III SA/Wa 1232/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Jacek Kaute, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. UZASADNIENIA Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z [...] marca 2018 r., po rozpatrzeniu zażalenia T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2017 r. uznające za bezzasadną skargę z 21 sierpnia 2017 r. na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem nr [...] - utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej na podstawie własnych tytułów wykonawczych z 17 lipca 2017 roku o numerach: od [...] do [...] oraz od [...] do [...], obejmujących należności z tytułu zaległego podatku od towarów i usług za okres od marca do maja 2013 roku oraz od października do grudnia 2013 roku w łącznej kwocie należności głównej 1.714.425.50 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W celu realizacji należności objętej przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomieniem z 26 lipca 2017 roku, nr [...], dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku [...] S.A. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 26 lipca 2017 roku, natomiast zobowiązanej Spółce, wraz z odpisami tytułów wykonawczych 8 sierpnia 2017 roku. W dniu 4 września 2017 roku bank w ramach częściowej realizacji zajęcia przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę 162,59 zł. Pismem z 21 sierpnia 2017 roku, nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego w tym samym dniu, pełnomocnik zobowiązanej Spółki wniósł skargę na czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, dokonaną w [...] S.A. zawiadomieniem z 26 lipca 2017 roku. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął egzekucję z rachunku bankowego dłużnika, mimo złożenia przez zobowiązaną Spółkę 3 lipca 2017 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] maja 2017 roku, zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Pełnomocnik podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki, od których uzależnione jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, ani też nie ma przepisów szczególnych, które wyłączałyby wstrzymanie wykonania decyzji. W konsekwencji zajęcia rachunku bankowego zobowiązana Spółka znalazła się w trudnej sytuacji finansowej, gdyż nie może regulować zaległych należności, ani prowadzić działalności. Postanowieniem z [...] listopada 2017 roku, nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał przedmiotową skargę za bezzasadną. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, iż w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. czynność zajęcia rachunku bankowego dokonana na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych była zgodna z wnioskiem wierzyciela. Jednocześnie organ wskazał, iż decyzja podatkowa jest ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania bądź decyzję te wydał organ drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego. W niniejszej sprawie decyzja Dyrektora izby Administracji Skarbowej z [...] maja 2017 roku została wydana w toku postępowania odwoławczego, tak więc rozstrzygnięcie to stało się ostateczne z chwilą jego doręczenia Stronie, tj. 2 czerwca 2017 roku. Wobec braku informacji o wstrzymaniu przez sąd administracyjny wykonania przedmiotowej decyzji oraz mając na uwadze art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, organ egzekucyjny uznał wystawione tytuły za zasadne, a prowadzone na ich podstawie postępowanie egzekucyjne za zgodne z prawem. Wobec powyższego w niniejszej sprawie zaskarżona czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, jako dokonana zgodnie z art. 80 u.p.e.a., pozostaje w mocy zgodnie z obowiązującymi przepisami. Postanowienie zostało odebrane przez Spółkę 8 grudnia 2017 roku. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 roku, nr [...] na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 u.p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne, prowadzone wobec Zobowiązanej Spółki na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 17 lipca 2017 roku o numerach od [...] do [...] oraz od [...] do [...], z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Postanowienie doręczono zobowiązanej Spółce 10 stycznia 2018 roku. Pismem z dnia 21 grudnia 2017 roku, nadanym na poczcie w dniu 22 grudnia 2017 roku, pełnomocnik zobowiązanej Spółki wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2017 roku, nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia na podstawie art. 58 k.p.a. z uwagi na fakt, że postanowienie zostało przesłane na adres zobowiązanej Spółki a nie jej pełnomocnika, co stanowi naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. i czyni doręczenie bezskutecznym. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i jego zmianę ze względu na brak uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz brak wskazania przesłanek, którymi kierował się urząd wydając rozstrzygnięcie. Postanowieniem z [...] lutego 2018 roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. przywrócił termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2017 roku w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Następnie, wymienionym na wstępie zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2018 roku, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołał się na art. 54 § 1 oraz art. 80 u.p.e.a. i stwierdził, że przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Spółce 8 sierpnia 2017 roku, a dłużnikowi zajętej wierzytelności 26 lipca 2017 roku. Sporządzone zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zawiera elementy określone w treści art. 67 § 2 u.p.e.a, w tym oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego. Czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zatem żądanie Strony dotyczące uchylenia zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ uznał za nieuzasadnione. W odniesieniu natomiast do argumentów podniesionych przez pełnomocnika Spółki, zarówno w skardze z 21 sierpnia 2017 roku, jak i w zażaleniu z 21 grudnia 2017 roku, a dotyczących kwestii, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne pomimo wniesienia przez Stronę do sądu administracyjnego skargi zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 roku będącej podstawą wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych, organ odwoławczy wskazał, iż jest ona decyzją ostateczną, funkcjonującą w obrocie prawnym oraz brak jest informacji dotyczącej wstrzymania jej wykonania przez sąd administracyjny. Natomiast powoływanie się na okoliczność złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji do sądu administracyjnego na podstawie art. 61 p.p.s.a. w terminie do złożenia skargi, w żaden sposób nie mogło wpłynąć na uprawnienie wierzyciela do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji z mocy prawa, a dopiero wydanie stosownego postanowienia przez sąd. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, któremu zarzuciła naruszenie art. 80 u.p.e.a. oraz art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki wskazał, iż pismem z 3 lipca 2017 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] maja 20017 r., która w swej treści zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Dalej Skarżąca wskazała, że mimo złożenia wniosku, wykonanie zaskarżonej decyzji nie zostało wstrzymane, prowadząc w ten sposób do blokady środków finansowych na rachunku spółki, wywołując poważne konsekwencje dla jej funkcjonowania. Organ wydając postanowienie w przedmiocie skargi z 21 sierpnia 2017r. pominął istotne okoliczności stanowiące przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z aktualną linią orzeczniczą, celem instytucji wstrzymania wykonania nie jest ocena legalności aktu lub czynności, ale ukształtowanie stosunków, do czasu rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a więc negatywnym skutkom, które może wywołać decyzja administracyjna. W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik Skarżącej podniósł także, iż okoliczności, na które wcześniej Skarżąca zwracała uwagę, zostały całkowicie pominięte w rozważaniach organu administracji skarbowej, wśród których zabrakło odniesienia do sytuacji Spółki i możliwości jej działania. Na przeszkodzie wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie stały okoliczności uzasadniające nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności, jak też żadne przepisy szczególne nie wyłączają wstrzymania. Nie zachodzi także ryzyko obstrukcji żadnych innych postępowań ani opóźnienia w wydaniu rozstrzygnięć merytorycznych w tych sprawach. Jedynym skutkiem podjęcia wykonania zaskarżonej decyzji, tj. zajęcia rachunku bankowego jest uniemożliwienie prowadzenia działalności Spółki. Takie działanie organu z pewnością wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez spowodowanie znacznej szkody oraz nieodwracalnych skutków, w konsekwencji czego Skarżąca straci klientów, kontrahentów oraz możliwości podjęcia działalności w przyszłości. Okoliczności te w istocie powodują bezprzedmiotowość prowadzonej egzekucji, która w świetle braku możliwości funkcjonowania spółki nie doprowadzi do ściągnięcia należności w przyszłości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W oparciu o art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zaś na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc zawiązany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Ponadto należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przechodząc do uzasadnienia rozstrzygnięcia Sąd wskazuje, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Pełnomocnik Skarżącej oparł skargę wniesioną do Sądu o dwa zarzuty. W pierwszej kolejności zarzucił postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2018 r. naruszenie art. 80 u.p.e.a. W drugiej kolejności naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnośnie pierwszego z zarzutów należy wskazać, iż Skarżąca nie przedstawiła na czym miało polegać naruszenie art. 80 u.p.e.a. Również w treści uzasadnienia skargi Skarżąca skupia się na opisie naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a., pomijając uzasadnienie pierwszego z zarzutów, co utrudnia Sądowi kontrolę środka zaskarżenia w tym zakresie. Podobnego zresztą zabiegu Skarżąca dokonała w zażaleniu, którego rozpoznanie przez organ drugiej instancji stanowi przedmiot niniejszej sprawy. Należy wskazać, że mimo iż Sąd nie jest związany zarzutami skargi, to przeprowadzenie kontroli w zakresie podniesionego zarzutu bez wskazania przez Skarżącą na czym to naruszenie ma polegać, a tym bardziej bez żadnego uzasadnienia w tym zakresie, może powodować w istocie ograniczoną skuteczność powodzenia tego zarzutu. Po przeanalizowaniu postępowania organów administracji w sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie miało miejsca naruszenie art. 80 u.p.e.a. przy prowadzeniu postępowania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a w szczególności poprzez kontrolę w tym zakresie dokonaną przez organ drugiej instancji. Zasadnie przy rozpoznawaniu skargi na czynności egzekucyjne organy skupiły się na zbadaniu formalnej poprawności dokonanych czynności, dokonując jedynie oceny działań podejmowanych przez organ egzekucyjny zmierzających do zastosowania egzekucji z rachunku bankowego. Oceny tej organy dokonały w sposób