listopada 2012r. ustalająca wymiar podatku od wymienionej nieruchomości na 2012r. została skarżącemu doręczona 4 grudnia 2012r., a więc przed upływem 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Tym samym, jak słusznie wskazuje organ odwoławczy, decyzja ustalająca wysokość zobowiązania została doręczona w terminie skutkującym powstanie zobowiązania do zapłacenia podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji. Jak prawidłowo także wskazał organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu, w przypadku gdy decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, wówczas termin płatności podatku, zgodnie z art. 47 § 1 i 2 O.p., wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, jak chce tego Skarżący, że decyzja taka nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W związku z tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu oraz, że Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń, które bierze pod uwagę z urzędu, Sąd na podstawie art.151p.p.s.a.zobowiązany był skargę oddalić.