III SA/Wa 120/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, , po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. i za odsetki za zwłokę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z 7 grudnia 2011 r., K. H. (dalej "Skarżący") zawarł wniosek o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał jedynie, że kwota zobowiązania w łącznej wysokości 375.375,70 zł, przewyższa jego możliwości płatnicze, a wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sposób oczywisty podważy materialne podstawy jego bytu. Ponadto wskazał, że przedstawione zarzuty skargi są zasadne, a wykonanie zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty narazi go na znaczne niedogodności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonywający wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie (por. postanowienia NSA z 25 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z 24 maja 2004r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Innymi słowy, z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają dwa rodzaje obowiązków. Wnioskodawca obciążony jest ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych, a Sąd dokonuje wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15.12.2005r., I FZ 633/05, niepubl.). Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału Skarżącego, tj. na jego wniosek, do wnioskodawcy należy wskazanie którejkolwiek, lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, iż ustawodawca posługując się w ww. przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację. Skarżący ograniczył się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wskazania, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sposób oczywisty podważy materialne podstawy jego bytu i spowoduje znaczne niedogodności. Nie wskazał żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, i nie przedstawił jakichkolwiek argumentów, które uprawdopodobniłyby argumentację Skarżącego. Powyższe uniemożliwia dokonanie oceny wniosku Skarżącego przez Sąd. Sąd zauważa również, że nie można przyjąć, iż udzielenie ochrony tymczasowej Skarżącego w postaci wstrzymania wykonania decyzji, oparte będzie jedynie na uzasadnieniu skargi. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić swoiście rozumianego rozstrzygnięcia wstępnego. Powyższe spowodowało, że Sąd nie uwzględnił wniosku, który nie został należycie uzasadniony. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, działając na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.