III SA/Wa 1253/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Baran, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), asesor WSA Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2024 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 3 listopada 2023 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Fundacji [...] z siedzibą w W. (Skarżąca, Strona, Fundacja) z 25 października 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy wniesienie do Fundacji, w drodze darowizny, mienia przez podmioty wskazane w art. 28 ust. 2 ustawy o fundacji będzie rodziło po jej stronie obowiązek w podatku dochodowym od osób prawnych. Wniosek uzupełniono – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z dnia 22 grudnia 2023 r. Treść wniosku jest następująca: Wnioskodawca pozostaje fundacją rodzinną w organizacji ("Fundacja"). Fundacja została utworzona na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej ("Ustawa o fundacji"). Fundusz założycielski Fundacji wynosi 100 000 zł. Fundacja posiada dwóch fundatorów (dalej "Fundatorzy"), którzy pozostają małżonkami. Fundatorzy wnieśli wkłady na pokrycie funduszu założycielskiego w wysokości odpowiednio 90 000 zł (Fundator 1) oraz 10 000 zł (Fundator 2). Zgodnie z postanowieniami statutu Fundacji, Fundatorzy pozostają jednocześnie beneficjentami Fundacji. W związku z posiadaniem statusu beneficjentów Fundatorom przysługują określone w statucie świadczenia. Realizując wymogi określone w Ustawie o fundacji, Fundatorzy sporządzili spis mienia zawierającego informacje o osobach wnoszących mienie z określeniem rodzaju tego mienia i jego wartości według stanu i cen z chwili wniesienia oraz jego wartości podatkowej (art. 27 ust. 1 Ustawy o fundacji). Fundacja planuje w przyszłości powiększać swoje mienie, m.in. w drodze darowizn otrzymywanych od osób trzecich, co przewiduje art. 28 ust. 2 pkt 2 Ustawy o fundacji. Wnioskodawca wskazuje, że Fundacja planuje otrzymywać darowizny zarówno od osób fizycznych, jak i innych podmiotów, np. spółek. Przedmiotem darowizn dokonywanych przez osoby trzecie na rzecz Fundacji mogą pozostawać środki pieniężne lub inne aktywa (np. nieruchomości). W przypadku darowizn dokonywanych przez spółki, Fundacja nie wyklucza, że darczyńcą może pozostawać także spółka Fundatorów, tj. podmiot, którego wspólnikami pozostają Fundatorzy. Wobec powyższego Wnioskodawca powziął wątpliwość co do: 1. Prawidłowości przyjętego sposobu ustalenia proporcji wartości mienia wniesionego do Fundacji przez każdego z Fundatorów lub przez Fundację dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych wpływającego na zakres zwolnienia w PIT każdego z Fundatorów, którzy pozostają jednocześnie małżonkami oraz beneficjentami Fundacji wnoszącymi nieodpłatnie wkłady na pokrycie funduszu założycielskiego. Z tytułu uczestnictwa w Fundacji Fundatorzy ci posiadają uprawnienia do otrzymywania określonych w statucie świadczeń, a przychody z tytułu uzyskiwania tych świadczeń podlegają zwolnieniu w PIT; 2. Wpływu planowanego w opisany na wstępie sposób powiększania mienia Fundacji na ustalenie proporcji wartości mienia wniesionego do Fundacji przez każdego z Fundatorów lub przez Fundację dla celów zwolnienia w PIT przychodów Fundatorów uzyskiwanych z tytułu określonych w statucie świadczeń; 3. Obowiązków podatkowych Wnioskodawcy (CIT) związanych z powiększaniem majątku Fundacji na późniejszym etapie jej funkcjonowania w sposób opisany na wstępie, tj. poprzez otrzymywanie przez Fundację darowizn od podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 Ustawy o fundacji. We wniosku zadano m.in. pytanie: Czy wniesienie do Fundacji, w drodze darowizny, mienia przez podmioty wskazane w art. 28 ust. 2 Ustawy o fundacji będzie rodziło po jej stronie obowiązek w podatku dochodowym od osób prawnych? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3). Odpowiadając na ww. pytanie Strona podniosła, że jej zdaniem otrzymanie majątku przez Fundację np. w formie darowizny nie będzie rodziło po jej stronie obowiązku w podatku dochodowym od osób prawnych. Brak opodatkowania wynika ze zwolnienia podmiotowego fundacji rodzinnej określonego w art. 6 ust 1 pkt 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2022, poz. 2587 z późn. zm., dalej także: u.p.d.o.p., ustawa o CIT). Zwolnienie to nie ma zastosowania jedynie w przypadkach enumeratywnie wskazanych w ustawie o CIT. Należą do nich: 1) podatek dochodowy od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem (art 24b ustawy o CIT), który stanowi własność albo współwłasność podatnika, został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) podatek dochodowy od świadczenia lub mienia