III SA/Wa 1210/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lipca 2005 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2004 -oddala skargę- Decyzją z [...] lutego 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpatrzeniu odwołania J. Z. od decyzji Wójta Gminy R. z [...] grudnia 2004 r. w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 470,40 zł, na podstawie art. 233 §1 pkt 1 w związku z art. 123, art. 165 §2 i §4 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach powyższej decyzji wyjaśniono, że Wójt Gminy R. w wyniku ponownego postępowania ustalił J. Z. wymiar podatku od nieruchomości, przyjmując, że podatnik jest właścicielem działki nr [...] o pow. [...] m 2 w miejscowości R., oznaczoną w ewidencji Gruntów i Budynków Starostwa Powiatowego w W. symbolem Bz, czyli teren rekreacyjno-wypoczynkowy. Organ podatkowy I instancji powołał się również na informację w sprawie podatku od nieruchomości złożoną przez podatnika w lutym 2004 r., w której podatnik wykazał grunty o pow. [...] m 2 w pozycji "tereny rekreacyjno-wypoczynkowe oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bz". Wymiaru podatku dokonano na podstawie danych ewidencji gruntów i danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwe dla danej gminy starostwo. Obowiązek taki wynika z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.). W decyzji podano także podstawy prawne wynikające z ustaw podatkowych, na podstawie których dokonano wymiaru podatku na 2004 rok oraz powołano się na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2003 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2004 rok. W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy R. J. Z. wskazał, że została ona podjęta z naruszeniem elementarnych zasad natury procesowej. Organ podatkowy I instancji nie zapewnił przed wydaniem decyzji odpowiedniego terminu do wypowiedzenia się na temat zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący stwierdził ponadto, że "posiadacz gruntu zadrzewionego i zakrzewionego ( z ustawowym zastrzeżeniem) jest zwolniony, a więc nie płaci podatku i każda inna uchwała gminy, czy decyzja wójta jest naruszeniem prawa. Niezgodne z prawem są więc uchwała Rady Gminy R. i decyzje podatkowe wójta tej gminy". SKO stwierdziło, że decyzja Wójta została wydana w prawidłowym postępowaniu. W efekcie zakończenia czynności dowodowych organ podatkowy we właściwym trybie, postanowieniem z [...] listopada 2004 r. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. Postanowienie zostało prawidłowo doręczone stronie skarżącej [...] listopada 2004 r. Wobec nie wniesienia w wyznaczonym terminie żadnych uwag ani nowych dowodów, organ podatkowy [...] grudnia 2004 r. wydał zaskarżoną decyzję. Korespondencja znajdująca się w aktach sprawy świadczy jedynie o próbie przedłużania toczącego się postępowania. Stanowiła jedynie polemikę z organem podatkowym, nie wnosząc żadnych nowych dowodów do sprawy. Organ podatkowy wskazał na jakich dowodach oparł rozstrzygnięcie. Dane wynikające z ewidencji gruntów posiadają moc dokumentu urzędowego. Tak więc wydana decyzja zdaniem SKO prawa nie narusza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Z. podkreślił, że "nie było w moim interesie przedłużanie sprawy. Podstawowym i w zasadzie jedynym moim zamiarem było i jest nie pozwolić na ewidentnie niezgodne z prawem okradanie mnie przez Urząd Gminy R.". Stwierdził, że teza Kolegium o prawidłowości przyjęcia przez organ podatkowy I instancji, iż jego działka to teren rekreacyjno-wypoczynkowy jest z gruntu błędna. Podatnik dostarczył do Kolegium komplet przepisów prawa i uznał, że z lektury tych przepisów wynika, że tereny rekreacyjno-wypoczynkowe to niezajęte przez budynki tereny takie jak : ogrody zoologiczne, tereny rozrywkowe (lunaparki itp.), tereny zabytkowe, ośrodki wczasowe, plaże, tereny sportowe, stadiony i tereny zieleni nieurządzonej. Zdaniem skarżącego gmina nie wywiązała się z obowiązku prowadzenia właściwej ewidencji podatkowej, a Kolegium w razie wątpliwości powinno powołać rzeczoznawcę, czy też biegłego. Działka jest zadrzewiona i zakrzewiona i powinna być zaklasyfikowana inaczej, niż wynika to z ewidencji gruntów i budynków w starostwie, jak i z ewidencji podatkowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę SKO w O. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z dyspozycjami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, że organa podatkowe prawidłowo ustaliły w sprawie stan faktyczny. Z informacji z rejestru gruntów wynika bezspornie, że J. Z. jest właścicielem działki nr [...] o powierzchni [...] arów, która została opisana jako teren rekreacyjno-wypoczynkowy, oznaczony symbolem Bz. Podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.). Oznacza to, że organa podatkowe są związane danymi, które wynikają z ewidencji. Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym ( wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., III SA 911/94; OSS 1994/4-5/164; LEX nr 43611; wyrok NSA z 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, POP 1999/2/67, LEX nr 26008). Tak więc jeżeli podatnik kwestionuje zawarte tam dane, winien najpierw wystąpić o ich korektę w trybie określonym w powołanym akcie prawnym. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Prawidłowo zatem organa podatkowe oraz organa gminy pouczały podatnika, że kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących oznaczenia gruntu lub jego klasy należy wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję gruntów i budynków, w tym przypadku w Starostwie Powiatowym w W. J. Z. wszczął już właściwą procedurę przed Starostą Powiatu W. O powyższym świadczy chociażby pismo z [...] stycznia 2005 r. nazwane "skargą". Dopóki zatem postępowanie przed Starostą nie zakończy się i dopóki nie nastąpi zmiana w ewidencji gruntów, dopóty organa podatkowe nie będą miały podstaw do innego klasyfikowania gruntów. Grunt obecnie posiadany przez skarżącego został zaklasyfikowany do terenów rekreacyjno-wypoczynkowych, oznaczonych symbolem- Bz (por. §68 ust.3 pkt 5) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. nr 38, poz. 454). Z załącznika nr 6 do powyższego rozporządzenia wynika, że do terenów rekreacyjno-wypoczynkowych zalicza się niezajęte pod budynki: a) tereny ośrodków wypoczynkowych, tereny zabaw dziecięcych, plaże, urządzone parki, skwery, zieleńce (poza pasami ulic), b) tereny o charakterze zabytkowym: ruiny zamków, grodziska, kurhany, pomniki przyrody itp., c) tereny sportowe: stadiony, boiska sportowe, skocznie narciarskie, tory saneczkowe, strzelnice sportowe, kąpieliska itp., d) tereny spełniające funkcje rozrywkowe: lunaparki, wesołe miasteczka itp., e) ogrody zoologiczne i botaniczne, f) tereny zieleni nieurządzonej niezaliczone do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest również uprawniony do zmiany klasyfikacji gruntów, ponieważ sprawa którą rozpatruje nie dotyczy zmiany klasyfikacji gruntów, lecz opodatkowania gruntów. Zmiana klasyfikacji gruntów może stanowić odrębny przedmiot sporu. Stwierdzić zatem należy, że zarzuty podatnika zawarte w skardze dotyczące wadliwej klasyfikacji gruntu nie mogły być skutecznie podnoszone w niniejszym postępowaniu. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.). Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia gruntów (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów pozostałych – 0,30 zł od 1 m2 powierzchni (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.c) u.p.o.l.). Prawidłowo zatem i zgodnie z obowiązującym prawem dokonano wymiaru podatku od nieruchomości posiadanej przez skarżącego. Prawidłowo również zastosowano w sprawie art. 200 Ordynacji podatkowej, wyznaczając podatnikowi siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie. Uznając zatem że organa podatkowe nie naruszyły w sprawie przepisów proceduralnych, dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i stosownie do niego właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.