III SA/Wa 1258/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędziowie Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].04.2004r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 108 § 1, art. 109 § 2 pkt 1, art. 116, art. 51 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm./ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].12.2003 r. znak: [...] orzekającą o odpowiedzialności podatkowej A. G. - członka zarządu "Domu Restauracyjnego G." Sp. z o.o. z siedzibą w . - za zaległości w podatku od towarów i usług w/w spółki za okres od grudnia 2002 r. do lipca 2003 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...].12.2003 r. Nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej Pana A. G. za zaległości podatkowe "Domu Restauracyjnego G." Sp. z o.o. z siedzibą w W. w łącznej kwocie 93.106 zł oraz za odsetki za zwłokę należne od powyższych zaległości w kwocie 9.715,30 zł, w związku z nieuregulowaniem przez spółkę należności w podatku od towarów i usług wynikających z deklaracji VAT-7 za okres od grudnia 2002 r. do lipca 2003 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż wszczęte wobec Spółki postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne, a Spółka nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego, z którego można by zaspokoić należne roszczenia (protokół o stanie majątkowym z dnia 13.01.2003 r.), brak jest także wystarczających środków na rachunku bankowym Spółki (pismo B. BANK S.A. z dnia 31.01.2002 r. oraz z dnia 10.06.2002 r.). Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. uznał, że spełnione zostały przesłanki z art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa do orzeczenia o odpowiedzialności Adama G. za zobowiązania Spółki gdyż: • zaległości "Domu Restauracyjnego G." Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2002 r. do lipca 2003 r. powstały w czasie pełnienia przez Stronę obowiązków członka zarządu w/w Spółki, • egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, • Strona nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości, ani nie uczynił tego żaden inny uprawniony podmiot, • nie zostało wszczęte wobec Spółki postępowanie zapobiegające upadłości, • Adam G. nie wykazał braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, ani nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby organowi podatkowemu zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, Z decyzją tą nie zgodził się p. A. G., wniósł odwołanie, w którym domagał się jej uchylenia i umorzenia lub zawieszenia postępowania podatkowego. W opinii Strony Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. przedwcześnie wydał decyzję o przeniesieniu odpowiedzialności, ponieważ w kwietniu 2003 r. zostały zabrane, a następnie zlicytowane ruchomości, lecz do dnia złożenia odwołania Urząd Skarbowy nie zawiadomił Spółki jakie zaległości zostały pokryte z pieniędzy uzyskanych z licytacji. Ponadto Pan A. G. podnosił, iż nie zgadza się z twierdzeniem organu pierwszej instancji, jakoby egzekucja przeciwko Spółce okazała się bezskuteczna oraz, że Strona nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja jest możliwa. A. G. stwierdzał, iż wielokrotnie występował do [...] Urzędu Skarbowego W. z różnymi propozycjami skutecznej egzekucji, na dowód czego załączył kserokopie kilku pism. Wskazał także, że w 2001 r. Urząd Skarbowy uzyskał od spółki kwotę ok. 800 tys. zł. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymując w mocy decyzję Naczelnika urzędu skarbowego uznał, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem Dyrektora organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż egzekucja przeciwko Spółce "Dom Restauracyjny G." okazała się bezskuteczna, z akt sprawy wynika bowiem, że odebrane, zwiezione i w znacznej części sprzedane na licytacji ruchomości nie były własnością "Domu Restauracyjnego G." Sp. z o.o., lecz Spółki z o.o. "G.". "Dom Restauracyjny G." jedynie dzierżawił na podstawie umowy zawartej w dniu 03.08.1998 r. wyposażenie restauracji. Jedynym majątkiem ruchomym stanowiącym własność "Domu Restauracyjnego G." Sp. z o.o. były samochody, które zostały zajęte, odebrane i sprzedane w dniach 27.02.2002 r. i 07.08.2003 r., a uzyskane z tego tytułu środki pieniężne w kwocie 23.350 zł w nieznacznym stopniu pokryły zaległości podatkowe Spółki (faktura Nr 5/2002 z dnia 27.02.2002 r. oraz Nr 97/2003 z dnia 07.08.2003 r.). Dyrektor wskazał, że Spółka "Dom Restauracyjny G." - na dzień wszczęcia postępowania, jak również na dzień wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na A. G. nie posiadała majątku ruchomego i nieruchomego, z którego można było zaspokoić należne roszczenia (protokół o stanie majątkowym z dnia 13.01.2003 r.), a także środków na rachunku bankowym (pismo B. BANK S.A. z dnia 31.01.2002 r., 10.06.2002 r. oraz z dnia 15.12.2003 r.). W opinii Dyrektora Izby Skarbowej z treści pism kierowanych do organu pierwszej instancji nie wynika, aby Strona wskazała mienie Spółki, z którego egzekucja jest możliwa, a wręcz przeciwnie składała ona wnioski w sprawie ograniczenia egzekucji. Nie można zatem uznać, aby w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej uwalniające A. G. od odpowiedzialności podatkowej. