III SA/Wa 1259/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Sp. z.o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić Skarżącej uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych) Wnioskiem z 2 listopada 2009 r. H. Sp. z.o.o. (dalej - Skarżąca), zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Zaskarżoną interpretacją z [...] stycznia 2010 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej przedstawione we wniosku za nieprawidłowe w zakresie wartości początkowej składników majątkowych wniesionych do spółki komandytowej jako wkład niepieniężny oraz w zakresie kosztu uzyskania przychodu w przypadku sprzedaży przez spółkę komandytową składników wniesionego do spółki komandytowej przez Skarżącą wkładu niepieniężnego. Zaskarżona interpretacja została doręczona Skarżącej 1 lutego 2010 r. - zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k - 38 akt admin.). Pismem z 16 lutego 2010 r. (nadanym w urzędzie pocztowym 17 lutego 2010 r. - zgodnie ze stemplem na kopercie k- 39 akt admin.) Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 15 marca 2010 r. Minister Finansów stwierdził, że w wyniku wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa po upływie terminu organ nie ma możliwości merytorycznego rozpatrzenia wezwania.. W skardze na powyższą interpretację Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W myśl art. 52 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do art. 52 §3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 §2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, innych niż decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu. Należy stosować go także wobec wydawanych przez organy podatkowe pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 §2 pkt 4a p.p.s.a.). Tak więc skargę do sądu administracyjnego na interpretację indywidualną można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji . Przepis art. 52 §3 p.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia dwa warunki jej dopuszczalności: skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a więc skarżąca wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa, musi dokonać tej czynności w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu interpretacji. Niespełnienie któregokolwiek z warunków czyni skargę niedopuszczalną. W niniejszej sprawie, organy podatkowe wydały interpretację indywidualną w dniu [...] stycznia 2010 r. Interpretacja ta została doręczona Skarżącej 1 lutego 2010 r. - zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru k - 38 akt admin. Ten właśnie dzień uznać zatem należy za dzień, w którym Skarżąca uzyskała wiadomość o wydaniu interpretacji. Pismem z dnia 16 lutego 2010 r. (nadanym w urzędzie pocztowym 17 lutego 2010 r. – zgodnie ze stemplem na kopercie k- 39 akt admin.) Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powołany przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. Skarżąca w terminie czternastu dni, to jest do 15 lutego 2010 r. (poniedziałek) powinna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca nie spełniła tego warunku, ponieważ wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 17 lutego 2010 r., a więc po upływie wskazanego ustawowego terminu. W ocenie Sądu, z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wywieść należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu tam określonego jest bezskuteczne. Wykładnia językowa art. 52 § 3 p.p.s.a. wskazuje wyraźnie, iż przewidziany w tym przepisie 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi element konieczny "skuteczności" takiego wezwania. Skuteczne wezwanie nie oznacza wezwania, na które zostanie udzielona odpowiedź, lecz wezwanie wniesione zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., a więc wyczerpujące drogę administracyjną poprzedzającą wniesienie skargi sądowoadministracyjnej. Wskazać należy, iż pogląd powyższy znajduje potwierdzenie w postanowieniu NSA z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1993/08 ( niepubl.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono w oparciu o treść art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.