III SA/Wa 1261/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do kwietnia 2009 r. postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy Pełnomocnik M.K. (dalej zwany: "Skarżącym") razem ze skargą kasacyjną wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia z dnia 6 lipca 2015 r. Skarżący został wezwany do złożenia wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF oraz do nadesłania dodatkowych dokumentów oraz oświadczeń obrazujących jego sytuację finansową, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącego 8 lipca 2015 r. Pełnomocnik Skarżącego, w odpowiedzi na ww. wezwanie, wnioskiem z 15 lipca 2015 r. wystąpił o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów do 24 lipca 2015 r., z uwagi na urlop Skarżącego. Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedłużył Skarżącemu termin do wykonania powyższego wezwania do 24 lipca 2015 r., które doręczono pełnomocnikowi Skarżącego 31 lipca 2015 r. Skarżący pomimo upływu przedłużonego terminu nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oraz nie nadesłał dodatkowych informacji o swojej sytuacji finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a."), stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Skarżący, który ubiega się, jak w niniejszej sprawie, o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, powinien spełnić przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i wykazać - na przekazanym urzędowym formularzu PPF - że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a., wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Skarżący pomimo przedłużenia do 24 lipca 2015 r. terminu wykonania wezwania z dnia 6 lipca 2015 r. do nadesłania wypełnionego formularza PPF oraz zawartego w nim pouczenia, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w zakreślonym terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza. Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.