III SA/Wa 1248/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.P. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 1998r. Sygn. akt III SA 3593/97 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 1998 r. Sygn. akt III SA 3593/97. W zaistniałym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie praw omocnym postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt: III SA 2904/03 odrzucił skargę Z. P. z dnia [...] października 2003 r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 1998 r., sygn. akt: III SA 3593/97. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. skarżący złożył kolejną skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 1998r. Sygn. akt III SA 3593/97 oddalającym skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 1997r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych. Jako podstawy wznowienia skarżący wskazał art. 273 § 1 pkt 1 i 2, art. 273 § 2, art. 274, art. 282 § 1i § 2, art. 277, art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wniósł o uchylenie tego wyroku i stwierdzenie jego nieważności i niezgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym z mocą ex tunc oraz stwierdzenie niezgodności ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu skargi o wznowienie skarżący podniósł, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 1998r. Sygn. akt III SA 3593/97, oddalającym skargę skarżącego, oparł się na błędnie ustalonym stanie faktycznym i prawnym w zakresie istnienia prawa do emerytury skarżącego. Zdaniem skarżącego prawo do emerytury wojskowej nie zostało mu przyznane żadnym aktem prawnym, wobec czego nie powstał i nie istnieje obowiązek podatkowy i tym samym emerytalne organy wojskowe bezprawnie pomniejszają wypłacane na jego rzecz świadczenie o kwotę podatku dochodowego. Organy podatkowe i Naczelny Sąd Administracyjny rażąco naruszyły prawo akceptując działania organów wojskowych, w które powołuje się, jego zdaniem, na sfałszowane, bezprawne, samowolnie sfabrykowane decyzje emerytalne, wystawione do użytku wewnętrznego i nigdy jemu nie doręczone. W związku z powyższym, skarżący twierdzi, że zaliczki na podatek dochodowy od otrzymywanej należności są pobierane przez płatnika (Wojskowe Biuro Emerytalne w S.) bez podstawy prawnej, ze względu na brak decyzji w przedmiocie przyznania prawa do emerytury. Ponadto skarżący wskazuje na fakt sfałszowania jego podpisu na formularzu podatkowym PIT -32 za 1992 r. przez ówczesną małżonkę skarżącego, co zdaniem skarżącego zostało potwierdzone przez Prokuraturę Rejonową w K. w postanowieniu z dnia 6 sierpnia 1998 r. o umorzeniu dochodzenia ze względu na społecznie znikomą szkodliwość popełnionego czynu. Ten fakt, zdaniem skarżącego, stanowi podstawę do wznowienia postępowania zarówno administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego zgodnie z art. 273 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 273 § 2 u.p.p.s.a. Strona stwierdza, że nie mogła podnieść ww okoliczności we wcześniejszym postępowaniu sądowym, ponieważ dowody te nie były dla niej dostępne a potrzeba ich ujawnienia i zdobycia nastąpiła dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem skarżącego ustawowy termin do wniesienia skargi zostaje zachowany na podstawie poprzedniej odrzuconej skargi o wznowienie postępowania sądowego z dnia [...] października 2003 r., ponieważ w tej dacie skarżący dowiedział się o podstawach wznowienia przy okazji rozpoznawania innych skarg i pozwów przez sądy cywilne i administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 278 u.p.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Zatem z powyższej regulacji prawnej wynika wprost, iż w przedmiotowym przypadku z uwagi na podnoszone podstawy skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, skarga o wznowienie postępowania dotycząca prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 1998 r. powinna zostać złożona najpóźniej do 20 listopada 2003 r. Nie można uznać, iż termin ten został dochowany ze względu na złożenie skargi o wznowienie postępowania w dniu [...] października 2003 r. Tamte postępowanie, zainicjowane wnioskiem o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego z dnia [...] października 2003 r. zakończyło się prawomocnym postanowieniem o odrzuceniu skargi z dnia 26 kwietnia 2004 r. sygn akt. III S.A. 2904/03, ze względu na niezaskarżenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 20 marca 2006 r. o sygn. akt III SA 2904/03 odrzucającego skargę kasacyjną na ww. postanowienie. Ponadto skarżący wskazuje na stronie 1 skargi z dnia [...] kwietnia 2006 r., iż jest to nowy wniosek o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu ze względu na uchybienie 5 letniego terminu do jej wniesienia. Sąd zauważa, iż termin pięcioletni jest terminem materialnoprawnym i nie podlega przywróceniu. Powyższe stwierdzenie znajduje także potwierdzenie w orzeczeniu Sądu Najwyższego, który stwierdził, iż nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, jeżeli zostanie ona wniesiona po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia (por. postanowienie SN z 14 kwietnia 1999 r., II UKN 178/99 , OSNAP 2000, nr 15, poz. 599). Sąd rozpoznając tę skargę o wznowienie powyższy pogląd podziela. Ponadto Sąd zauważa, iż termin pięcioletni nie obowiązuje, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się na zarzucie niemożności działania (por. postanowienie SN z 21 lutego 1972 r., I CZ 134/71 , OSNCP 1973, nr 5, poz. 83) lub nienależytej reprezentacji. Niemniej jednak w niniejszej sprawie strona nie wskazywała jako podstawy wznowienia art. 271 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym przesłanką wznowienia jest pozbawienie strony możności działania lub należytej reprezentacji. Skarżący aktywnie działał w poprzednim etapie postępowania osobiście a także korzystał z fachowej pomocy radcy prawnego Franciszki Pniewskiej. Odnosząc się do podstaw wznowienia zawartych w skardze o wznowienie postępowania Z. P. wskazał jako podstawę wznowienia postępowania art. 273 § 1 i § 2 oraz art. 274 u.p.p.s.a.. Zgodnie z brzmieniem pierwszego z tych przepisu, można żądać wznowienia w przypadku, gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym lub na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym albo, gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący powołał się na postanowienie pismo procesowe złożone przez Wojskowe Biuro Emerytalne w S. w Sądzie Okręgowym [...] w W. w związku ze sprawą z powództwa o nakazanie objęcia go obowiązkiem wojskowego zaopatrzenia emerytalnego, w którym organ ten powołał się na, jego zdaniem, sfałszowane, bezprawne, samowolnie sfabrykowane decyzje emerytalne a także na fakt sfałszowania podpisu przez byłą małżonkę deklaracji PIT -32 dotyczącej rozliczenia podatkowego za rok 1992. Zatem nie żądał wznowienia ze względu na niemożność działania czy też brak należytej reprezentacji. Kolejną przyczynę odrzucenia wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II FZ 564/06 wskazał, iż niedopuszczalne jest wznowienie postępowania na skutek skargi z dnia 6 kwietnia 2006 r., ze względu na odrzucenie tożsamej z nią skargi z dnia 15 października 2003 r. prawomocnym postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2004 r., którym sąd I instancji, zgodnie art. 170 u.u.p.p.s.a., jest związany. Związanie Sądu wydanym przez siebie prawomocnym postanowieniem, w rozumieniu w/w przepisu, oznacza, że Sąd nie może go zmienić, ani uchylić, jeżeli przepis szczególny mu na to nie zezwala. Taki wyjątek przewiduje art. 165 u.u.p.p.s.a., ale tylko w stosunku do postanowień niekończących postępowania w sprawie, jeżeli nastąpi zmiana okoliczności sprawy. Postanowienie sądu I instancji z dnia [...] kwietnia 2004 r., odrzucające skargę o wznowienie postępowania kończy postępowanie sądowe, a zatem w/w wyjątek nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skoro sąd I instancji nie może zmienić wydanego przez siebie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2004 r., to skarga z dnia 6 kwietnia 2006 r. jest niedopuszczalna. A zatem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 7 w zw. z art. 276 u.u.p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W tej sytuacji, Sąd, na podstawie art. 278 w związku z 280 § 1 p.p.s.a i art.58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 276 u.p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.