przekazanego lub postawionego do dyspozycji przez fundację rodzinną (art. 24q ustawy o CIT); 3) działalność gospodarcza fundacji rodzinnej, wykraczająca poza zakres określony w Ustawie o fundacji 4) przychody osiągane przez fundację rodzinną z najmu dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, której przedmiotem jest przedsiębiorstwo, zorganizowana część przedsiębiorstwa łub składniki majątku służące prowadzeniu działalności przez beneficjenta fundatora lub podmiot powiązany (art. 6 ust. 8 ustawy o CIT). W ramach wyłączeń zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT nie zostały wymienione czynności związane z otrzymywaniem majątku przez fundacje rodzinne, zatem dokonanie przez osoby wskazane w art. 28 ust. 2 Ustawy o fundacji wniesienia mienia do Fundacji, np. w drodze darowizny, nie będzie rodziło po jej stronie obowiązku w podatku dochodowym od osób prawnych. Postanowieniem z [...] stycznia 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej wskazując w uzasadnieniu, że wniosek nie zawiera wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego. Przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego ma charakter hipotetyczny i poglądowy. Wystąpienie skutków podatkowych w zakresie zadanego pytania jest uwarunkowane wystąpieniem szeregu opisanych we wniosku zdarzeń, z których żadne jeszcze nie nastąpiło i nie wiadomo, kiedy i czy w ogóle nastąpią. W sprawie jest zbyt wiele niepewnych, hipotetycznych i niedookreślonych czasowo zdarzeń, wobec czego za przedwczesne należy uznać ocenianie skutków podatkowych ich wystąpienia w trybie postępowania interpretacyjnego. Można wobec tego przypuszczać, że celem Strony jest w rzeczywistości uzyskanie od organu porady prawnej w odniesieniu do czynności opisanych we wniosku, zaś instytucja interpretacji indywidualnych prawa podatkowego nie została wprowadzona w celu umożliwienia podmiotom zaznajamiania się z poglądami organu na wykładnię określonych przepisów prawa podatkowego z przyczyn czysto poznawczych. W odniesieniu do zdarzeń przyszłych ma ona służyć uzyskaniu przez zainteresowanego informacji odnośnie do prawidłowości dokonanej przez niego oceny skutków podatkowych skonkretyzowanych, rozważanych (planowanych) przez niego działań lub zaniechań albo oceny skutków podatkowych sytuacji, co do której - z uwagi na istniejące okoliczności faktyczne - można stwierdzić, że zajdzie z istotnym stopniem prawdopodobieństwa. Instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje bowiem ochronę prawną w zakresie określonym przepisami Ordynacji podatkowej w przypadku zastosowania się zainteresowanego do wydanej interpretacji. Funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej wynikająca z art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie może być natomiast realizowana w odniesieniu do abstrakcyjnych przyszłych stanów faktycznych ani wymyślonych przez wnioskodawcę sytuacji, które teoretycznie mogą się zdarzyć. Powyższe powoduje, że przedmiotowy wniosek ma charakter teoretyczny, poglądowy (niezindywidualizowany) - nie wiadomo na tle jakiej konkretnej sytuacji należałoby oceniać stanowisko Strony, a opis zdarzenia przyszłego nie przedstawia skonkretyzowanej przyszłej sytuacji faktycznej. Nie wiadomo jakich faktycznych czynności prawnych fundacja dokona w przyszłości. W takiej sytuacji uzyskana interpretacja indywidualna miałaby charakter czysto poglądowy. Przestawiony opis sprawy jest bardzo ogólny i nie wskazuje na jednoznaczne, jasno określone zdarzenia - nie wiadomo konkretnie od kogo, w jaki sposób, kiedy, ani też co konkretnie zostanie wniesione do fundacji rodzinnej - tak wydana interpretacja nie zapewniałaby ochrony, bowiem nie odnosiłaby się do zdefiniowanego zdarzenia. Za jednoznaczne przedstawienie opisu sprawy nie można uznać stwierdzeń, że fundacja planuje powiększać swoje mienie m.in. w drodze darowizny, otrzymanych od osób trzecich (osób fizycznych jak i innych podmiotów np. spółek, a przedmiotem darowizny mogą być środki pieniężne lub inne aktywa (np. nieruchomości). Tak przedstawione zdarzenie w zasadzie może się odnosić do każdego zdarzenia, które mogłoby wystąpić w fundacji rodzinnej, co stoi w sprzeczności z funkcją interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym, wobec wysokiego stopnia niepewności co do ziszczenia się opisanego we wniosku zdarzenia, które ma charakter hipotetyczny, wydana w niniejszej sprawie interpretacja nie spełniałaby dla Strony jako fundacji rodzinnej funkcji ochronnej, o której mowa w art. 14n § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Złożony w obecnej formie wniosek ma charakter czysto teoretyczny i nie może stanowić podstawy do wydania interpretacji w trybie określonym w przepisach art. 14b i nast. Ordynacji podatkowej. Ewentualnie wydana interpretacja w tym zakresie nie miałaby charakteru indywidualnego, lecz stanowiłaby ogólną poradę prawną w kwestii określonej pytaniami zawartymi we wniosku. Pismem z 24 stycznia 2024 r. Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie, zaskarżając je w całości i zarzucając: 1. naruszenie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz w zw. z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej także "O.p.") poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wezwania Fundacji do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji w sytuacji, gdy Organ uznał, że opisane we wniosku zdarzenie przyszłe zostało przedstawione w sposób nieprecyzyjny. W przypadku wystąpienia takiej sytuacji organ podatkowy jest obowiązany do podjęcia czynności wyjaśniających zmierzających do doprowadzenia wniosku do stanu zgodności z art. 14b § 3 O.p.; 2. naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p. poprzez jego zastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy nie zaistniała jakichkolwiek przyczyna uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania. W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wszczęcie postępowania w sprawie części wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 25 października 2023 roku, w zakresie pytania nr 3 sformułowanego we wniosku. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że jeśli zatem uznał, że "przedstawiony opis sprawy jest bardzo ogólny i nie wskazuje na jednoznaczne, jasno określone zdarzenia - nie wiadomo konkretnie od kogo, w jaki sposób, kiedy, ani też co konkretnie zostanie wniesione do fundacji rodzinnej" to powinien podjąć czynności wyjaśniające poprzez wystosowanie do wnioskodawcy odpowiedniego wezwania mającego na celu doprecyzowanie opisanego we wniosku stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. I FSK 160/17, wyrok NSA z dnia 11 marca 2020 r., sygn. II FSK 852/18 oraz wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. I FSK 532/17). Takie działania umożliwiłyby Organowi wydanie interpretacji indywidualnej. Pominięcie wezwania Fundacji do uzupełnienia wniosku w sytuacji, gdy Organ uzasadnia postanowienie odmowne brakiem wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego stanowi wyraz pewnej niekonsekwencji Organu oraz narusza przepisy postępowania interpretacyjnego. Należy bowiem podkreślić, że Organ pismem z dnia 14 grudnia 2023 r. zwrócił się do Fundacji z wezwaniem do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji. Jako jedną z podstaw prawnych wskazano art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Wezwanie dotyczyło przedłożenia określonych dokumentów oraz wskazania adresu elektronicznego do doręczeń pełnomocnika głównego. Skoro Organ ocenił wniosek o wydanie interpretacji jako zbyt ogólny i niezawierający wyczerpującego opisu stanu faktycznego i jednocześnie skorzystał z możliwości wezwania wnioskodawcy do jego uzupełnienia w określonym zakresie w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., to niezrozumiałym pozostaje dlaczego wezwanie to nie obejmowało również wyjaśnienia wątpliwości Organu wyartykułowanych następnie w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Strony, odmowa wydania interpretacji pozostaje nieuzasadniona. Nie zaistniała bowiem jakakolwiek przyczyna mogąca stanowić podstawę odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego. Organ zaniechał przy tym dokonania wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku oceniając jednocześnie, że stan faktyczny nie został przedstawiony w sposób na tyle wyczerpujący, ażeby można było wydać na jego podstawie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wskazane zaniechanie stanowi naruszenie przepisów postępowania uniemożliwiające zainteresowanemu uzyskanie interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Postanowieniem z [...] marca 2024 r. Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Organ wskazał, że opis zawarty we wniosku ma charakter hipotetyczny i zbudowany jest na wielu niepewnych elementach (nie wiadomo kiedy i które z nich wystąpią). Zdaniem organu odwoławczego w pełni podzielić należy pogląd organu pierwszej instancji, który twierdzi, że z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być ocena prawna abstrakcyjnych, hipotetycznych sytuacji. Organ odwoławczy również podzielił pogląd organu pierwszej instancji, iż wniosek nie zawierał wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego. Przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego miał charakter hipotetyczny i poglądowy. Przedstawiając