III SA/Wa 1215/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego M.C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi L.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. postanawia 1) przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz ustanowionego w niniejszej sprawie z urzędu doradcy podatkowego M. C. kwotę 4.428 zł (słownie: cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za czynności doradcy podatkowego, na którą składa się kwota 3600 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych) oraz kwota 828 zł (słownie: osiemset dwadzieścia osiem złotych) tytułem 23% podatku od towarów i usług; 2) przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz ustanowionego w niniejszej sprawie z urzędu doradcy podatkowego M. C. kwotę 147, 60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za czynności doradcy podatkowego, na którą składa się kwota 120 zł (słownie sto dwadzieścia złotych) oraz kwota 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem 23% podatku od towarów i usług; 3) oddalić wniosek w zakresie zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków doradcy podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 marca 2013r. przyznał L.D. (zwanemu dalej "Skarżącym") prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Krajowa Izba Doradców Podatkowych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu doradcę podatkowego M.C. . Wyrokiem z 20 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Postanowieniem z 24 października 2013 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji. Pismem z 3 lutego 2014 r. pełnomocnik wystąpił o z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku oraz o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego i dojazdu na rozprawę. Wraz z tymi wnioskami wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy postanowienia z 18 lutego 2014 r., przywrócił termin do złożenia skargi kasacyjnej, a następnie postanowieniem z 12 sierpnia 2014 r. odrzucił skargę kasacyjną. Powodem tego odrzucenia było nieopłacenie wspomnianej skargi, po uprzednim zakończeniu postępowania o przyznanie prawa pomocy. W postępowaniu tym odmówiono mianowicie Skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z nierozpatrzeniem zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie wynagrodzenia pismem z 27 października 2014 r. pełnomocnik zwrócił się ponownie o jego przyznanie. Wskazał, że wynagrodzenie to należy się za takie czynności jak: sporządzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzenie tej skargi oraz sporządzenie zażalenia na postanowienie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sadowych. Pełnomocnik podkreślił, że za czynności te nie otrzymał żadnego wynagrodzenia. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014r. referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego. Pismem z dnia 25 listopada 2014r. pełnomocnik złożył sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego wskazując, iż we wniosku z dnia 27 października 2014r. wyraźnie wskazał, iż za wykonane czynności w przedmiotowej sprawie nie otrzymał żadnego wynagrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 250 P.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153, dalej jako rozporządzenie). Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia koszty te obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać ponadto oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 4 ust 2 rozporządzenia). Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł. Z kolei na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1), sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. Wpis sądowy od skargi miał charakter wpisu stosunkowego i jego wysokość została określona na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w odniesieniu do wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie 1.150.040zł. Stosownie zaś do § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego stawka wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach w pierwszej instancji, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł, wynosi 7.200zł. W przedmiotowej sprawie doradca podatkowy D. C. złożył oświadczenie odpowiadające treści oświadczenia wskazanego w § 4 ust 2 rozporządzenia. Pełnomocnik podjął czynności procesowe w postaci sporządzenia skargi kasacyjnej, wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia, zażalenia na postanowienie z dnia 31 marca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. W związku z podjęciem przez doradcę podatkowego ww. czynności procesowych w imieniu strony skarżącej w postaci sporządzenia skargi kasacyjnej oraz wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia wysokość wynagrodzenia określonego w pkt 1 sentencji niniejszego postanowienia ustalono w kwocie 3.600 zł, mając na uwadze, że przedmiot zaskarżenia kwalifikuje się do sprawy, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia. Z uwagi na podjęcie przez pełnomocnika czynności procesowych w postępowaniu zażaleniowym w postaci złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 31 marca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy stosownie do treści § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia należało ustalić wynagrodzenie doradcy podatkowego z tego tytułu w kwocie 120 zł. Sąd uwzględnił ponadto okoliczność, że pełnomocnik prowadził już sprawę w pierwszej instancji sądowej, a ponadto, iż czynności pełnomocnika ograniczyły się do sporządzenia skargi kasacyjnej, wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia oraz zażalenia na postanowienie z dnia 31 marca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę treść § 2 ust. 1 rozporządzenia, tj. charakter sprawy i nakład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, pełnomocnik nie wykazał przyczyn uzasadniających podwyższenie wynagrodzenia w wysokości 150% wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia. Na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia Sąd podwyższył ustalone kwoty wynagrodzenia o stawkę podatku od towarów i usług. Jako niezasługujący na uwzględnienie Sąd ocenił natomiast wniosek o przyznanie zwrotu kosztów podróży. W niniejszej sprawie nie doszło do rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z uwagi na odrzucenie skargi kasacyjnej od powyższego wyroku postanowieniem z 12 sierpnia 2014 r. oraz niezłożenie środka zaskarżenia od tego orzeczenia. Tym samym pełnomocnik faktycznie nie poniósł kosztów podróży związanych z postępowaniem kasacyjnym. W związku z powyższym, na podstawie art. 250 oraz art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.