III SA/Wa 1221/09

III SA/Wa 1221/09 P O S T A N O W I E N I E Dnia 12 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz - Szyjko, , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] przedmiocie: podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2004 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pełnomocnik Skarżącego S. B. doradca podatkowy A. C., dwoma pismami z dnia 25 czerwca 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2004 r. oraz wniosek do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku, pełnomocnik Skarżącego podniósł, iż przyczyną uzasadniającą przywrócenie terminu jest długotrwała choroba, uniemożliwiająca odbiór zaskarżonej decyzji, a zatem Skarżący nie własnej winy nie mógł podjąć przesyłki Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że po ustanowieniu przez Skarżącego pełnomocnika, pełnomocnik ten w dniu 23 czerwca 2009 r. telefonicznie ustalił z organem, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał zaskarżoną decyzję i doręczył ją w trybie zastępczym w dniu 3 kwietnia 2009r. Wskutek wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik Skarżącego w dniu 13 sierpnia 2009 r. uiścił wpis sądowy. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – w dniu 10 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Co do zasady, zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej powoływana jako "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 3 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§2 cytowanego przepisu). Zatem przywrócenie terminu do dokonania przedmiotowej czynności może nastąpić jedynie przy spełnieniu ustawowej przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Uchybienie terminu przez skarżącego mogło być poczytane jako niezawinione jedynie w sytuacji wykazania – uprawdopodobnienia, iż nie mógł przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżący powinien był uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowej. Uprawdopodobnienie jest bowiem surogatem dowodu, nie daje ono pewności lecz tylko wiarygodność – prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. Jednak należy zauważyć, że różnica pomiędzy udowodnieniem a uprawdopodobnieniem nie polega na mniejszej wiarygodności informacji, lecz na odformalizowaniu czynności związanych z ich uzyskiwaniem. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż Skarżący (jego pełnomocnik) nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy. Pełnomocnik we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podniósł jedynie, że Skarżący z uwagi na długotrwałą chorobę nie miał możliwości podjęcia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu, jakkolwiek choroba Skarżącego mogłaby być podstawą do przywrócenia terminu, to jednak lakoniczne uzasadnienie wniosku nie uprawdopodabnia, że doszło do sytuacji, w której wystąpiła przeszkoda nie do przezwyciężenia. Stwierdzić bowiem należy, że nie każda długotrwała choroba powoduje niemożność odbioru korespondencji. Pełnomocnik Skarżącego we wniosku o przywrócenie powinien był wykazać – uprawdopodobnić, że w przypadku Skarżącego, taka sytuacja zaistniała. Ponadto stwierdzić należy, że starannie sporządzone uzasadnienie do wniosku o przywrócenie terminu powinno zawierać taki elementy jak np. okres w jakim Skarżący chorował, czy był hospitalizowany albo czy Skarżący mógł czy też nie mógł skorzystać z pomocy osób trzecich. Samo natomiast stwierdzenie, że skarżący długotrwale chorował nie przeświadcza o tym, iż nastąpiła przeszkoda nie do przezwyciężenia. Tym bardziej, że§ 2 art. 87 P.p.s.a. nakazuje uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy, a nie somo ich wskazanie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.