III SA/Wa 125/17

Dnia 17 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi R. M. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. R.M. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł w niniejszej sprawie skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia przez Skarżącego wpisu sądowego w wyznaczonym terminie. Pismem z dnia 24 maja 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia 8 czerwca 2017 r., Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wskazując, że z powodu trudnej sytuacji finansowej nie miał możliwości uiścić wpisu od skargi w terminie. Jednocześnie Skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz zwrócił Skarżącemu kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Odpis powyższego postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o zażaleniu został wysłany na adres Skarżącego i odebrany w dniu 26 lipca 2017 r. przez małżonkę Skarżącego, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru ww. przesyłki znajdujące się w aktach sprawy (k. 49 akt sądowych – z.p.o.). W dniu 3 sierpnia 2017 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, w którym wskazał, że przesyłkę zawierającą odpis ww. postanowienia odebrała jego żona znajdująca się w zaawansowanej ciąży. W dniu 26 lipca 2017 r. Skarżący zawiózł żonę na porodówkę. Korespondencję z Sądu małżonka przekazała Skarżącemu w dniu 3 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia okoliczności niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznościami takimi mogą być np. nagła choroba (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt l OZ 246/08, LEX nr 479292, dostępne CBOSA). Wyjaśnić również należy, że uprawdopodobnienie braku winy oznacza wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, bowiem były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie argumentacja Skarżącego mająca uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia sprowadzała się do stwierdzenia, że przesyłka nie została mu przekazana przez dorosłego domownika, który odebrał przesyłkę od doręczyciela. Z art. 72 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Powołany przepis wskazuje na jedną z form tzw. doręczenia zastępczego, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, że takie doręczenie nastąpiło. Przepisy regulujące doręczenia zastępcze mają na celu umożliwienie prawidłowego przebiegu postępowania zwłaszcza w przypadkach, gdy dokonanie doręczenia samemu adresatowi jest utrudnione np. z uwagi na jego nieobecność pod wskazanym adresem. Doręczenie dokonane w takim trybie, uznaje się za równoznaczne z doręczeniem korespondencji samemu adresatowi. W niniejszej sprawie przesyłka sądowa zawierająca odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o zażaleniu, została odebrana w dniu 26 lipca 2017 r. przez małżonkę Skarżącego, a zatem doręczenie to należy uznać za prawnie skuteczne. Podjęcie się odbioru korespondencji przez domownika adresata nakłada na niego obowiązek należytego zadbania o interesy adresata. Niedochowanie natomiast należytej staranności przez taką osobę nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu. Okoliczność sama w sobie, że dorosły domownik nie przekazał przesyłek w terminie nie oznacza, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem w niniejszej sprawie w żaden sposób okoliczności, na które się powołuje, chociażby przez złożenie zaświadczenia o przebywaniu małżonki w szpitalu. Brak jakichkolwiek dokumentów uprawdopodobniających okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że Skarżący nie zadbał należycie o swoje sprawy i nie dołożył należytej staranności, a zatem w opisanych okolicznościach sprawy nie można przyjąć, że Skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w pkt. 1 sentencji postanowienia