prawidłowy. Egzekucja z rachunku bankowego to jeden ze środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie zajęcia rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenie w dniu 26 lipca 2017 r. do [...] S.A. zawiadomienia z 26 lipca 2017 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty oraz o nieprowadzeniu rachunków bankowych zobowiązanego. Zawiadomienie o zajęciu przedmiotowego rachunku bankowego wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Spółce w dniu 8 sierpnia 2017 r. (k. 13 akt administracyjnych) W związku z powyższym organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zawiadomieniami z dnia 26 lipca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z rachunku bankowego. Przechodząc do oceny drugiego z zarzutów należy wskazać, że naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. może dopuści się jedynie sąd. Norma tego przepisu niewątpliwe skierowana jest do sądu, tym samym wykluczona jest możliwość obrazy tego przepisu przez organ. Jednakże mając na uwadze, iż Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w tym również błędnym powołaniem przepisu stanowiącego podstawę zarzutu, należy szerzej odnieść się do naruszenia, jakiego upatruje w tym kontekście Skarżąca w działaniu organu. Zgodnie z art. 239e Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Stosowanie do art. 128 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Tym samym rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się one ostateczne. Odwołanie nie służy od decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli upłynął od jej doręczenia 14-dniowy termin do wniesienia od niej odwołania i odwołanie takie nie zostało wniesione, oraz od każdej decyzji wydanej przez organ drugiej instancji - jest ona ostateczna po zakończeniu (wyczerpaniu) toku instancji. Podleganie wykonaniu decyzji ostatecznej oznacza, że wierzyciel podatkowy może domagać się efektywnego wykonania ciążącego na danym podmiocie zobowiązania podatkowego, w tym także wszcząć i prowadzić postępowanie egzekucyjne. W rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne jest prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego, wystawionego na podstawie decyzji drugoinstancyjnej, a więc ostatecznej, której wykonanie nie zostało wstrzymane. Organ drugiej instancji trafie zauważył, że wniesienie skargi na decyzję do sądu administracyjnego nie wstrzymuje jej wykonania. Decyzja taka jest przecież nadal ostateczna, przez co wymaga wykonywania. Stanowisko Skarżącej jawnie przeczy tej zasadzie. Sprowadza się ono w istocie do stwierdzenia, że samo wniesienie skargi wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwiałoby także wykonanie zaskarżonej decyzji. Należy przypomnieć, że możliwość wykonania decyzji w związku z wnioskiem o zastosowanie ochrony tymczasowej odpada tylko wtedy, gdy sąd administracyjny wyda w tej kwestii pozytywne dla podatnika postanowienie. Wcześniej, przed wydaniem takiego postanowienia, zaskarżona decyzja może, a nawet powinna być egzekwowana. Samo zaś złożenie wniosku o wstrzymanie jej wykonania niczego w tym zakresie nie zmienia. Niezasadność argumentacji Skarżącej przejawia się także w tym, że w razie zaaprobowania tej argumentacji wykonanie decyzji praktycznie byłoby niemożliwe. Jak wiadomo wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji można zgłosić na każdym etapie postępowania sądowego. Można go składać też wielokrotnie, o ile zmienią się okoliczności faktyczne sprawy. Ponadto rozpoznanie przez sąd skargi powinno być poprzedzone prawomocnym zakończeniem postępowania incydentalnego w przedmiocie ochrony tymczasowej. Zatem gdyby przyjąć, że sam wiosek o wstrzymanie wykonania wyklucza wykonanie decyzji, to poprzez wielokrotne, nawet oczywiście niezasadne, wnioski podatnik uzyskałby stan prawnej gwarancji, że decyzja nie będzie wykonywana. Jak widać, stanowisko Skarżącej prowadzi do możliwości legalnej obstrukcji postępowania egzekucyjnego i sądowego. Odnosząc się do argumentów Spółki, sprowadzających się do zarzutu pominięcia przez organ okoliczności stanowiących przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wskazuje, że są one niezasadne. Postępowanie prowadzone przez organ w niniejszej sprawie nie dotyczyło wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek ten został skierowany przez Skarżącą do sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję ostateczną (w przedmiocie podatku od towarów i usług), na podstawie której organy prowadziły postępowanie egzekucyjne. Zainicjowanie tamtego postępowania sądowoadministracyjnego, a więc wniesiona skarga, jest miejscem, w którym Skarżąca powinna podnosić powyższe argumenty, nawet ewentualnie w kontekście możliwości wstrzymania wykonania decyzji z urzędu przez organ. Natomiast w niniejszej sprawie, na etapie postępowania przed organami administracyjnymi, organy nie zajmowały się przedmiotem wstrzymania wykonania decyzji, gdyż sprawa wstrzymania wykonania decyzji już zawisła przez sądem administracyjnym i prowadzona jest w trybie przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc w innym trybie niż postępowanie organów objęte zarzutem skargi. Mając powyższe na uwadze organy słusznie wskazały, że samo złożenie wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie skutkuje stanem wstrzymania wykonania decyzji i nie stoi na przeszkodzie do jej wykonania do czasu rozpatrzenia tego wniosku. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy nadzoru prawidłowo uznały, że wniesiona przez Skarżącą skarga na czynności egzekucyjne podlegała oddaleniu. Z tych też względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.