III SA/Wa 1247/15

Dnia 26 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne postanawia wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania. M.P. (zwany dalej "Skarżącym") złożył skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne. W skardze zawarto również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. Starszy Referendarz Sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Następnie postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. tut. Sąd odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zażalenie Skarżącego na powyższe postanowienie Naczelny Sądu Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 25 listopada 2016 r. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 8 grudnia 2016 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżący ponownie wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym Starszy Referendarz Sądowy wezwał Skarżącego do złożenia wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto wezwano Skarżącego m.in. do wskazania i udokumentowania wszystkich źródeł utrzymania, nadesłania wyciągów z rachunków bankowych za ostatnie 3 miesiące oraz przedstawienia zestawienia wysokości miesięcznych dochodów i wydatków. Skarżący nie wykonał ww. wezwania w wyznaczonym terminie. Wobec powyższego, Starszy Referendarz Sądowy zarządzeniem z dnia 17 marca 2017 r. pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z prawem i stanem faktycznym oraz budzi jego niezadowolenie. Skarżący ponownie wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z powodu pogorszenia się jego sytuacji, bezdomności, wzrostu zadłużenia, ciężkiej choroby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczynane jest na wniosek strony, o czym stanowi art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Stosownie zaś do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego Skarżącemu doręczono wezwanie do złożenia wniosku w prawidłowej formie wraz z drukiem formularza. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłkę zawierającą przedmiotowe wezwanie Skarżący odebrał w dniu 14 lutego 2017 r., a zatem termin do nadesłania urzędowego formularza upłynął z dniem 21 lutego 2017 r. Skarżący nie przesłał jednak w wyznaczonym terminie wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, wobec czego wniosek ten należało pozostawić bez rozpoznania. W niniejszej sprawie Sąd orzekł na podstawie art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym, tj. sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), zgodnie z którym w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jak wynika bowiem z art. 1 pkt 73 w zw. z art. 2 wskazanej wyżej Ustawy nowelizującej, art. 260 P.p.s.a. nie znajduje zastosowania w nowym brzmieniu do postępowań wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r. Skoro zatem postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w marcu 2015 r. (skargę nadano w placówce operatora pocztowego 22 marca 2015 r.), art. 260 P.p.s.a. w jego aktualnym brzmieniu nie znajdzie zastosowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 oraz art. 257 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.