III SA/Wa 1218/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K.N. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności prezesa zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za wrzesień i listopad 2007 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych Pismem z 29 lutego 2012 r. K. N. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności prezesa zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za wrzesień i listopad 2007 r. Następnie, na urzędowym formularzu PPF z 23 kwietnia 2012 r., Skarżący zwrócił się o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w kwocie powyżej 170 zł. Wskazał, że jako likwidator "[...]" K. s.a. otrzymuje wynagrodzenie 3.000 zł brutto co cztery lub pięć miesięcy. Oświadczył, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe oraz nie posiada majątku, ani oszczędności. Ponadto podkreślił, że poza niniejszą sprawą został wezwany, przez tut. Sąd, do uiszczenia wpisu od dwóch innych skarg, na decyzje tego samego organu. Pismem z 8 maja 2012 r. Skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową. Skarżący nie nadesłał ww. dokumentów. Postanowieniem z 12 lipca 2012 r. Referendarz Sądowy odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy. Skarżący pismem z 30 lipca 2012 r. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W ocenie Skarżącego, oświadczenie o stanie jego majątku i dochodach zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, powinno być wystarczające do przyznania mu prawa pomocy. Podał, że z ww. oświadczenia wynika, że nie jest wstanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego. Ponadto wskazał, że uiszczenie wpisów od trzech równolegle toczących się przed WSA postępowaniach (łącznie 1 500 zł) stanowi dla niego trudność finansową oraz godzi w zasady współżycia społecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "P.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie. w myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z użytego w tym przepisie zwrotu "gdy wykaże" wynika, iż ciężar dowodu w zakresie powyższej przesłanki spoczywa na stronie. To strona zatem ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Strona powinna więc należycie uzasadnić i udokumentować okoliczności, na które powołuje się we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli zawarte w nim oświadczenie strony okaże się niewystarczające lub budzi wątpliwości, strona ma obowiązek złożyć na wezwanie dodatkowe informacje lub dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Możliwość wezwania daje Sądowi przepis art. 255 P.p.s.a. Z możliwości określonej w art. 255 P.p.s.a. skorzystano w toku niniejszego postępowania, wzywając Skarżącego o przedłożenie odpowiednich dokumentów i wyjaśnień. Skarżący nie uczynił jednak zadość wezwaniu, gdyż nie nadesłał żądanych informacji. W sprzeciwie Skarżący stwierdził, że przedstawiona przez niego w formularzu sytuacja majątkowa była wystarczająca dla oceny sytuacji finansowej. Zdaniem Sądu, skoro Skarżący uchylił się od przedstawienia żądanej na podstawie art. 255 P.p.s.a. dokumentacji, to powinien liczyć się z przyjęciem, że brak jest wystarczających podstaw do uznania jego oświadczeń i twierdzeń za uprawdopodobnione. Brak wymaganych dokumentów źródłowych nie pozwala bowiem ustalić, jak w rzeczywistości kształtuje się sytuacja materialna Skarżącego oraz, czy istotnie Skarżący nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych, które mogłyby posłużyć do sfinansowania kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku dla jego utrzymania. W tym stanie rzeczy, po przeanalizowaniu sprawy pod kątem spełnienia przesłanek z art. 243 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 tego aktu, Sąd postanowił jak w sentencji.