zdarzenie przyszłe Strona posługiwała się zwrotami w trybie przypuszczającym, co czyniło opis mających wystąpić zdarzeń niepewnym i nieprecyzyjnym. Wskazywały na to m.in. wykorzystywane we wniosku zwroty: "fundacja planuje w przyszłości", "fundacja planuje otrzymywać darowizny", "mogą pozostawać środki pieniężne lub inne aktywa", "nie wyklucza", "może pozostawać także", "np.". Z analizy sprawy wynikało, że Strona dopiero planuje podjęcie szeregu czynności przez fundację. Można zatem przypuszczać, że celem było w rzeczywistości uzyskanie od organu porady prawnej w zakresie wskazania możliwych obciążeń podatkowych, od których Strona będzie dopiero uzależniać podjęcie decyzji co do zasadności realizacji opisanych we wniosku działań. Wskazano, że nie taki jest charakter wydawanych interpretacji indywidualnych prawa podatkowego. Tak przekazana bowiem treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazywała, że jest to w istocie wniosek o udzielenie porady z zakresu obowiązków podatkowych, a nie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa (pytanie zadane w indywidualnej sprawie w oparciu o wyczerpująco przedstawiony zdarzenie przyszłe). Powyższe powoduje, że przedmiotowy wniosek miał charakter teoretyczny, poglądowy (niezindywidualizowany) - nie wiadomo na tle jakiej konkretnej sytuacji należałoby oceniać stanowisko Strony, a opis zdarzenia przyszłego nie przedstawiał skonkretyzowanej przyszłej sytuacji faktycznej. Nie wiadomo jakich faktycznych czynności prawnych fundacja dokona w przyszłości. W takiej sytuacji uzyskana interpretacja indywidualna miałaby charakter czysto poglądowy. Okoliczności sprawy uniemożliwiały zatem wydanie interpretacji indywidualnej, ponieważ w danej sytuacji nie mamy do czynienia ze "zdarzeniem przyszłym" w rozumieniu art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, lecz z pewną sytuacją która potencjalnie może wystąpić przy założeniu wystąpienia innych okoliczności. Interpretacja wydana w tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym byłaby w istocie interpretacją warunkową. W tym przypadku pozbawiona cech indywidualnych interpretacja byłaby wyłącznie opinią organu w przedmiocie wykładni wskazanych we wniosku przepisów i nie pełniłaby funkcji gwarancyjnej, o której mowa w art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor wskazał, że w analizowanej sprawie wystąpienie skutków podatkowych w zakresie zadanego pytania było uwarunkowane wystąpieniem opisanych we wniosku zdarzeń, z których żadne jeszcze nie nastąpiło i nie wiadomo, kiedy i czy w ogóle nastąpi. Nie wiadomo do jakiego konkretnie zdarzenia miałaby się odnosić wydana dla Skarżącej interpretacja. Interpretacja zapewnia funkcję ochronną, natomiast przy tak skonstruowanym opisie sprawy ona z góry byłaby wyłączona, bowiem niemożliwym jest dopasowanie opisanego zdarzenia do zdarzenia, które miałoby miejsce w rzeczywistości, o ile w ogóle do takiego by doszło. Interpretacja nie ma za zadanie zapewnić ochrony do wszelkich działań podatników, tylko musi się odnosić do konkretnego zdarzenia, o takim nie można mówić na gruncie przedstawionego opisu sprawy. Zatem wydana interpretacja nie spełniałaby swojej podstawowej roli - funkcji ochronnej. Poprzez wyczerpujące przedstawienie opisu sprawy nie należy rozumieć wymienienie różnych kategorii aktywów (w formie katalogu otwartego), które fundacja otrzyma od bliżej niesprecyzowanych podmiotów. Poprzez pojęcie "wyczerpujący" należy m.in. rozumieć dokładne opisanie zdarzenia, które jest planowane przez wnioskodawcę. Opis nie może ograniczać się wyłącznie do wymienienia zdarzenia, które mogłoby zaistnieć w działalności fundacji. Wyczerpujące przedstawienie opisu sprawy nie oznacza wskazania kategorii aktywów i różnych podmiotów. Niezasadne i godzące w istotę omawianej instytucji byłoby wydanie interpretacji indywidualnej, która miałaby pełnić jedynie funkcję informacyjną, a której funkcja gwarancyjna byłaby z góry wyłączona. Warunkiem możliwości realizacji funkcji gwarancyjnej jest natomiast takie zindywidualizowanie sprawy będącej przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, które pozwala na "odkodowanie" podmiotowego i przedmiotowego zakresu żądanego rozstrzygnięcia, a tym samym - na określenie granic żądanej ochrony. Zatem warunkowe i abstrakcyjne przedstawienie sytuacji, która być może będzie miała miejsce, wykluczało możliwość wydania interpretacji podatkowej w niniejszej sprawie. Przedstawiono bowiem koncepcje zdarzenia przyszłego warunkowego, nieskonkretyzowanego zdarzenia, które w najbliższej przyszłości nie ma możliwości spełnienia. Organ odwoławczy nie znalazł również uzasadnienia dla zarzutu braku wezwania przez organ do uzupełnienia wniosku, jeżeli, zdaniem organu, nie przedstawiono wyczerpująco zdarzenia przyszłego. Aby zastosować art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej organ musi wskazać jakie konkretnie braki zawarte są we wniosku. Przepis ten w pierwszej kolejności wprost odnosi się do braków formalnych. Jedynie na zasadzie odpowiedniego stosowania może zostać wykorzystany do precyzowania okoliczności przedstawionych we wniosku. Jak wynikało z wniosku, miał on braki formalne, zatem wystosowano do Strony wezwanie w tej sprawie. Jednakże, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ nie był uprawniony do wezwania Skarżącej o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego. Dyrektor wskazał, że należy mieć na względzie, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań podatkowych, do którego nie mają zastosowania inne (poza wskazanymi w art. 14h Ordynacji podatkowej) przepisy Ordynacji podatkowej. W szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, celno-skarbowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Tym samym ustalenie stanu rzeczywistego w sprawie stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. W gruncie rzeczy bowiem wzywanie do wyjaśnienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego prowadziłoby do kreowania lub współkreowania tła faktycznego przez organ, co stałoby w opozycji do treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (tak też w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3227/14). Organ powołując się na wyroki sądów administracyjnych (Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 4 września 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 630/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 25 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2235/14) wskazał, że w wyrokach powyższych przyjęto, że: "we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opis sprawy poddawanej ocenie podatkowej, o którym mowa w art. 14b § 3 ab initio O.p., powinien być taki, jakby był przedmiotem ustaleń własnych podatnika dokonywanych w ramach samoobliczenia podatku za dany okres rozliczeniowy albo przedmiotem ustaleń organu podatkowego niezbędnych do dokonania oceny prawnej i przeprowadzenia procesu zastosowania prawa materialnego co do faktów mających miejsce w określonym okresie rozliczeniowym. Brak przedstawienia w ramach wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego stanowiącego dla organu podatkowego podstawę właściwej kwalifikacji prawnopodatkowej, który nie poddaje się usunięciu w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p., stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania z takiego wniosku na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p.". We wskazanych wyżej wyrokach, wskazując na specyfikę postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na to, że w tym szczególnym postępowaniu nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe. W rezultacie, z uwagi na gwarancyjną i informacyjną funkcję interpretacji indywidualnych, w następstwie wydania interpretacji indywidualnej zainteresowany ma poznać zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku i będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że we wniosku o wydanie interpretacji niezbędne jest podanie informacji dotyczących miejsca, czasu, czy innych jeszcze elementów pozwalających na uchwycenie tożsamości zdarzeń, zależnie od specyfiki wynikającej z przepisów prawa podatkowego będących w danym przypadku przedmiotem interpretacji. Udzielana odpowiedź musi bowiem nosić cechy ściśle zindywidualizowane, gdyż w ramach instytucji interpretacji indywidualnych nie mogą być formułowane oceny abstrakcyjne, tj. dotyczące rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego bez ich umiejscowienia w indywidualnej sytuacji zainteresowanego. Mając na względzie powyższe Dyrektor wskazał, że postępowanie o wydanie interpretacji nie jest postępowaniem podatkowym, w którym organ podatkowy jest zobowiązany do precyzyjnego ustalania stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz postępowaniem, w którym ciężar dowodzenia poprzez treść wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Organ nie jest więc uprawniony w postępowaniu interpretacyjnym do dokonywania ustaleń w zakresie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), dokonuje jedynie oceny prawnej przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego, który powinien być przedstawiony w sposób wyczerpujący. To na podmiocie oczekującym udzielenia interpretacji ciąży zatem obowiązek dokładnego i wnikliwego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego sprawy, który należy rozumieć, jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, czyli każdego elementu zdarzenia, które zaszło lub zachodzi w rzeczywistości i składa się na określony stan rzeczy. Wskazać należy więc, że ewentualne wezwanie Fundacji o uzupełnienie opisu sprawy byłoby bezpodstawne, skoro Strona przedstawiła we wniosku czysto hipotetyczną sytuację, która jeszcze się nie zdarzyła i nie wiadomo było czy w ogóle będzie miała miejsce. Nie mieliśmy bowiem do czynienia z konkretnym zdarzeniem przyszłym. Zatem wzywanie Fundacji o doprecyzowanie opisu sprawy było bezcelowe. Pismem z 24 kwietnia 2024 r. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie organu drugiej instancji zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie: 1. art. 169 § 1 w zw. z art. 14g § 1 oraz art. 14b § 3, art. 120 oraz art 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie wezwania Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w sytuacji gdy organ uznał, że zdarzenie przyszłe opisane we wniosku zostało przedstawione w sposób nieprecyzyjny i niedookreślony, co uniemożliwia wszczęcie postępowania i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, 2. art. 14b § 3 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że stan faktyczny nie został opisany przez Skarżącą w sposób wyczerpujący, tylko i wyłącznie na tej podstawie, że Wnioskodawca użył określeń, które organ uznał za hipotetyczne i zbudowane na wielu niepewnych elementach (nie wiadomo kiedy i które z nich wystąpią); wobec powyższego należy stwierdzić, że zarzuty organu sprowadzają się jedynie do semantyki, trudno bowiem oczekiwać, aby w przypadku zdarzenia przyszłego (które z założenia jest hipotetyczne i niepewne) Wnioskodawca posługiwał się zdecydowanymi zwrotami. Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o: 1. uchylenie postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2024 r. i poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2024 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Skarżącej kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu Fundacja podniosła, że jeśli organ uznał, że przedstawiony stan faktyczny nie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności powinien wezwać Skarżącą do jego uzupełnienia. Z uwagi na fakt, że organ zaniechał takiego działania naruszył art. 169 § 1 O.p. W konsekwencji Skarżąca nie miała możliwości doprecyzowania wniosku, przez co została pozbawiona możliwości uzyskania rozstrzygnięcia. Co więcej, wezwanie do uzupełnienia braków byłoby tym bardziej zasadne, że w jego treści organ wskazałby jakich elementów jego zdaniem brakuje, a także dlaczego są one niezbędne do wydania merytorycznej decyzji. Należy przy tym pamiętać, że w wezwaniu do uzupełnienia braków organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć się do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenia ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedynie pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy (tak m. in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2023 r., I SA/Kr 147/23, LEX nr 3565547). Bez wystosowania przez organ takiego wezwania nie sposób stwierdzić, czy informacje, których żąda, rzeczywiście były konieczne do zajęcia merytorycznego stanowiska. Zaniechanie przez organ wezwania Skarżącej pozbawiło ją możliwości oceny swojego stanowiska przedstawionego we wniosku o interpretację. Niekompletność stanu faktycznego z całą pewnością można uznać za brak formalny, który winien skutkować zastosowaniem przez organ art. 169 § 1 O.p. Skoro organ uznał, że stan faktyczny zawiera luki, powinien dążyć do ich uzupełnienia przez Skarżącego. Należy mieć również na względzie, że podczas sporządzania wniosku o wydanie interpretacji Wnioskodawca dołożył wszelkich starań, aby był on wyczerpujący. Jednocześnie, gdyby zaistniała potrzeba jego uzupełnienia na pewno by to zrobił. Nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem organu jakoby stan faktyczny opisany we wniosku był na tyle hipotetyczny, że nie było możliwe jego doprecyzowanie. Wątpliwości organu wynikają bowiem z użytych zwrotów, takich jak np. "fundacja planuje", "mogą pozostawać czy "nie wyklucza". Można by uznać, że gdyby Skarżący skorzystał z bardziej zdecydowanych twierdzeń, które nie wskazywałyby na prawdopodobieństwo, organ nie powziąłby jakichkolwiek wątpliwości. Użycie określonych wyrażeń nie może jednak decydować o niekompletności stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Mając jednak na uwadze, że stan faktyczny dotyczy zdarzenia przyszłego, oczywistym jest, że użyte sformułowania będą w pewien sposób niedookreślone. Jednocześnie fakt ten nie stanowi