III SA/Wa 1208/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Joanna Tarno (sprawozdawca), Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi S. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku rolnego za 2007 rok oddala skargę III SA/Wa 1208/07 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją dnia [...] maja 2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...], ustalającą S.U. wysokość podatku rolnego za 2007 r. w kwocie 118.00 zł. Za podstawę opodatkowania organ I instancji przyjął użytki rolne o pow. 0,71 ha przy stawce 167,50 za 1 ha pow. Organ I instancji wyjaśnił, że wysokość podatku została ustalona m.in. w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków. Od decyzji wymiarowej S.U. złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie zasad: prawdy obiektywnej, czynnego udziału strony, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Odwołujący wskazał, że gdyby zagwarantowano mu prawo do czynnego udziału w postępowaniu mógłby wyrazić swą nieprzymuszoną wolę wedle, której nie chce przyjąć na stan posiadania działki 659 oraz 1636/660. Ponadto stwierdził, że przyjęty sposób naliczenia podatku nie napawa zaufaniem do organu podatkowego. Podatnik wniósł o objęcie stanem posiadania wyłącznie dwóch działek identyfikowanych jako [...] o pow. 0,5547 ha oraz nr [...] o pow. 0,23 ha, co daje w sumie obszar o pow. 0,7847 ha. Dodatkowo w protokole z dnia [...] kwietnia 2007 r., sporządzonym na okoliczność zapoznania podatnika z zebranym materiałem dowodowym, S.U. wskazał, że podtrzymuje swoje odwołanie i nie zgadza się z formą oraz sposobem naliczenia podatku oraz stwierdził, nie akceptuje również niesprawiedliwego podziału ojcowizny. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431, z późn. zm.), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2. Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 wymienionej ustawy podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych – liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, zaś dla pozostałych gruntów – liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał, że S.U. jest właścicielem użytków rolnych o pow. 0,9888 ha, co wynika z załączonego do akt sprawy zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów i budynków, jak również z postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] lipca 2005 r., sygn. akt[...]. Powyższe grunty sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako grunty orne (RIIIb) o pow. 0,5660 ha, łąki klasy czwartej o pow. 0,l300 ha, łąki klasy piątej (ŁV) o pow. 0,2828 ha (zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym) oraz rowy (W) o pow. 0,0100 ha. Podstawę opodatkowania powinny zatem stanowić grunty o pow. 0,7060 ha. Wprawdzie organ pierwszej instancji omyłkowo wskazał w podstawie opodatkowania obszar 0,7100 ha, jednakże różnica ta pozostaje bez wpływu na wyliczenie wysokości podatku rolnego za 2007 r. w kwocie 118,00 zł (7.060 m2 x 167,50 zł. za lm2 = 118 zł w zaokrągleniu do pełnego złotego). Kolegium wyjaśniło, że przy ustalaniu wymiaru tego podatku organy powinny opierać się na danych zawartych w ewidencji gruntów. Z kolei dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a więc stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Wobec tego argument podatnika, że przy wyliczaniu podatku organy winny uwzględnić tylko wskazywane przez niego działki, w stosunku do których wyraził wolę objęcia ich w posiadanie, jest nieuzasadniony. Tym samym za bezpodstawne należy uznać sformułowane przy tym zarzuty naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zarzut naruszenia zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Organ odwoławczy podkreślił, że umożliwił podatnikowi prawo do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zastosowana stawka podatkowa w stosunku do przyjętych gruntów wynika z uchwały Rady Gminy G. z dnia [...] grudnia 2006 r. Natomiast wskazywana przez podatnika kwestia niesłusznego (jego zdaniem) podziału spadku po zmarłym ojcu nie mieści się w zakresie przedmiotowego postępowania podatkowego i pozostaje bez wpływu na dokonany wymiar podatku rolnego. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S.U., który zarzucił, że jest chwiejna, tendencyjna, krzywdząca i niesprawiedliwa. Zdaniem skarżącego w postępowaniu podatkowym uchybiono kilku zasadom Ordynacji podatkowej - zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym (art.123 Ordynacji podatkowej) oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Skarżący podkreślił, że nie chciał podziału ojcowizny i nie chce przyjąć na stan posiadania skrawków mokradeł zakrzaczonych nieużytków i rowów, oferowanych mu przez siostrę, w imieniu prawa, wyrokiem sądu. Zdaniem skarżącego partykularny interes siostry doprowadził do sądowego podziału ojcowizny, pochodną którego jest niepoważna i usilna próba uwłaszczania go aż czterema skrawkami ugorów i nieużytków, podczas gdy siostrze oferuje się cały dom, jeden grunt zwarty, uzbrojony z całą wiejską infrastrukturą, sadem i garażem, ogrodzony przez skarżącego. Skarżący podniósł, że nie jest rolnikiem i taki feralny podział, uwłacza jego godności. W odpowiedzi na skargę SKO w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 15 października 2007 r. skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podatek ten jest związany z prawem własności tych nieruchomości, a nie z faktem ich użytkowania. Organy podatkowe, ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym, nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstwa rolnego podatnika. Na podstawie art. 6a ust. 6 ustawy, podatek rolny na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 10, ustala, w drodze decyzji, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) – podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest również dokumentem rozstrzygającym o klasyfikacji gruntów. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone (por. L. Etel Podatek od nieruchomości, rolny i leśny, Warszawa 2005, s. 76). Decyzja wymiarowa organu I instancji uwzględnia również dane wynikające z postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] lipca 2005 r., sygn. akt[...], w sprawie podziału majątku spadkowego. Zastrzeżenia podatnika dotyczące samego podziału dokonanego mocą tego postanowienia nie mogą jednak być przedmiotem rozważań organów podatkowych. Skarżący miał możliwość zaskarżenia postanowienia, lecz w zupełnie innym postępowaniu. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94 – OSS 1994/4-5/164). Z załączonego do akt sprawy wypisu z ewidencji gruntów wynika, że organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji gruntu. Również zastosowana stawka w oparciu o powołaną uchwałę Rady Gminy G. nie budzi zastrzeżeń. Oznacza to również, że organy nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 122 Ordynacji podatkowej. Nie doszło również do naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej, gdyż przyjęcie przez organy stanowiska odmiennego od podatnika nie oznacza jeszcze naruszenia jego zaufania. Z akt sprawy nie wynika także, aby w jakikolwiek sposób naruszone zostało prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym (art. 123 Ordynacji podatkowej). Organy nie przeprowadzały bowiem dowodów wymagających obecności skarżącego, powiadomiły go natomiast o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.