III SA/Wa 1242/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie zawarte w punkcie 3 wyroku z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1242/14 w przedmiocie zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w kwocie 21.551 zł w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług wysokości zobowiązania podatkowego za styczeń, maj, czerwiec, lipiec 2011 r., kwoty podatku do zwrotu za styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec 2011 r. postanawia: 1. uchylić punkt 3 wyroku z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1242/14 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 25.151 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy sto pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług wysokości zobowiązania podatkowego za styczeń, maj, czerwiec, lipiec 2011 r., kwoty podatku do zwrotu za styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec 2011 r.: uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1), stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości (pkt 2) oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 21.551 zł (słownie: dwadzieścia jeden tysięcy pięćset pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3). Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocników – radców prawnych G. F. i P. K. pismem z dnia 9 stycznia 2015 r. wniosła zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 ww. wyroku. Wskazane postanowienie zaskarżyła w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie: - art. 200 oraz 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), § 2 ust. 2, § 14 ust. 2 pkt 1 lit a) oraz § 6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) poprzez zasądzenie stronie skarżącej od organu, którego decyzji dotyczyła skarga, zwrotu kosztów postępowania w nieprawidłowej (zaniżonej) wysokości; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania przyczyn zasądzenia zwrotu kosztów w przyjętej przez Sąd pierwszej instancji wysokości, co uniemożliwiło dokonanie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Strona skarżąca, mając powyższe na uwadze, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także w obu powyższych przypadkach zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż w punkcie trzecim ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od organu na rzecz Skarżącej kwotę 21.551 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jednakże Skarżąca tytułem wpisu od skargi poniosła wydatek w wysokości 17.934 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, zaś mając na uwadze wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie tj. 1.793.352 zł oraz regulacje Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, minimalne wynagrodzenie radcy prawnego w niniejszej sprawie wynosi 7.200 zł. Zdaniem Skarżącej, Sąd powinien zatem zasądzić na jej rzecz zwrot kosztów postępowania w kwocie nie mniejszej niż 25.151 zł. Skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd ograniczył się jedynie do wskazania, że o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Nie wskazano zaś argumentów przemawiających za zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania jedynie w części. Skarżąca podkreśliła, że uzasadnienie wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie w tym zakresie. Na poparcie swoich racji Strona powołała orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazała również, że lakoniczność uzasadnienia wyroku w części dotyczącej kosztów oraz brak argumentacji przemawiającej za zasądzeniem zwrotu kosztów w przyjętej w punkcie 3 wysokości uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Stosownie do art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub przez radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie regulują szczegółowych zasad ustalania wysokości przysługujących stronie należności, odsyłając w tym zakresie do przepisów odrębnych. W przypadku jeśli strona reprezentowana jest przez radcę prawnego, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Stosownie do § 2 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2). Stosownie zatem do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. Z kolei § 6 pkt 7 ww. rozporządzenia stanowi, że przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego wynosi 7.200 zł. Ponadto należy wskazać, iż w niniejszej sprawie do kosztów sądowych poniesionych przez stronę skarżącą zaliczyć należało wpis sądowy od skargi obliczony na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. nr 221 poz. 2193). Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 25 151 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy sto pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą składa się: a) uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 17.934 zł (słownie: siedemnaście tysięcy dziewięćset trzydzieści cztery złote) stanowiący 1 % wartości przedmiotu sporu, która wynosiła 1.793.352 zł; b) koszty zastępstwa procesowego za prowadzenie sprawy w pierwszej instancji w kwocie 7200 zł (słownie: siedem tysięcy dwieście złotych), biorąc pod uwagę, iż wartość przedmiotu sporu stanowiła kwotę powyżej 200.000 zł; d) uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie po 17 zł udzielonego przez stronę skarżącą (słownie: siedemnaście złotych). W wyroku z dnia 6 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając w punkcie 3 o kosztach postępowania sądowego miał na uwadze wyżej opisane zasady orzekania o kosztach postępowania, a zasądzenie kwoty 21.551 zł (zamiast 25.151 zł) było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o zasądzenie od organu kosztów postępowania zażaleniowego Sąd wskazuje, iż brak było podstawy do przyznania kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, biorąc pod uwagę, iż stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, koszty te przysługują w przypadku rozpoznawania zażalenia przez sąd drugiej instancji. Równocześnie wskazać należy, iż uznanie zażalenia za "oczywiście uzasadnione" oznaczało brak podstawy do uiszczenia wpisu od zażalenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. o sygn. FZ 374/04). Dlatego też sąd nie wzywał strony skarżącej do uiszczenia tego wpisu. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., art. 200 oraz art. 205 § 2, Sąd postanowił jak w sentencji.