III SA/Wa 1203/14

Dnia 3 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług wysokości zobowiązania podatkowego za styczeń 2012 r. oraz wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2012 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług wysokości zobowiązania podatkowego za styczeń 2012 r. oraz wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2012 r. Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2014 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od wskazanej skargi w kwocie 72.337 zł. Skarżąca w odpowiedzi na powyższe wezwanie na urzędowym formularzu PPPr z dnia 28 lipca 2014 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując w uzasadnieniu na trudną sytuację finansową, brak środków na opłacenie wpisu sądowego a także brak możliwości sporządzenia bilansu za 2012 r. ze względu na brak dokumentów. Skarżąca 11 lipca 2013 r. zawiesiła działalność gospodarczą. Z oświadczenia o stanie majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych Spółki wynosi [...] zł. Natomiast wartości środków trwałych oraz wysokości zysku lub start Skarżąca nie podała. Skarżąca wskazała, że posiada dwa rachunki bankowe na których posiada 1,03 zł oraz 38.684.107,98 zł (rachunek zajęty). Do wniosku o przyznanie prawa pomocy, Skarżąca dołączyła wyciąg z rachunku bankowego, postanowienie o zawieszeniu działalności gospodarczej oraz zeznanie podatkowe CIT-8, z którego wynika, że Spółka w 2013 r. nie osiągała przychodów. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego o przedłożenie dodatkowych dokumentów i informacji Skarżąca wyjaśniła, że Spółka zawiesiła działalność gospodarczą, a w związku z brakiem dokumentacji oraz zawieszeniem działalności gospodarczej sporządzenie bilansu za 2013 r. było zbędne. Natomiast, co do roku 2014 r. obowiązek sporządzenia bilansu konkretyzować się może po zakończeniu roku obrachunkowego. Ponadto Skarżąca wyjaśniła, że nie posiada udziałów w innych podmiotach. Spółka nie posiada też nieruchomości. Skarżąca wskazała również, że sporządzenie zestawienia aktualnych należności i zobowiązań nie jest możliwe. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, postanowieniem z dnia 8 października 2014 r., odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca, pismem z dnia 22 października 2014 r., wniosła sprzeciw od ww. postanowienia referendarza sądowego. W uzasadnieniu przedmiotowego sprzeciwu Skarżąca nie zgodził się ze stanowiskiem referendarza sądowego zawartym w zaskarżonym orzeczeniu. Wskazał na brak możliwości pozyskania środków niezbędnych dla uiszczenia opłaty sądowej. Wyjaśniła, iż całość dokumentacji finansowej została zabezpieczona na potrzeby prowadzonego postępowania karnoskarbowego. Ponadto w jej ocenie brak obowiązku sporządzenia sprawozdań finansowych ma miejsce w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej. Stwierdziła, iż nie posiada żadnego majątku ruchomego i nieruchomego, żadnych wierzytelności w odniesieniu do podmiotów trzecich. Nie posiada żadnych środków finansowych. Ponadto w związku z blokadą rachunku bankowego w [...] A.S. CZ w Republice Czeskiej należącego do Skarżącej, nie jest możliwe uzyskanie dysponowaniA środkami tam zgromadzonymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Z kolei stosownie do treści przepisu art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie natomiast do art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., sąd przyznaje prawo pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej w zakresie częściowym, gdy ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W pierwszej kolejności Sąd pragnie zwrócić uwagę, iż Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zaś jedynym wymagalnym kosztem postępowania na tym etapie jest wpis sądowy od skargi w wysokości 72.337 zł. Kwota ta stanowi jedyny koszt na obecnym etapie postępowania. Wyjaśnić należy ponadto, że instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu podmiotom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Jednocześnie przyznanie prawa pomocy, będące przerzuceniem kosztów na ogół społeczeństwa, może być zastosowane jedynie w przypadkach wyjątkowych, kiedy strona wykaże w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek określonych w art. 246 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 853/11 oraz z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt II FZ 154/12 i II FZ 155/12). W orzecznictwie podkreśla się jednakże, iż udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalności gospodarczą, która ze swej istoty wiąże się z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów także sądowych (vide: postanowienie NSA z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 61/04, GZ 64/04 niepubl.). Zgodnie bowiem z art. 84 Konstytucji każdy na obowiązek świadczenia ciężarów i świadczeń publicznych, do których zalicza się daniny publiczne w postaci kosztów sądowych. Zwolnienia od tego rodzaju danin stanowi więc odstępstwo od konstytucyjnej zasady ich powszechnego i równego ponoszenia. Dlatego winno być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli (vide: postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04 niepubl.). Dodatkowo wskazać należy, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek udowodnienia zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie jej prawa pomocy w określonym zakresie. W sytuacji gdy wnioskodawca jest osobą prawną jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, musi ona wykazać nie tylko, iż nie ma środków na poniesienie kosztów postępowania, lecz także że nie ma ich, mimo wykorzystania wszelkich możliwości, aby zdobyć fundusze na ich pokrycie. Sąd zauważa jednak, że aby rozpoznać wniosek o przyznanie prawa pomocy, a więc dokonać analizy zdolności płatniczych Skarżącej w zestawieniu z wymaganymi kosztami sądowymi, Sąd musi mieć dostęp do pełnej informacji o jej sytuacji majątkowej, ponieważ informacja zawarta w formularzu PPPr jest często niewystarczająca do kompleksowej oceny sytuacji majątkowej strony. To wnioskodawca winien wykazać, że stan jego majątku uniemożliwia regulowanie należności sądowych, a zatem powinien wykazać, w sposób nie budzący wątpliwości, stan swojego majątku. Skarżąca w niniejszej sprawie, nie przedstawiła pełnej informacji o swojej sytuacji finansowej ograniczając się do dostarczenia zeznania CIT-8 za 2013 r., salda rachunku bankowego spółki oraz postanowienia sądu rejestrowego o zawieszeniu działalności gospodarczej. W pozostałym zakresie stwierdziła, iż nie ma obowiązku sporządzania sprawozdań finansowych oraz nie posiada dokumentacji finansowej, która została zabezpieczona w postępowaniu karnoskarbowym. W ocenie Sądu, Skarżąca niewykazała złożonymi przez siebie dokumentami okoliczności świadczących o swojej niekorzystnej sytuacji finansowej spółki, co uniemożliwiło ocenę zasadności przedmiotowego wniosku. Negatywne skutki zaniedbań nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla braku wywiązania się z obowiązku przedstawienia odpowiednich dokumentów, koniecznych dla prawidłowej oceny sytuacji finansowej spółki. Konsekwencją powyższego jest miedzy innymi to, że Spółka nie jest w stanie podać rzeczywistych wierzytelności, bowiem nie posiada takich danych. Przy tym Spółka nie wykazała w żaden sposób, aby podjęła działania faktyczne lub prawne mające na celu odzyskanie dokumentacji podatkowo – księgowej, która pozwoliłaby w pełny sposób określić jej sytuację finansową. Dokumenty wchodzące w skład sprawozdania finansowego są niezbędne celem przeanalizowania ich w zestawieniu z dokumentami przesłanymi przez Spółkę, co pozwoliłoby na kompleksową ocenę sytuacji majątkowej Spółki. Przy tym istotne jest, że skoro Spółka nie dysponuje pełną dokumentacją podatkowo – księgową, to nie wiadomo na jakiej podstawie buduje twierdzenie o własnej sytuacji finansowej. Brak wszystkich wymaganych przez Sąd dokumentów stanowi o tym, że materiał dowodowy jest niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Wskazać bowiem w tym miejscu należy, iż celem sprawozdania finansowego jest dostarczenie informacji o sytuacji finansowej, wynikach działalności oraz zmianach w sytuacji finansowej podmiotu. Analiza tych dokumentów pozwoliłaby na wyciągnięcie wniosków na temat funkcjonowania przedsiębiorstwa Skarżącej oraz tego jakimi zasobami majątkowymi i kapitałowymi ono dysponuje. Reasumując Sąd stwierdził, że niewystarczające udokumentowanie sytuacji majątkowej Skarżącej mogło jedynie prowadzić do konstatacji, że wniosek Skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd z uwagi na powyższe, na podstawie art. 243, art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 259 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.