III SA/Wa 1266/17

Dnia 18 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] W.N. (dalej jako "Skarżący"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") z [...] stycznia 2017r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z [...] października 2016r. pozostawiające bez rozpatrzenia odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dale zwany: "NUS") z [...] lipca 2016r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące okresu od listopada 2014r. do maja 2015r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji NUS do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, gdyż na skutek wadliwego wykonywania obowiązków pracownika Poczty Polskiej, DIS pozostawił złożone przez Skarżącego odwołanie bez rozpoznania, a podjęte w postępowaniu egzekucyjnym czynności związane z wyegzekwowaniem roszczenia z jego majątku będą miało trudne do odwrócenia skutki, co narazi Skarżącego na znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 z późn. zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył w postanowieniu z 1 grudnia 2011r. sygn. akt I FZ 404/11 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl/), że zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 P.p.s.a., które dotyczą zakresu kontroli sądowej. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym zakresem art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się NSA w uchwale siedmiu sędziów z 27 czerwca 2000r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7), gdyż stwierdził, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. NSA odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sąd, mając na uwadze powyższe stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji NUS. Analogiczne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z: 12 czerwca 2006r. sygn. akt II FZ 441/12; 14 września 2010r. sygn. akt II GZ 246/10; 16 lutego 2012r. sygn. akt I FSK 132/12 i 10 maja 2013r. sygn. akt II FZ 163/13 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Akt administracyjny, który wnioskiem o wstrzymanie wykonania próbował objąć Skarżący znajduje się poza granicami sprawy, rozumianej w sensie materialnym. W analizowanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie DIS, którym pozostawiono bez rozpoznania odwołanie Skarżącego od ww. decyzji NUS. Sprawa administracyjna i będąca jej następstwem sprawa sądowoadministracyjna - rozumiane proceduralnie – jakkolwiek są związane chronologicznie i podmiotowo z ww. decyzją NUS, nie są z nią tożsame. Różni je bowiem przedmiot, więc nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Decyzja NUS, o której wstrzymanie wniósł Skarżący nie mieściła się zatem w zbiorze aktów prawnych, które mogłyby być objęte przez Sąd postępowaniem o wstrzymaniem wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Dlatego też wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania ww. decyzji NUS należało uznać za bezzasadny. Sąd z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.