o warunkowości interpretacji. Nie sposób bowiem uniknąć trybu przypuszczającego w sytuacji, gdy interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego. Skoro nawet element niepewności w postaci kilku wariantów nie uprawnia do odmowy wszczęcia postępowania (tak wyrok WSA w Łodzi z 31 stycznia 2024 r., I SA/Łd 907/23, LEX nr 3689613), tym bardziej nie powinno do tego uprawniać użycie trybu przypuszczającego. Można odnieść wrażenie, że organ celowo nie dążył do uzyskania brakujących informacji, bowiem chciał uniknąć zajęcia merytorycznego stanowiska. Strona wskazała, że samo to, że wniosek dotyczy przyszłego stanu faktycznego, nie przekreśla możliwości wezwania Skarżącego do uzupełnienia wniosku (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 1070/22, LEX nr 3455422). Wniosek Skarżącej obejmował kilka pytań, był więc na tyle wielowątkowy, że niektóre z wątków mogły wymagać doprecyzowania. Niestety, organ nie umożliwił Skarżącej uzupełnienia brakujących kwestii, co pozbawiło ją możliwości uzyskania interpretacji indywidualnej. Istotnym jest również na ile możemy oczekiwać konkretności od stanu faktycznego, który ma powstać w przyszłości. Opisując go, nie można całkowicie unikać trybu przypuszczającego albo niedookreślonych zwrotów, takich jak "może" czy "w przyszłości". Jednocześnie, tak skonstruowany wniosek nie wyklucza możliwości wydania na jego podstawie interpretacji, nawet jeśli musiałby być poprzedzony wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Rozpoznając powyższą skargę w ramach sprawowanej kontroli według powyższych kryteriów Sąd w składzie niniejszym uznał ją za zasadną. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było, czy zasadnie organ odmówił Stronie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji powołując się na to, że zawarty we wniosku opis zdarzenia przyszłego jest ogólny i nie przedstawia określonej skonkretyzowanej przyszłej sytuacji faktycznej. Jak stanowi art. 14b § 1 o.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ustawy). Stosownie zaś do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 ustawy). Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści, jej zakres regulują przepisy art. 14k - 14n o.p. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może zatem toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, a następnie poddawanie ich swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Jeśli przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny spełnia hipotezę konkretnego przepisu prawa, to organ podatkowy ma podstawy do uznania, że podany we wniosku stan faktyczny jest przedstawiony wyczerpująco (wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., I FSK 1158/08). Art. 165a o.p. ma w postępowaniu w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jedynie odpowiednie zastosowanie. Oznacza to, że winien być interpretowany z uwzględnieniem pozostałych regulacji dotyczących wydawania interpretacji podatkowych, w tym odrębności, jakimi charakteryzują się wydawane na podstawie tych przepisów interpretacje podatkowe. Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 o.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi natomiast do wniosku, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy: - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego;- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym organu wydającego interpretacje indywidualne; - wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. W doktrynie podkreśla się, że przepisu tego nie należy interpretować rozszerzająco, bowiem taka wykładnia stanowiłaby skuteczny środek dla organów podatkowych ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków i oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Powyższe uwagi należy uwzględnić oceniając, czy zasadnie organ interpretacyjny uznał, że wniosek Skarżącej nie kwalifikował się do merytorycznego rozpoznania i wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zważywszy na powyższy przepis do przesłanek warunkujących odmowę wszczęcia postępowania zaliczyć należy wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną w postępowaniu oraz inne niewskazane wprost przez ustawodawcę przesłanki uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Niewątpliwie - co nie było też przedmiotem sporu – w niniejszej sprawie nie ziściła się pierwsza z wymienionych przesłanek odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Strona występowała bowiem z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów we własnej sprawie, przestawiając zaistniały stan faktyczny związany z konsekwencjami podatkowymi opisanego zdarzenia. Tym samym należało uznać, że posiadała