III SA/Wa 1206/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi F. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżący F. K zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym pismem z 14 września 2015 r. wezwano go do nadesłania wypełnionego formularza PPF oraz zobowiązano go do złożenia wskazanych w piśmie dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżący przesłał żądany formularz, w którym wskazał, iż domaga się częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Podał, że zamieszkuje wraz z żoną. Oboje utrzymują się z emerytur wynoszących łącznie 2.280 zł netto. Skarżący nie posiada żadnego majątku, ani zobowiązań. Postanowieniem z 28 września 2015 r. Referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy z uwagi na nie wykonanie wezwania o przedłożenie dodatkowych informacji o sytuacji majątkowej. Skarżący złożył od powyższego postanowienia sprzeciw. Na podstawie zarządzenia z 5 listopada 2015 r. Skarżący został ponownie wezwany do przedstawienia dodatkowych informacji dotyczących sytuacji majątkowej. Skarżący złożył wniosek o przedłużenie terminu do nadesłania dodatkowych informacji. Zarządzeniem z 28 grudnia 2015 r. na podstawie art. 84 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej "P.p.s.a." przedłużono Skarżącemu termin sądowy do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń do 11 stycznia 2016 r. Zarządzenie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 7 stycznia 2016 r. Do dnia wydawania niniejszego postanowienia Skarżący nie nadesłał dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z art. 255 P.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony co do jej sytuacji majątkowej okaże się niewystarczające lub budzi wątpliwości, strona ma obowiązek na wezwanie uzupełnić je lub przedstawić dokumenty źródłowe, obrazujące jej sytuację rodzinną, majątkową czy dochody. Wezwanie to jest zatem dla strony wiążące. Niezastosowanie się do niego powoduje, iż materiał dowodowy co do wystąpienia przesłanek prawa pomocy, jest niekompletny, a w rezultacie wątpliwości co do oświadczeń strony pozostają niewyjaśnione. Subiektywne przekonanie strony o zasadności jej wniosku przy równoczesnym ograniczeniu się do stwierdzenia o braku majątku, które to stwierdzenie uznane zostało przez Sąd za niewystarczające, uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Skarżący nie potwierdził złożonych oświadczeń żadnymi dokumentami, które uprawdopodabniałyby jego ciężką sytuację majątkową. Mimo dwukrotnego wezwania Skarżący nie wyjaśnił swojej sytuacji majątkowej. Do dnia wydania niniejszego postanowienia, mimo dodatkowego przedłużenia terminu zarządzeniem z 28 grudnia 2015 r., Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu. Brak reakcji na wspomniane wezwanie oznacza natomiast, że nie można w pełni ocenić sytuacji majątkowej Skarżącego. Tym samym nie można stwierdzić czy spełniona została przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy jest bowiem przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05 oraz z 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05). Skoro Skarżący wnioskuje o przyznanie prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie mu tego prawa. Tymczasem Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru nie podjął żadnych działań, aby wykazać swoją sytuację materialną. Samych twierdzeń Skarżącego Sąd nie uznał za wystarczające do przyznania mu prawa pomocy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.