III SA/Wa 1214/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w P. (poprzednio K. S.A.) na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za czerwiec 2013 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji K. sp. z o.o. z siedzibą w P. (poprzednio K. S.A.) - zwana dalej "Skarżącą" - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za czerwiec 2013 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, iż nie jest w stanie uiścić kwoty wynikającej z decyzji bez utraty możliwości kontynuowania działalności, a w perspektywie doprowadzenia do upadłości. W ocenie Skarżącej tak daleko idących skutków nie będzie można odwrócić w przyszłości, po ewentualnym pozytywnym dla Skarżącej zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż zwrot wyegzekwowanych środków, nawet powiększonych o odsetki, nie spowoduje ani przywrócenia bytu prawnego Spółce, ani nie umożliwi kontynuowania przez nią dalszej działalności gospodarczej. Skarżąca wskazała, że jej działalność w poprzednich latach polegała na obrocie nieruchomościami, jednak rynek uległ gwałtownemu załamaniu. Skarżąca nabyła wiele nieruchomości, których po załamaniu się rynku nie mogła i nadal nie może odsprzedać nawet po cenach po jakich je nabyła. Aktualnie Spółka świadczy usługi sprzątania i ochrony, jednak koszty działalności przekraczają przychody powodując stałą stratę na działalności operacyjnej (w 2017 r. strata wyniosła 252.484,78 zł). Aby zbilansować te straty i utrzymać byt prawny Spółki, jest ona zmuszona cyklicznie wyprzedawać posiadane nieruchomości, pomimo niesatysfakcjonujących cen. Skarżąca dodała, że zarówno wartość rzeczowych środków trwałych, jak również aktywów obrotowych systematycznie i istotnie maleje. Wartość rzeczowych środków trwałych spadła z 6.497.290,85 zł w roku 2011 do 136.068,94 zł w 2017 r., zaś aktywa obrotowe zmalały z 4.883.190 zł w 2011 r. do 1.277.424,41 zł w 2017 r. Wartość kapitałów własnych Skarżącej to jedynie 898.806,23 zł, a więc zaledwie połowa ze spornej należności wobec PFRON (1.718.224 zł). Skarżąca nie posiada także środków bieżących, czy też oszczędności, z których możliwe byłoby natychmiastowe zaspokojenie spornej należności wobec PFRON. Aktualny stan środków pieniężnych jakimi dysponuje Spółka to według aktualnych wyciągów: 84.019,58 zł - rachunek bieżący; 352.849,65 zł - rachunek ZFRON; 190 zł - rachunek do obsługi karty debetowej (aktualne wyciągi w załączeniu). Zaznaczyła, iż ewentualne zajęcie rachunku bankowego nie doprowadzi do realnego zaspokojenia choćby znaczącej części spornej zaległości, a jedynie uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej i bieżące regulowanie zobowiązań, w tym przede wszystkim wypłacanie wynagrodzeń pracownikom. Zdaniem Skarżącej z uwagi na obecny stan majątkowy Spółki oraz jej sytuację finansową nie jest możliwa jednorazowa spłata spornej kwoty, zaś egzekucja skierowana do posiadanych aktywów oznaczać będzie niemożliwość kontynuowania przez Spółkę działalności i poniesienie nieodwracalnych strat. Skarb Państwa nie tylko narazi się na ewentualną konieczność wypłaty odszkodowań, oprocentowania i zwrotu kosztów egzekucyjnych, ale także straci bezpowrotnie podatnika, który terminowo wykonuje bieżące zobowiązania publicznoprawne. Podniosła, że konieczność natychmiastowej zapłaty kwot wynikających z zaskarżonej decyzji odbije się niekorzystnie nie tylko na kondycji samej Spółki, ale negatywnie wpłynie na sytuację zatrudnionych osób, z których większość to osoby niepełnosprawne. Spółka stale utrzymuje zatrudnienie 15 pracowników. Likwidacja pracodawcy, a nawet zajęcie środków pieniężnych oznaczać będzie konieczność zwolnienia pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego, którego decyzja ta dotyczy. Wartość przedmiotu sporu wynikająca z decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, wynosi 1.718.224 zł co jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z trudną sytuacją finansową Skarżącej. W tym zakresie Sąd w pełni podzielił pogląd Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę, poprzez niekorzystne rozporządzenie mieniem jak również może doprowadzić do likwidacji Skarżącej. Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.