interes prawny w ustaleniu swojej sytuacji na tle prawa podatkowego, a co za tym idzie – można jej było przypisać status zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b o.p. Odpowiedzi wymaga natomiast, czy istotnie – jak uzasadniał swoje postanowienie Dyrektor KIS - zagadnienie przedstawione we wniosku nie może być przedmiotem interpretacji podatkowej z uwagi na brak przedstawienia w ramach wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego stanowiącego dla organu podatkowego podstawę właściwej kwalifikacji prawnopodatkowej, który nie poddaje się usunięciu w trybie art. 169 § 1, w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej objawia się m.in. tym, że: - zakres postępowania interpretacyjnego wyznacza treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (wyrok z dnia 14 lutego 2017 r., II FSK 116/15); - interpretacja jest podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska); - organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może ingerować w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez wnioskodawcę, ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia; - zadanie organu jest ograniczone do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku z punktu widzenia ich kwalifikacji podatkowej (wyrok z dnia 7 kwietnia 2017 r., I FSK 659/15); - zakres sprawy administracyjnej o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wyznacza zaprezentowany wyczerpująco we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny i odnoszące się do niego: pytania interpretacyjne, stanowisko prawne wnioskodawcy oraz oceny prawne organu podatkowego w zakresie możliwości stosowania i wykładni prawa podatkowego; - na podstawie art. 14b § 3 O.p. stanem faktycznym sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej jest zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, czyli stan faktyczny określonego zdarzenia lub okoliczności przewidywanych przez wnioskodawcę, do których odnoszą się oceny stosowania i wykładni prawa; - wyczerpująco przedstawiony (zaistniały lub prognozowany) stan faktyczny stanowi punkt odniesienia do udzielenia w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości urzędowej informacji o możliwościach stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby połączonej także z operatywną wykładnią adekwatnych przepisów prawa (za uchwałą z dnia 7 lipca 2014 r., II FPS 1/14); - w pojęciu "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, użytym w art. 14b § 3 ab initio O.p., mieszczą się zarówno elementy opisywane w ujęciu czysto fizycznym, mające lub mogące mieć miejsce w rzeczywistości, jak i mogą tkwić w nim również elementy określane od razu przez użycie definiujących je kategorii/pojęć prawnych, co do których wykładni i oceny zastosowania wnioskodawca nie ma wątpliwości i o nie nie pyta; - przewidziane w art. 14b § 3 in fine O.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi obejmować całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy (wyrok z dnia 10 maja 2019 r., I FSK 187/17 oraz odwołujące się do tego orzeczenia wyroki z dnia 27 sierpnia 2019 r., I FSK 1642/15 i I FSK 1793/15). Z przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego wynika, iż Fundacja planuje w przyszłości powiększać swoje mienie, m.in. w drodze darowizn otrzymywanych od osób trzecich, co przewiduje art. 28 ust. 2 pkt 2 Ustawy o fundacji. Wnioskodawca wskazuje, że Fundacja planuje otrzymywać darowizny zarówno od osób fizycznych, jak i innych podmiotów, np. spółek. Przedmiotem darowizn dokonywanych przez osoby trzecie na rzecz Fundacji mogą pozostawać środki pieniężne lub inne aktywa (np. nieruchomości). Zauważyć należy, że wniosek Strony zawiera opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego oraz stanowisko Strony w tym zakresie z przytoczeniem przepisów prawa i ich wykładni). Opis zdarzenia przyszłego (w przeciwieństwie do stanu faktycznego, który miał miejsce) zawsze zawiera pewien stopień niepewności. Jednakże w niniejszej sprawie sytuacja nie jest czysto hipotetyczna, ale charakteryzuje się dużym stopniem prawdopodobieństwa zaistnienia. Sąd w składzie niniejszym nie podziela zatem stanowiska Organu, iż opisane stan przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji jest zbyt ogólny. Opis ten jest bowiem wystarczający dla potrzeb wydania żądanej interpretacji indywidualnej. Zatem zarzut Organu w powyższym zakresie jest bezzasadny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ zobowiązany będzie do uwzględnienia stanowiska Sądu. Wskazane naruszenie przepisów prawa procesowego uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c) p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.