III SA/Wa 1267/10

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 1.476 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych), w tym: tytułem opłaty kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 276 zł (dwieście siedemdziesiąt sześć złotych) Postanowieniem z 28 kwietnia 2011 r. ustanowiono na rzecz Skarżącego R.M. adwokata, którym wyznaczony został P. M.. Tenże na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. zgłosił wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Wyrokiem z 16 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). W niniejszej sprawie wynagrodzenie to wynosi 1.200 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna wynosząca 9.386 zł, będąca kwotą objętą zaskarżoną decyzją. Jednocześnie stawka ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.