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].04.2004r. Nr [...] A. G. pismem z dnia 17.06.2004r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze stwierdził, iż nie zgadza się z treścią ww. decyzji, wnosi o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi podnosi zarzut nieprawidłowych ustaleń zaskarżonej decyzji dotyczących bezskuteczności egzekucji i niewskazania mienia spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa. Do skargi załącza plik dokumentów, z którego jego zdaniem wynika, iż wielokrotnie występował do właściwego urzędu skarbowego z propozycjami skutecznej egzekucji. Podnosi także, że fakt uregulowania w 2001r. kwoty 903.222,95 zł wyklucza możliwość twierdzeń o bezskuteczności egzekucji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Dokonana przez Sąd stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym od 1-go stycznia 2003 r.) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Jak wynika z cytowanego przepisu dla skutecznego orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest obowiązany wykazać jedynie: 1) okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz 2) bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. Ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności za zaległości Spółki spoczywa na członku zarządu. Istnienie zaległości w podatku od towarów i usług Spółki "Dom Restauracyjny G." w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji jest w sprawie bezsporne. Zobowiązania wynikają bowiem ze złożonych przez Spółkę deklaracji VAT – 7 za okres od grudnia 2002 r. do lipca 2003 r. i Skarżący nie kwestionuje, że Spółka nie dokonała ich zapłaty. W trakcie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił ponadto, że dokonane wcześniej ściągnięcia należności w kwocie 903.222,95 zł zarachowane zostały na poczet podatków dochodowych, kosztów egzekucyjnych, a w przypadku podatku od towarów i usług na zaległości z innych, wcześniejszych okresów, aniżeli objęte zaskarżoną decyzją (listopad – grudzień 1999r., luty 2000r. maj – grudzień 2000r. oraz marzec – lipiec 2001r.) - /p. strona 4 uzasadnienia decyzji odwoławczej, pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 19.04.2004r. – karta 218 akt podatkowych; informacja Działu Poboru [...] Urzędu Skarbowego W. z 15.01.2004r. – karta 212 akt podatkowych oraz karta 206 -207 akt podatkowych/. Poza sporem jest także, że skarżący w okresie, w którym powstały powyższe zobowiązania w podatku od towarów i usług pełnił w spółce funkcję członka zarządu spółki. Przedmiotem sporu jest natomiast prawidłowość ustaleń zaskarżonej decyzji w kwestii bezskuteczności egzekucji. Odnosząc się do tych zarzutów Skarżącego stwierdzić należy, że są one - zdaniem Sądu - bezzasadne: po pierwsze- z brzmienia art. 116 § 1 ordynacji podatkowej wynika, iż przesłanką orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki jest bezskuteczność egzekucji z majątku spółki w całości lub w części; po drugie- zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie materiałami, które dowodzą, iż ściągnięte w drodze egzekucji z majątku spółki należności pokryły jedynie część zaległości - Nb. okoliczności tej Skarżący nie kwestionuje - a Spółka nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego, z którego można by zaspokoić należne roszczenia (protokół o stanie majątkowym z dnia 13.01.2003 r.), brak jest także wystarczających środków na rachunku bankowym Spółki (pismo B. BANK S.A. z dnia 31.01.2002 r. oraz z dnia 10.06.2002 r.). Te ustalenia pozwalają uznać za prawidłową interpretację organów podatkowych, iż w części nie pokrytej ściągniętymi należnościami egzekucja okazała się bezskuteczna. Skarżący nie wykazał istnienia czynników ekskulpujących go od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, a podnoszona przez niego okoliczność wskazania mienia, z którego egzekucja umożliwić mogła zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części nie znajduje potwierdzenia w zebranych dowodach. Jak trafnie wskazuje Dyrektor Izby Skarbowej składane przez niego do organu egzekucyjnego pisma nie wskazywały bowiem mienia Spółki, z którego możliwe byłby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki, lecz dotyczyły: • ograniczenia egzekucji z rachunku bankowego - wniosek "Domu Restauracyjnego G." Sp. z o.o. z dnia 23.07.2001 r.; • odstąpienia od czynności związanych ze sprzedażą samochodu Mercedes Benz oraz zwolnienia części wierzytelności na rachunku bankowym Spółki w wysokości 50%; - pismo Spółki z dnia 12 i 13 lutego 2002 r. znak: [...] i 328/02 oraz pisma z dnia 28.01.2002 r. i 01.02.2002 r. • wstrzymania postępowania egzekucyjnego - wniosek z dnia 25.04.2003r. Zaległości, których dotyczyła zaskarżona decyzja o orzeczeniu o odpowiedzialności A. G. objęte były tytułami wykonawczymi, organ zwolniony był zatem z obowiązku wcześniejszego określenia wysokości zobowiązania podatkowego spółki(art. 108 § 3 Ordynacji podatkowej). Strona była informowana o przeprowadzanych przez organy podatkowe czynnościach, a przed wydaniem rozstrzygnięcia zapewniono jej możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Wykazano także istnienie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki określonych art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy z uwagi na bezzasadność skargi Sąd stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.