III SA/Wa 1196/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Sp. z.o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych A. Sp. z o.o – dalej "Skarżąca" lub "Spółka", wniosła do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek wskazała, że Spółka nie jest w stanie uiścić wpisu z powodu bardzo trudnej sytuacji finansowej spowodowanej zajęciami komorniczymi. Skarżąca oświadczyła, że powstałe zadłużenie przewyższa wartość majątku Spółki. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi [...] zł, wartość środków trwałych wynosi [...] zł natomiast stratę Skarżąca określiła na kwotę [...] zł. Skarżąca wskazała, że na rachunku bankowym posiada zadłużenie na kwotę [...] zł. ponadto Skarżąca podniosła, że od czasu zajęć komorniczych Spółka nie uzyskuje dochodu. Referendarz sądowy, uznając oświadczenia Spółki za niewystarczające dla pozytywnego załatwienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, wezwał Spółkę do przedłożenia dokumentów źródłowych obrazujących jej kondycję finansową. Skarżąca, mimo prawidłowego doręczenia wezwania – dokumentów nie przedłożyła. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a może zostać przyznane, gdy osoba prawna wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Sąd może zwolnić osobę prawną z części kosztów postępowania, jeśli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na pełne ich poniesienie (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, gdyż wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że co do zasady, każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania stanowi wpis od skargi w wysokości 2.000 zł oraz stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony. Skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy powołała swoją trudną sytuację finansową, wskazała, że nie osiąga dochodu, a na rachunku bankowym posiada zadłużenie na kwotę [...] zł. Wskazała także że za ostatni rok obrotowy poniosła stratę w kwocie [...] zł. Referendarz sądowy uznając te oświadczenia za niewystarczające dla pozytywnego załatwienia wniosku strony, wezwał Skarżącą do przedłożenia dokumentów źródłowych obrazujących jej sytuację majątkową. Skarżąca jednak nie odpowiedziała na wezwanie i żądanych dokumentów nie przedłożyła. Trudno zatem na podstawie informacji zawartych we wniosku stwierdzić czy Skarżąca jest w stanie uiści kwotę 2.000 zł Samo bowiem subiektywne przekonanie strony, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej jest niewystarczające dla przyznania prawa pomocy. Zatem stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała, że nie jest obecnie w stanie zgromadzić środków na poniesienie kosztów sądowych / wpisu należnego od skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.