III SA/Wa 1203/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska - Florek, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: sprostować niedokładności w sentencji postanowienia z dnia 9 sierpnia 2011 r. (sygn. akt III SA/Wa 1203/11) poprzez zastąpienie słowa "pełnomocnika" słowami "doradcy podatkowego" Postanowieniem z 9 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze III SA/Wa 1203/11 przyznał stronie skarżącej prawo pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie. W sentencji postanowienia Sąd zasądził na jej rzecz zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła. W sentencji wydanego w niniejszej sprawie postanowienia niesprecyzowano bowiem o jakiego pełnomocnika chodzi. Strona skarżąca zaś wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. W związku z powyższym, wobec zaistniałej niedokładności, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.