III SA/Wa 1206/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę Pismem z 31 marca 2015 r. Skarżący- F. K. wniósł skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Skargi tej Skarżący nie podpisał. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 7 maja 2015 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez jej własnoręczne podpisanie lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi. Skarżącego pouczono, że niewykonanie powyższych wezwań w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi. Wezwania te doręczono Skarżącemu w dniu 27 maja 2015 r. W dniu 19 czerwca 2015 r. wpłynął do Sądu egzemplarz podpisanej przez Skarżącego skargi. Przekazał je Minister Finansów do którego egzemplarz ten wpłynął w dniu 9 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skargę należało odrzucić. Skarżący nie dochował bowiem terminu do uzupełnienia jej braku formalnego. Jak wynika z akt sprawy wezwanie do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego jej egzemplarza doręczono Skarżącemu w dniu 27 maja 2015 r. Siedmiodniowy termin do wykonania tego wezwania upływał więc w dniu 3 czerwca 2015 r. (środa). Jakkolwiek w dniu 1 czerwca 2015 r. Skarżący nadał w placówce pocztowej egzemplarz podpisanej przez siebie skargi, niemniej przesyłkę zaadresował do Ministra Finansów. Takiego sposobu uzupełnienia braku formalnego skargi nie można uznać za prawidłowy. Złożenie tudzież przesłanie podpisanej skargi powinno bowiem nastąpić na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. To właśnie Sąd wystosował do Skarżącego wezwanie do nadesłania podpisanego egzemplarza skargi i to właśnie w nim egzemplarz ten należało złożyć. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") nie przewidują uzupełniania braków formalnych skargi za pośrednictwem organu, którego decyzję zaskarżono. Tryb ten dotyczy jedynie wniesienia skargi, o czym stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 października 2009 r. (sygn. akt II FSK 1285/08) powołany przepis nie odnosi się do uzupełnienia braków formalnych skargi, nawet jeśli ich usunięcie polega na przesłaniu odpisu prawidłowo podpisanego środka zaskarżenia. Inaczej mówiąc pośredni tryb wnoszenia skargi nie oznacza, że tak samo (o czym, jak się zdaje, przekonany był Skarżący) uzupełnia się jej braki. Powyższe ma ten skutek, że w przypadku złożenia przez stronę pisma stanowiącego uzupełnienie braków formalnych skargi w organie administracji publicznej, miarodajna dla oceny, czy został zachowany termin określony w wezwaniu, będzie data przekazania tego pisma do Sądu, nie zaś data jego złożenia w organie. Tym samym za datę skutecznego złożenia podpisanego przez Skarżącego egzemplarza skargi należało uznać dzień 17 czerwca 2015 r., kiedy to Minister Finansów przekazał ten egzemplarz Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Oznacza to, że uzupełnienie braku formalnego skargi było spóźnione. Z tej przyczyny Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Niezależnie od powyższych rozważań Sąd zauważa, że w razie niedochowania przez stronę terminu do dokonania czynności procesowej może ona domagać się jego przywrócenia. Możliwość taka wynika z art. 86 § 1 p.p.s.a. i może być zrealizowana przez złożenie stosownego wniosku. Stosownie do art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu.