III SA/Wa 1246/15

Starszy Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 6. 08.2015 r po rozpoznaniu wniosku M.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] /2//2015 Nr [...] w przedmiocie oddalenie skargi na czynności egzekucyjne p o s t a n a w i a odmówić stronie przyznania prawa pomocy M. P. (dalej jako strona), reprezentowany przez R.P. , zwrócił się na formularzu PPF z 13//7/2015 r, o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Do formularza załączył pismo przewodnie z 13/7/2015 r, w którym, odnosząc się do wezwania referendarza sadowego z 26/6/2015 r, poinformował, ze "nie może przedłożyć żądanych przez sąd dokumentów", a "żądania sądu są wygórowane". Wszystkie natomiast niezbędne – zdaniem strony – informacje są zawarte w formularzu PPF. W uzasadnieniu formularza PPF strona wskazała, że: - nie posiada żadnych dochodów; - otrzymuje z KRUS zasiłek w kwocie 140 zł; - jest osobą samotną; - cierpi na brak środków na życie, leczenie oraz wpis do "KRD niewypłacalnych". Referendarz sądowy wskazuje, że skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 §2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika: może być przyznane, jeśli strona wykaże niezdolność do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."). W zakresie częściowym prawo pomocy może być przyznane - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Wymagalne w sprawie koszty sądowe wynoszą 100 zł. Od uiszczenia tej kwoty zależy rozpoznanie sprawy przez Sąd, przy czym sposób rozpoznania sprawy nie zależy od ewentualnego wkładu pełnomocnika, ponieważ Sąd kontroluje sprawę w całości z urzędu. Głębokie zrozumienie znajduje u referendarza sądowego pogląd strony, zgodnie z którym, w zakresie wnioskowanych od strony informacji, "żądania sądu są (zbyt) wygórowane". Jednakże, referendarz sądowy, rozdarty pomiędzy chęcią świadczenia pomocy stronie i obowiązkiem racjonalnego gospodarowania środkami publicznymi – do czego został powołany – jest zobowiązany do skrupulatnego badania okoliczności, czy strona spełnia warunki do przyznania jej pomocy. I w wyniku tego badania referendarz sądowy uznał, że nie ulega wątpliwości, że strona nie dochowała należytej staranności w wykonaniu wezwania Sądu, doręczonego jej 7/7/2015 r. Uznał tak, ponieważ brak jest w aktach sprawy (nie zostały nadesłane przez stronę, pomimo wezwania) kalkulacji kosztów życia, sumarycznego zestawienia dochodów za wskazany w wezwaniu okres czasu, precyzyjnego oznaczenia wszystkich źródeł utrzymania i in. Brak jest także wyciągu z rachunku bankowego, który – jak wynika z akt administracyjnych – skarżący posiada. Na istnienie rachunku bankowego wskazuje też fakt skutecznego przeprowadzenia egzekucji należności ze środków zgromadzonych na rachunków, co wynika z akt administracyjnych sprawy. Bez wątpienia to do skarżącego należy wykazanie jego sytuacji majątkowej i życiowej: jest to uznane i niekwestionowane w orzecznictwie. Pomóc w tym (w wykazaniu sytuacji życiowej) ma przekazane skarżącemu wezwanie referendarza sądowego. Ogólnikowe i wyrywkowe, nie potwierdzone żadnymi dokumentami, informacje zawarte w treści formularza PPF nie wystarczają do oceny sytuacji strony. Wobec powyższego, referendarz sądowy, nie dysponując wnioskowanymi informacjami oraz możliwością oceny sytuacji życiowej strony, uwzględniając postawę strony uchylającej się od współpracy z Sądem, jest zobowiązany, jako dysponent środków publicznych, odmówić stronie przyznania prawa pomocy. Ten sposób rozstrzygnięcia dylematu, "czy godzi się przyznać środki publiczne podmiotowi, który uchyla się od współpracy" wydaje się być właściwą odpowiedzią na ewentualny zarzut trwonienia środków publicznych i nieuzasadnionego nimi dysponowania przez wymiar sprawiedliwości. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1 , § 2, § 3 art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.p.s.a., uznał, jak w sentencji.